توجه : تمامی مطالب این سایت از سایت های دیگر جمع آوری شده است. در صورت مشاهده مطالب مغایر قوانین جمهوری اسلامی ایران یا عدم رضایت مدیر سایت مطالب کپی شده توسط ایدی موجود در بخش تماس با ما بالای سایت یا ساماندهی به ما اطلاع داده تا مطلب و سایت شما کاملا از لیست و سایت حذف شود. به امید ظهور مهدی (ع).

    انرژی هسته ای از شکافتن هسته اتم های بعضی عناصر مثل

    1 بازدید

    انرژی هسته ای از شکافتن هسته اتم های بعضی عناصر مثل را از سایت هاب گرام دریافت کنید.

    شکافت هسته‌ای

    شکافت هسته‌ای

    شکافت هسته‌ای یا فیژن (به انگلیسی: Nuclear fission) فرایندی است که در آن یک اتم سنگین مانند اورانیوم به دو اتم سبکتر تبدیل می‌شود. وقتی هسته‌ای با عدد اتمی زیاد شکافته شود، بر پایه فرمول انیشتین، مقداری از جرم آن به انرژی تبدیل می‌شود. از این انرژی در تولید برق (در نیروگاه هسته‌ای) یا تخریب (سلاح‌های هسته‌ای) استفاده می‌شود.

    برای ایجاد شکافت هسته‌ای نیاز به بمباران نوترونی است. یعنی نوترونی را که سرعت آن (تقریباً) با سرعت نور برابری می‌کند با روش‌هایی مانند استفاده از آبهای سنگین یا سبک کاهش سرعت پیدا کند تا بعد از ناپایدار شدن هسته اتم، اتم تجزیه شود. (در اورانیوم پس از تجزیه عناصر باریم و کریپتون. ۲ یا ۳ عدد نوترون پس داده می‌شود)[۱]

    اوتوهان زمانی که قصد داشت از بمباران اورانیوم با نوترون آن را به رادیم تبدیل کند دریافت که به اتم بسیار کوچک‌تری دست یافته‌است. در تمام واکنش هسته‌ای که تا ان زمان شناخته شده بود تنها ذرات کوچک از هسته جدا می‌شدند اما این بار یک تقسیم بزرگ رخ داده بود. لیزه مایتنر و اوتو رابرت فریش دریافتند که فراوردهٔ این بمباران نوترونی باریم است و جرم هر اتم اورانیم هنگام تبدیل شدن به ذرات کوچک‌تر به اندازهٔ یک پنجم جرم یک پروتون کاهش می‌یابد و این جرم مطابق رابطهٔ اینشتین E=mc² به انرژی تبدیل شده‌است. به خاطر شباهت این پدیدهٔ تقسیم هسته با تقسیم سلولی مایتنر و فریش آن را شکافت نامیدند. مقالهٔ این یافته در یازدهم فوریه ۱۹۳۹ در نشریهٔ نیچر با عنوان «واکنش هسته‌ای نوع جدید» منتشر شد.

    در تصویر اتم اورانیم-۲۳۵ دیده می‌شود که پس از برخورد یک نوترون به ایزوتوپ اورانیوم-۲۳۶ تبدیل شده و به سرعت متلاشی شده و پرتوهای رادیو اکتیو از خود ساطع می‌کند. سپس به دو عنصر باریم-۱۴۱ و کریپتون-۹۲ تقسیم شده و به پایداری می‌رسد و در ضمن ۲/۵ عدد نوترون دیگر آزاد می‌کند که هر یک موجب شکافت یک هستهٔ اورانیوم دیگر می‌شوند و این واکنش زنجیره‌ای مرتب ادامه پیدا می‌کند.

    در سلاح‌های هسته‌ای واکنش زنجیره‌ای بدون کنترل ادامه می‌یابد تا بیش‌ترین انرژی ممکن در لحظه تولید شود. طی این واکنش زنجیره‌ای که در طی چند میلیونیم ثانیه رخ می‌دهد تعداد رویداد شکافت هسته‌ای به سرعت افزایش می‌یابد. در راکتورهای هسته‌ای سرعت نوترون‌ها را با استفاده از مواد کند کننده کاهش می‌دهند تا واکنش زنجیره‌ای کنترل شود.

