توجه : تمامی مطالب این سایت از سایت های دیگر جمع آوری شده است. در صورت مشاهده مطالب مغایر قوانین جمهوری اسلامی ایران یا عدم رضایت مدیر سایت مطالب کپی شده توسط ایدی موجود در بخش تماس با ما بالای سایت یا ساماندهی به ما اطلاع داده تا مطلب و سایت شما کاملا از لیست و سایت حذف شود. به امید ظهور مهدی (ع).

    بشکست اگر دل من به فدای چشم مستت سر خم می سلامت شکند اگر سبویی

    1 بازدید

    بشکست اگر دل من به فدای چشم مستت سر خم می سلامت شکند اگر سبویی را از سایت هاب گرام دریافت کنید.

    سر خم مي سلامت شکند اگر سبويي

        همه هست آرزويم كه ببينم از تو رويي

                                چه زيان ترا كه من هم برسم به آرزويي

        به كسي جمال خود را ننموده اي و بينم

                                همه جا بهر زباني بود از تو گفتگويي

        غم و درد و رنج و محنت همه مستعد قتلم

                                تو ببر سر از تن من ببر از ميانه گويي

        به ره تو بس كه نالم، ز غم تو بس كه مويم

                                شده ام ز ناله نایي، شده ام ز مويه مويي

        همه خوشدل اينكه مطرب بزند به تار چنگي

                                من از آن خوشم كه چنگي بزنم به تار مويي

        چه شود كه راه يابد سوي آب تشنه كامي؟

                                چه شود كه كام جويد ز لب تو كامجويي؟

        شود اين كه از ترحم دمي اي سحاب رحمت

                                 من خشك لب هم آخر ز تو تر كنم گلويي

        بشكست اگر دل من به فداي چشم مستت

                                 سر خم مي سلامت شكند اگر سبوئي

        همه موسم تفرج به چمن روند و صحرا

                                 تو قدم به چشم من نه بنشين كنار جويي

        نه به باغ ره دهندم كه گلي بكام بويم

                                 نه دماغ اينكه از گل شنوم به كام بويي

        ز چه شيخ پاكدامن سوي مسجدم بخواند

                                رخ شيخ و سجده گاهي سر ما و خاك كوئي

        نه وطن پرستي از من به وطن نموده ياري

                                نه ز من كسي به غربت بنموده جستجويي

        بنموده تيره روزم، ستم سياه چشمي

                                بنموده مو سپيدم، صنم سپيد روئي

        نظري بسوي (رضواني) دردمند مسكين

    روزنوشت های مسافر شب مهتاب

    مرورگر شما از این ویدیو پشتیبانی نمیکنید.

    بشکست اگر دل من، به فدای چشم مستت!

    بلاخره بعد کلی گشتن، شاعر شعری که همه جا می دیدمش رو پیدا کردم...

    همه هست آرزویم که ببینم از تو رویی
    چه زیان تو را که من هم برسم به آرزویی؟!

    به کسی جمال خود را ننموده‏یی و بینم
    همه جا به هر زبانی، بود از تو گفت و گویی!

    غم و درد و رنج و محنت همه مستعد قتلم
    تو بِبُر سر از تنِ من، بِبَر از میانه، گویی!

    به ره تو بس که نالم، ز غم تو بس که مویم
    شده‏ام ز ناله، نالی، شده‏ام ز مویه، مویی

    همه خوشدل این که مطرب بزند به تار، چنگی
    من از آن خوشم که چنگی بزنم به تار مویی!

    چه شود که راه یابد سوی آب، تشنه کامی؟
    چه شود که کام جوید ز لب تو، کامجویی؟

    شود این که از ترحّم، دمی ای سحاب رحمت!
    من خشک لب هم آخر ز تو تَر کنم گلویی؟!

    بشکست اگر دل من، به فدای چشم مستت!
    سر خُمّ می سلامت، شکند اگر سبویی

    همه موسم تفرّج، به چمن روند و صحرا
    تو قدم به چشم من نه، بنشین کنار جویی!

