توجه : تمامی مطالب این سایت از سایت های دیگر جمع آوری شده است. در صورت مشاهده مطالب مغایر قوانین جمهوری اسلامی ایران یا عدم رضایت مدیر سایت مطالب کپی شده توسط ایدی موجود در بخش تماس با ما بالای سایت یا ساماندهی به ما اطلاع داده تا مطلب و سایت شما کاملا از لیست و سایت حذف شود. به امید ظهور مهدی (ع).

    نفت خام پس از استخراج از طریق لوله به کجا منتقل میشود

    1 بازدید

    نفت خام پس از استخراج از طریق لوله به کجا منتقل میشود را از سایت هاب گرام دریافت کنید.

    استخراج نفت

    تصفیه، ذخیره و انتقال نفت خام خروجی از چاه

    تصفیه، ذخیره و انتقال نفت خام خروجی از چاه

    پس از آن که نفت خام از چاه خارج شد نیاز به یکسری مراحل تصفیه، ذخیره و انتقال نفت نیاز دارد. نفت خام خروجی از چاه دارای ناخالصی هایی مانند نمک، آب و گازهای محلول است. به منظور جداسازی هرکدام از این ناخالصی‌ها تجهیزات خاصی در نظر گرفته شده است.

    پس از تصفیۀ نفت خام خروجی از چاه، باید ابتدا  آن را ذخیره کرد. در مرحلۀ بعدی نفت خام از طریق روش های مختلف به بنادر جهت صادرات و یا به پالایشگاه ها جهت پالایش و فراوری فرستاده می­‌شود.

    شما می تولنید مراحل کامل اکتشاف نفت را در لینک مورد نظر دنبال نمایید.

    تصفیۀ نفت خام

    تصفیۀ نفت خام شامل جداسازی آب و گازهای محلول، نمک ها و ذرات جامد اضافی موجود در نفت خام می‌­باشد. هرکدام از این مراحل به طور جداگانه در زیر بیان شده است:

    جداسازی آب

    جداسازی آب (Dehydration) از مراحل مهم عملیات بر روی نفت خام خروجی از چاه است. جداسازی آب می­تواند به صورت یک مرحله ای یا چند مرحله ای باشد. روش های جداسازی آب شامل روش ته نشینی، روش جداسازی با توری، و روش الکتریکی است.

    در جداسازی به روش ته نشینی، نفت خام داخل یک مخزن برای مدتی ثابت می­‌شود. به علت آن که چگالی آب از نفت بیشتر است آب ته نشین شده و نفت بالا آمده از روی یک دیوارۀ جدا کننده سرریز می­‌شود. این روش معمولاً در ابتدا انجام شده و روش های دیگر جدا سازی بعد از آن انجام می­‌شوند.

    روش جداسازی با توری به این صورت است که یک توری مشبک با سوراخ های ریز در برابر جریان نفت خام قرار می­‌گیرد. آب به علت کشش سطحی بالایی که دارد به توری ها چسبیده و از آن عبور نمی­‌کند. در ادامه آب سنگین تر شده و به ته ظرف جداساز جریان پیدا می­­‌کند. در این گونه جداسازها، قبل از توری یک اَلک برای جدا کردن ذرات جامد، قرار گرفته است.

    در روش الکتریکی جداسازی آب و نفت، یک میدان الکتریکی با ولتاژ بسیار بالا اعمال می­‌کنند. این عمل باعث یونیزه شدن مولکول های آب و شده و آن هارا از مولکول های نفت جدا کرده و ته نشین می­‌کند.

    جداسازی نمک ها

    اکثر نفت های خام دارای مقداری از کلریدهای سدیم، منیزیم، سیلیس و… هستند. همانگونه که در مقالۀ مربوط به نفت خام هم توضیح داده شد، وجود این نمک ها سبب ایجاد مشکلاتی در مراحل پالایش نفت خواهند شد. به منظور جداسازی نمک های موجود در نفت خام ابتدا مقداری حدود 3 تا 10 درصد حجمی، آب به نفت خام تزریق می‌­کنند. در ادامه دمای محلول را بالا برده و تا حدود 130˚C می­‌رسانند. محلول مورد نظر وارد مخزن جداساز شده و عملیات جداسازی نمک آغاز می­‌گردد.

    یکی از روش های جداسازی نمک، افزودن یک مادۀ شیمیایی شکننده­ی امولسیون است که باعث ته نشین شدن محلول آب نمک و جدایش این محلول از نفت خام می­‌شود.

    روش دیگر جداسازی نمک، استفاده از دستگاه جداساز نمک الکترواستاتیک (Electrostatic Desalter) است. در این دستگاه دو الکترود به صورت موازی با هم قرار گرفته اند. با برقرار کردن جریان الکتریسیته میان الکترودها یک میدان الکتریکی با ولتاژ بسیار بالا ایجاد می‌­شود. ولتاژ جریان مورد نظر باید چیزی بین 16000 تا 35000 ولت باشد. همچنین می‌­توان از جریان مستقیم (DC) یا جریان متناوب (AC) برای این منظور استفاده کرد.

    در واحدهای نمک گیری یک مرحله ای بازده نمک گیری چیزی بین 80 تا 95 درصد بوده و در حالت دو مرحله ای می­تواند تا 99% هم بالا رود.