    جستارهای وابسته[ویرایش]

    منابع[ویرایش]

    منبع مطلب : fa.wikipedia.org

    مدیر محترم سایت fa.wikipedia.org لطفا اعلامیه بالای سایت را مطالعه کنید.

    واکنش هسته‌ای

    در واکنش‌های شکافت هسته‌ای مقادیر زیادی نیز انرژی آزاد می‌گردد (در حدود 200Mev)، اما مسئله مهم‌تر اینکه نتیجه شکستن هسته اورانیوم-۲۳۵، آزادی دو نوترون است که می‌تواند دو هسته دیگر را شکسته و چهار نوترون را به وجود آورد. این چهار نوترون نیز چهار هسته اورانیوم-۲۳۵ را می‌شکند. چهار هسته شکسته شده تولید هشت نوترون می‌کنند که قادر به شکستن همین تعداد هسته اورانیوم می‌باشند، سپس شکست هسته‌ای و آزاد شدن نوترون‌ها به صورت زنجیروار به سرعت تکثیر و توسعه می‌یابد.

    در هر دوره تعداد نوترون‌ها دو برابر می‌شود، در یک لحظه واکنش زنجیری خود بخودی شکست هسته‌ای شروع می‌گردد. در واکنش‌های کنترل شده هسته‌ای تعداد شکست در واحد زمان و نیز مقدار انرژی به‌تدریج افزایش یافته و پس از رسیدن به مقداری دلخواه ثابت نگهداشته می‌کرد

    انواع واکنش‌های هسته‌ای[ویرایش]

    واکنش‌های هسته‌ای به سه صورت شکافت هسته‌ای، همجوشی هسته‌ای (گداخت هسته‌ای) و NCD است که بسته به نوع مواد پرتوزا استفاده شده انجام می‌گیرند.

    واکنشگاه‌های هسته‌ای (رآکتور هسته‌ای) بسته به اینکه چه نوع کاربردی داشته باشند از یکی از این دو نوع واکنش بهره می‌گیرند.

    در واکنشگاه‌های هسته‌ای (رآکتور هسته‌ای) دو میله ماده پرتوزا (رادیو اکتیو) یکی به‌عنوان سوخت و دیگری به‌عنوان آغازگر بکار می‌رود. میزان این دو ماده بسته به نوع واکنش، اندازه واکنشگاه و نوع فراورده نهایی بدقت محاسبه و کنترل می‌شود. در رآکتور هسته‌ای همیشه دو عنصر پرتوزا به یک یا چند عنصر پرتوزا دیگر تبدیل می‌شوند که این عناصر بدست آمده یا مورد مصرف صنعتی یا پزشکی دارند یا به صورت پسماند هسته‌ای نابود می‌شوند. حاصل این فرایند مقادیر زیادی انرژی است که به صورت امواج اتمی و الکترومغناطیس آزاد می‌گردد. این امواج شامل ذرات نوترینو، آلفا، بتا، پرتو گاما، امواج نوری و فروسرخ است که باید به‌طور کامل کنترل شوند.

    امواج آلفا، بتا و گامای تولیدی توسط واکنش هسته‌ای به‌عنوان محرک برای ایجاد واکنش‌های هسته‌ای دیگر در رآکتورهای مجاور برای تولید ایزوتوپهای ویژه بکار می‌روند. انرژی گرمایشی حاصل از این واکنش و تبدیل این عناصر پرتوزا در واکنشگاه‌های صنعتی برای تولید بخار آب و تولید برق بکار می‌رود. برای نمونه انرژی حاصل از واکنش یک گرم اورانیوم معادل انرژی گرمایشی یک میلیون لیتر نفت خام است. قابل تصور است که این میزان انرژی با توجه به سطح پایداری ماده پرتوزا در واکنش‌های هسته‌ای تا چه میزان مقرون به صرفه خواهد بود.

    کشف انرژی هسته‌ای در جریان جنگ جهانی دوم صورت گرفت و اکنون برای شبکه برق بسیاری از کشورها هزاران مگاوات تهیه می‌کند (نیروگاه هسته ای). بحران انرژی بر اثر بالارفتن قیمت نفت در سال ۱۹۷۳ استفاده از انرژی شکافت هسته‌ای بیشتر وارد صحنه کرد. در حال حاضر ممالک اروپایی انرژی هسته‌ای را تنها انرژی می‌دانند که می‌تواند در اکثر موارد جایگزین نفت شود. استفاده از انرژی شکافت هسته‌ای که بر روی یک ماده قابل احتراق کانی که به صورت محدود پایه‌گذاری می‌شود. برای سایر کشورها خطرات بسیار دارد در حال حاضر تولید الکتریسته با استفاده از شکافت هسته‌ای کنترل شده به میزان زیادی توسعه یافته و مورد قبول واقع شده‌است. تولید انرژی هسته‌ای در کشورهای توسعه یافته بخش مهمی از طرح انرژی ملی را تشکیل می‌دهد.