    نه به باغ ره دهندم، که گلی به کام بویم
    نه دماغ این که از گل شنوم به کام، بویی

    ز چه شیخ پاکدامن، سوی مسجدم بخواند؟!
    رخ شیخ و سجده‏گاهی، سر ما و خاک کویی

    بنموده تیره روزم، ستم سیاه چشمی
    بنموده مو سپیدم، صنم سپیدرویی!

    نظری به سویِ (رضوانیِ) دردمند مسکین
    که به جز درت، امیدش نبود به هیچ سویی‏

    شعر از فصیح الزمان شیرازی (رضوانی) هست

    پ.ن.۱: دارم درباره شعر تحقیق می کنم که ببینم درباره کی هستش؟

    پ.ن.۲:اللهم عجل لولیک الفرج

    سر خم می سلامت شکند اگر سبویی

    همه هست آرزویم که ببینم از تو رویی 

    چه زیان ترا که من هم برسم به آرزویی

    به کسی جمال خود را ننموده ای وبینم

    همه جا به هر زبانی بود از تو  گفتگویی

    همه خوشدل اینکه مطرب بزند به تار چنگی

    من از آن خوشم که چنگی بزنم به تار مویی

    چه شود که راه یابد سوی آب تشنه کامی

    چه شود که کام جوید  زلب تو کام  جویی

    شود اینکه از ترحم دمی ای سحاب رحمت

    من خشک لب هم آخر ز تو تر کنم گلویی

    بشکست اگر دل من به فدای چشم مستت

    سر خم می سلامت شکند  اگر سبویی

    همه موسم تفرج به چمن روند وصحرا

     تو قدم به چشم من نه بنشین کنار جویی

    فصیح الزمان شیرازی

    جواب کاربران در نظرات پایین سایت

    مهدی : نمیدونم, کاش دوستان در نظرات جواب رو بفرستن.

    میخواهید جواب یا ادامه مطلب را ببینید ؟
    محمد جاجرمی 2 ماه قبل
    -1

    سید محمد شیرازی (۱۲۴۰ - ۱۳۲۴) ملقب به فصیح‌الزمان و متخلص به رضوانی شاعر، خطیب و واعظ اواخر دوره قاجار و بعد از آن بود.

    سید محمد در سال ۱۲۴۰ شمسی در شهر فسا متولد شد. پدرش به سید ابوالقاسم فسائی شهرت داشت. او در ۱۶ سالگی به اصفهان رفت و دو سال در آن شهر به تحصیل مقدمات پرداخت. سپس به قم رفت و ده سال در این شهر به تکمیل علوم عقلی و نقلی مشغول بود. در بیست و هشت سالگی یا سی سالگی به تهران مهاجرت کرد و به وعظ و خطابه پرداخت.

    در تهران او به دربار ناصرالدین شاه راه یافت و از او لقب «فصیح‌الزمان» دریافت کرد. هنگام قتل ناصرالدین شاه از ملازمین او بود و در آن محل حضور داشت و پس از آن واقعه در سال ۱۳۱۳ قمری برای تسلیت نزد ولیعهد مظفرالدین میرزا به تبریز رفت و همراه با وی به تهران برگشت و ملقب به «سلطان الواعظین» شد.

    فصیح‌الزمان سال‌های متمادی در تهران منبر می‌رفت که بسیار با استقبال روبرو می‌شد و بسیاری از خواص و عوام برای شنیدن اشعار نغز و گفتار اثرگذارش پای وعظ او می‌نشستند.

    فصیح‌الزمان شیرازی در سال ۱۳۲۴ شمسی در تهران درگذشت. او در ابن بابویه دفن است.

    دیوان اشعار او با نام «دیوان فصیح الزمان شیرازی (رضوانی)» مشتمل بر غزلیات، قصاید، قطعات و رباعیات و همچنین منتخبی از آن به نام «گلهای فصیح‌الزمان رضوانی» به کوشش سید هادی حایری در شیراز به چاپ رسیده‌است

    مهدی 2 سال قبل
    0

    نمیدونم, کاش دوستان در نظرات جواب رو بفرستن.

    برای ارسال نظر کلیک کنید