    انرژی بستگی هسته‌ای[ویرایش]

    می‌توان تصور کرد که جرم هسته، M، با جمع کردن Z (تعداد پروتونها) ضربدر جرم پروتون و N تعداد نوترون‌ها ضربدر جرم نوترون بدست می‌آید.

    M = Z×Mp + N×Mn

    از طرف دیگر M همیشه کمتر از مجموع جرم‌های تشکیل دهنده‌های منزوی هسته است. این اختلاف به توسط فرمول انیشتین توضیح داده می‌شود که رابطه بین جرم و انرژی هم‌ارزی جرم و انرژی را برقرار می‌سازد. اگر یک دستگاه مادی دارای جرم باشد در این صورت دارای انرژی کلی E است. E = mc2 که در آن C سرعت نور در خلأ و M جرم کل هسته مرکب از نوکلئون‌ها و E مقدار انرژیی است که در اثر فروپاشی جرم M تولید می‌شود؛ بنابراین اصول انرژی هسته‌ای بر آزادسازی انرژی پیوندی هسته استوار است. هر سیستمی که دارای انرژی پیوندی بیشتر باشد پایدار می‌باشد. در واقع جرم مفقود شده در واکنش‌های هسته‌ای طبق فرمولE = mc2به انرژی تبدیل می‌شود. پس انرژی بستگی اختلاف جرم هسته و جرم نوکلئون‌های تشکیل دهنده آن است، که معرف کاری است که باید انجام شود تا نوکلئون‌ها از هم جدا شوند.

    مواد شکافتنی[ویرایش]

    مواد ناپایدار برای اینکه به پایداری برسند، انرژی گسیل می‌کنند تا به حالت پایدار برسد. معمولاً عناصری شکافت پذیر هستند که جرم اتمی آن‌ها بالای ۱۵۰ باشد، 235U و 238U در معادن یافت می‌شود. ۹۹٫۳ درصد اورانیوم معادن 238U می‌باشد؛ و تنها ۰٫۷ درصد آن اورانیوم-۲۳۵ می‌باشد. از طرفی اورانیوم-۲۳۵ با نوترون‌های فوق حرارتی برهمکنش می‌کند. 238U تنها با نوترون‌های تند(Fast)کار می‌کند، البته خوب جواب نمی‌دهد؛ بنابراین در صنعت و در نیروگاه‌های هسته‌ای از اورانیوم-۲۳۵ به عنوان سوخت اصلی استفاده می‌شود؛ ولی به دلایل اینکه در طبیعت کم یافت می‌شود. بایستی از غنی‌سازی اورانیوم استفاده شود، یعنی اینکه غلظت اورانیم ۲۳۵ را از ۰٫۷ درصد به ۱ الی ۳ درصد برسانند. با این کار چگالی انرژی در سوخت افزایش میابد و عمر کاری مفید میله‌های سوخت بیشتر می‌شود.

    شکافت 235U در این واکنش هسته‌ای وقتی نوترون کند بر روی اورانیوم-۲۳۵ برخورد می‌کند به 236U تحریک شده تبدیل می‌شود. نهایتاً تبدیل به باریوم و کریپتون و ۳ تا نوترون تند و 177 Mev انرژی آزاد می‌شود. در واکنش بالا به ازای هر نوکلئون حدود 1 Mev انرژی آزاد می‌شود. برای درک بزرگی این عدد در نظر بگیرید که در واکنش‌های شیمیایی مثل انفجار به ازای هر مولکول TNT حدود 30 ev انرژی ایجاد می‌شود. لازم است ذکر شود در راکتورهای هسته‌ای که با نوترون کار می‌کند، طبق واکنش‌های به عمل آمده ۲ الی۳ نوترون سریع تولید می‌شود. حتماً این نوترون‌های سریع باید کند شوند.

    کاربرد تابش‌های پرتوزا[ویرایش]

    بسیاری از محصولات تولیدی واکنش شکافت هسته‌ای شدیداً ناپایدارند و در نتیجه، قلب راکتور محتوی مقادیر زیادی نوترون پر انرژی، پرتوهای گاما، ذرات بتا و همچنین ذرات دیگر است. هر جسمی که در راکتور گذاشته شود، تحت بمباران این همه تابش‌های متنوع قرار می‌گیرد. یکی از موارد استعمال تابش راکتور تولید پلوتونیوم ۲۳۹ است. این ایزوتوپ که نیمه عمری در حدود ۲۴۰۰۰ سال دارد به مقدار کمی در زمین یافت می‌شود. پلوتونیوم ۲۳۹ از لحاظ قابلیت شکافت خاصیتی مشابه اورانیوم دارد. برای تولید پلوتونیوم ۲۳۹، ابتدا اورانیوم ۲۳۸ را در قلب راکتور قرار می‌دهند که در نتیجه واکنش‌هایی که صورت می‌گیرد اورانیوم ۲۳۹ به وجود می‌آید. اورانیوم ۲۳۹ ایزوتوپی ناپایدار است که با نیمه عمری در حدود ۲۴ دقیقه، از طریق گسیل ذره بتا، به نپتونیوم ۲۳۹ تبدیل می‌شود. نپتونیوم ۲۳۹ نیز با نیمه عمر ۲/۴ روز و گسیل ذره بتا واپاشیده و به محصول نهایی یعنی پلوتونیوم ۲۳۹ تبدیل می‌شود. در این حالت پلوتونیوم ۲۳۹ همچنان با مقادیری اورانیوم ۲۳۸ آمیخته‌است اما این‌آمیزه چون از دو عنصر مختلف تشکیل شده‌است، بروش شیمیایی قابل جداسازی است.

    امروزه با استفاده از تابش راکتور صدها ایزوتوپ مفید می‌توان تولید کرد که بسیاری از این ایزوتوپ‌های مصنوعی را در پزشکی بکار می‌بریم. آثار زیانبار انفجارهای اتمی و تشعشعات ناشی از آن باعث آلودگی آب‌های زیرزمینی، زمین‌های کشاورزی و حتی محصولات کشاورزی می‌شود ولی با همه این مضرات اورانیوم عنصری است ارزشمند، زیرا در کنار همه سواستفاده‌ها می‌توان از آن به نحوی احسن و مطابق با معیارهای بشر دوستانه استفاده نمود. فراموش نکنید از اورانیوم و پلوتونیوم می‌توان استفاده‌های صلح‌آمیز نیز داشت چرا که از انرژی یک کیلوگرم اورانیوم ۲۳۵ می‌توان چهل هزار کیلو وات ساعت الکتریسیته تولید کرد که معادل مصرف ده تن زغال سنگ یا ۵۰۰۰۰ گالن نفت است.

    مشکلات استفاده[ویرایش]

    با این حال مشکلات استخراج، آماده‌سازی، نگهداری و ترابری مواد پرتوزای بکار رفته در واکنشگاه‌های تولید برق و دشواری‌های زیست‌بومی که این واکنشگاه‌ها ایجاد می‌کنند باعث عدم افزایش گرایش بشر به تولید برق از طریق این انرژی شده‌است. باید توجه داشت که میزان تابش در اطراف واکنشگاه‌های هسته‌ای به اندازه‌ای بالاست که امکان زیست برای موجودات زنده در پیرامون واکنشگاه‌ها وجود ندارد. به همین دلیل برای هریک از رآکتورهای هسته‌ای پوشش‌های بسیار ضخیمی از بتن همراه با فلزات سنگین برای جلوگیری از نشت امواج الکترومغناطیس به بیرون ساخته می‌شود. بدون این پوشش‌ها تا کیلومترها پیرامون واکنشگاه، سکونت‌پذیر برای موجودات زنده نخواهد بود. مشکلاتی که نشت مواد پرتوزا از واکنشگاه نیروگاه اتمی چرنوبیل در دهه ۸۰ میلادی به وجود آورد خود گواهی بر این مدعاست.

    منابع[ویرایش]

    http://daneshnameh.roshd.ir

    منبع مطلب : fa.wikipedia.org

    مدیر محترم سایت fa.wikipedia.org لطفا اعلامیه بالای سایت را مطالعه کنید.

    شکافت هسته‌ای چیست و چه کاربردی دارد؟

    شکافت هسته‌ای چیست و چه کاربردی دارد؟

    شکافت هسته‌ای یا واپاشی هسته‌‌ای فرآیندی انرژی‌زا است که یکی از منابع بزرگ انرژی به حساب می‌آید البته از آن برای ساخت بمب هسته‌‌ای نیز استفاده می‌شود.

    شکافت هسته‌‌ای (Nuclear fission) فرآیند تقسیم شدن هسته‌های اتم (معمولا هسته‌های بزرگ) است. هنگامی که هسته‌های بزرگ مانند اورانیوم ۲۳۵ تقسیم می‌شوند، انرژی آزاد می‌شود. در این فرآیند چنان انرژی زیادی آزاد می‌شود که از لحاظ جرم و انرژی، کاهش قابل توجهی در جرم هسته بوجود می‌آید، این بدان معنی است که بخشی از جرم به انرژی تبدیل می‌شود. مقدار جرمی که در فرآیند شکافت از دست می‌رود، برابر با ۱۰-۱۱ × ۳٫۲۰ ژول است.

    فرآیند شکافت هسته‌‌ای یا واپاشی به طور کلی هنگامی رخ می‌دهد که یک هسته بزرگ نسبتاً ناپایدار توسط نوترون کم انرژی مورد اصابت قرار گیرد (هسته ناپایدار به معنی عدم تعادل در سطوحی از هسته بین نیروی کولومب و نیروی هسته قوی بین پرتون‌‌ها و نوترون‌ها است). در این فرآیند هنگام تقسیم هسته علاوه بر هسته‌های کوچک‌تر ایجاد شده نوترون نیز آزاد می‌شود.

    همانگونه که در تصویر زیر مشاهده می‌شود، هنگامی که یک اتم اورانیوم-۲۳۵ بوسیله یک نوترون مورد اصابت قرار گیرد یک اتم اورانیوم-۲۳۶ تشکیل می‌شود که بسیار ناپایدار است. در نتیجه این اتم به دو اتم باریم-۱۴۱ و کریپتون-۹۲، ۳ نوترون اضافی و انرژی تبدیل می‌شود. این ۳ نوترون اضافی در ادامه به ۳ اتم اورانیوم-۲۳۵ برخورد نموده و به این ترتیب زنجیره‌ای از فرآیند شکافت هسته‌ای به همراه میزان زیادی انرژی شکل می‌گیرد.

    شکافت هسته‌ای

    نظریه شکافت هسته‌ای

    اولین بار انریکو فرمی (Enrico Fermi) فیزیکدان آمریکایی در سال ۱۹۳۴ هسته‌های اورانیوم را تقسیم کرد. او معتقد بود که با بمباران اورانیوم توسط نوترون عناصر خاصی می‌توانند تولید شوند. اگرچه او انتظار داشت که هسته‌های جدید عدد اتمی بزرگی همانند اورانیم اولیه داشته باشند اما دریافت که هسته‌های تشکیل شده از ایزوتوپ‌های عناصر سبک‌تر هستند.

    بیشتر بخوانید: پای فیل چرنوبیل، یکی از کشنده ترین سازه های جهان

    انرژی تولید شده در شکافت هستهای از کجا میآید

    پرتونها در هسته به علت دارا بودن بار الکتریکی مثبت توسط نیروی کولومب همدیگر را دفع می‌کنند اما نیروی قدرتمند هسته (یکی از نیروهای بنیادی طبیعت که بین پروتون‌ها و نوترون‌ها وجود دارد) آنها را در کنار هم نگه می‌دارد، در نتیجه هنگام شکافتن هسته این نیرو به صورت انرژی آزاد می‌شود. هر پروتون، پروتون دیگر را با نیروی حدود ۲۰ نیوتن دفع می‌کند این نیرو، نیروی فوق العاده بزرگی برای ذره‌ای به کوچکی پروتون است. این نیروی بزرگ در یک فاصله کوچک منجر به آزاد شدن مقدار زیادی انرژی می‌شود. انرژی آزاد شده به اندازه‌ای زیاد است که باعث کاهش قابل توجه در جرم می‌شود. این بدان معنی است که جرم کل آزاد شده هنگام شکافت از جرم اولیه تشکیل دهنده هسته کمتر است. این جرم از دست رفته با نام نقص جرم (Mass Defect) شناخته می‌شود.[۱]

    در اینجا مناسب است که در مورد مقدار انرژی که هسته را بهم پیوند می‌دهد توضیحاتی ارائه شود. تمام هسته‌ها دارای انرژی بستگی هسته (Binding Energy) هستند البته به جز هیدروژن که فقط ۱ پروتون داشته و نوترون ندارد. انرژی بستگی هسته به ازای هر نوکلئون وجود دارد و انرژی بستگی هسته به ازای هر نوکلئون نامیده می‌شود. این که اساساً چه مقدار انرژی به ازای هر نوکلئون برای تقسیم یک هسته مورد نیاز است، مطرح می‌شود.

    محصولات شکافت هسته‌ای برخلاف اتم اولیه، بسیار پایدار هستند در نتیجه شکافتن آنها دشوار است. از آنجایی که انرژی بستگی هسته به ازای هر نوکلئون حاصل از شکافت هسته‌ای بسیار زیاد است، از اینرو جرم کلی آنها کم است. در نتیجه این انرژی زیاد بستگی هسته و جرم پایین، انرژی تولید می‌شود.

    بیشتر بخوانید: تابش چرنکوف چیست؟ چرا نور رآکتور اتمی آبی است؟

    کاربرد انرژی تولید شده در شکافت هسته‌ای

    شکافت عناصر سنگین یک واکنش گرماده است. شکافت هسته‌ایمی تواند تا ۲۰۰ میلیون الکترون-ولت (eV) انرژی تولید کند، این رقم مقدار بسیار بزرگی است زیرا سوزاندن زغال سنگ تنها چند الکترون ولت انرژی تولید می‌کند. به همین علت است که از این فرآیند در تولید برق استفاده می‌شود. به علاوه این مقدار انرژی تولید شده بسیار کارآمدتر نسبت به جرم مشابه از زغال سنگ است.

    علت اصلی که شکافت هسته‌ای برای تولید برق مورد استفاده قرار می‌گیرد به این دلیل است که با استفاده مناسب از میله‌های کنترل (Control Rods)، نوترون آزاد شده از واپاشی می‌تواند دوباره با سوخت واکنش انجام داده و انرژی تولید کند (میله‌‌های کنترل در رآکتورهای هسته‌‌ای برای کنترل میزان تجزیه اورانیوم یا پلوتونیوم استفاده می‌‌شوند و ترکیب آنها شامل عناصر شیمیایی نظیر بور، کادمیوم، نقره و یا ایندیوم است، این عناصر با جذب نوترون سرعت واکنش را کنترل می‌کنند). سپس زنجیره‌ای از واکنش‌های هسته‌ای پایدار انجام شده و مقدار نسبتاً مداوم انرژی آزاد می‌شود. یکی از نقاط ضعف استفاده از شکافت هسته‌ای برای تولید برق تولید ایزوتوپ‌های مصنوعی نظیر ید-۱۳۱، مولیبدن-۹۹، زنون-۱۳۳ و سزیم-۱۳۷ در رآکتور است. 

    هنگامی که از شکافت هسته‌‌ای برای تولید برق استفاده شود، از آن به عنوان انرژی هسته‌ای نام برده می‌شود. در این مورد از اورانیوم-۲۳۵ استفاده می‌شود، البته از عناصر سنگین ناپایدار دیگر نظیر پلوتونیوم-۲۳۹، اورانیوم-۲۳۳ و توریوم-۲۳۲ نیز می‌توان استفاده کرد. لازم به ذکر است که برای عناصر سبک‌تر از آهن در جدول تناوبی همجوشی هسته‌ای به جای شکافت هسته‌ای انرژی تولید می‌کند.

    بیشتر بخوانید: فاجعه اتمی چرنوبیل، یکی از بزرگترین فجایع زیست محیطی

    منبع مطلب : elmiha.com

    مدیر محترم سایت elmiha.com لطفا اعلامیه بالای سایت را مطالعه کنید.

    جواب کاربران در نظرات پایین سایت

    مهدی : نمیدونم, کاش دوستان در نظرات جواب رو بفرستن.

    میخواهید جواب یا ادامه مطلب را ببینید ؟
    مهدی 1 سال قبل
    0

    نمیدونم, کاش دوستان در نظرات جواب رو بفرستن.

    برای ارسال نظر کلیک کنید