    جداسازی گازها

    پس از جداسازی آب و نمک از نفت خام، لازم است تا گازهای محلول در نفت خام را هم جدا شده و تصفیه شوند. طی فرایند های جداسازی آب و نمک مقداری از گاز موجود در نفت هم آزاد شده و از شیرهای مخصوص خروج گاز در تجهیزات خارج می‌­شوند. اما برای جداسازی کامل گازهای موجود در نفت روش های خاصی وجود دارد.

    اگر مقدار گاز موجود در نفت اندک بوده و فشار آن پایین باشد جداسازی به صورت یک مرحله ای انجام می‌­شود. در صورتی که فشار گاز بالا باشد لازم است تا جداسازی به صورت چند مرحله ای صورت پذیرد.

    عمل جداسازی در یک مخزن فولادی انجام می­شود. فرایند جداسازی گاز به این صورت است که فشار مخزن را کاهش می­‌دهند و در اثر کاهش فشار، گاز از محلول جدا شده و از قسمت بالای مخزن خارج می­‌گردد. در جداساز های چند مرحله ای فشار هر قسمت کمتر از قسمت قبلی است و در هر مرحله گازهای سنگین تر و با چگالی بالاتری نسبت به قبل جدا می­‌شوند.

    بازیابی یا سوزاندن (Flare) گازها

    گازهایی که طی فرایند جداسازی از نفت جدا شده اند و همچنین گازهای مختلفی که در اثر باز شدن شیرهای ایمنی و فشارشکن طی مراحل مختلف استخراج نفت به دست آمده اند را توسط لوله های انتقال دهنده به صورت یکجا تجمیع می­‌کنند.

    پس از تجمیع، دو کار می‌­توان بر روی این گازها انجام داد. راه اول بازیابی و ریکاوری این گازها به وسیلۀ یک سری تجهیزات خاص است. در این حالت در مصرف انرژی صرفه جویی کرده و آلودگی کمتری وارد محیط زیست می‌­شود. پس از افزایش کیفیت و حذف مواد نامطلوب و سمی از گازها، از آن­ها را به عنوان سوخت مصرفی مورد استفاده در صنایع مختلف بهره می‌­برند.

    راه دوم که معمولاً در ایران هم از این روش استفاده می‌­شود، سوزاندن یا اصطلاحاً فلر (Flare) کردن گازها است. در این روش ابتدا گازها وارد یک مخزن فلاشبک (Flashback Drum) حاوی آب می­شوند. در این مخزن مقداری گاز طبیعی و مناسب برای احتراق به گازهای اولیه افزوده می­‌شود. نهایتاً گازها پس از خروج از مخزن وارد برج فلر (Flare Stack) شده و توسط شمع جرقه زن برج می­‌سوزند.

    یکی از عوامل قرار دادن مخزن فلاشبک قبل از برج فلر، رعایت ایمنی و جلوگیری از برگشت شعله به داخل، در اثر تغییرات دبی گازها می­‌باشد. ارتفاع برج فلر بسته به شرایط چاه نفت و میزان گاز خروجی از آن بین 10 تا 100 متر متغیر است. جهت رعایت مسائل ایمنی و محیط زیستی برج فلر باید حتی الامکان دارای ارتفاع زیاد باشد.

    ذخیره و انتقال نفت خام

    پس از آن که تمام مراحل تصفیه بر روی نفت خام انجام شد، نفت خام در یک سری مخازن ذخیره می­‌شود. مخازن ذخیرۀ نفت خام از نوع استوانه ای و با سقف ثابت یا شناور هستند. این مخازن دارای تجهیزاتی مثل سطح سنج، تجهیزات کنترل فشار و دما، المنت های گرمایی جهت جلوگیری از سفت شدن نفت خام در زمستان، تجهیزات اطفاء حریق، شیرهای اطمینان و شیرهای ورود و خروج مواد هستند.

    خروجی مخازن به خط لولۀ انتقال نفت خام متصل می­‌شود. اصولاً در مناطق خشکی خط لوله به صورت زیر زمینی قرار داده می­شود. در دریاها لولۀ انتقال می­تواند به صورت زیر آبی یا روی آب باشد. به منظور انتقال نفت باید بهترین و کوتاهترین مسیر ممکن توسط کارشناسان انتخاب شود.

    خط لولۀ انتقال نفت برای تأمین فشار نیازمند یکسری ایستگاه های پمپاژ در طول مسیر خود می­‌باشد. در صورتی که از لوله با قطر زیاد برای انتقال نفت استفاده شود، افت فشار کمتر و درنتیجه ایستگاه های پمپاژ کمتری لازم است. اما باید به این نکته هم توجه کرد که لوله با قطر زیاد دارای قیمت بالاتری می­باشد. همچنین در صورت استفاده از لوله های با قطر کمتر افت فشار بیشتر و نیاز به ایستگاه های پمپاژ بیشتر در برابر هزینۀ لوله کشی (Piping) کمتر خواهیم داشت.

    انتخاب بهینه ترین قطر ممکن از لحاظ تأمین فشار مناسب و هزینۀ کمتر نیازمند محاسبات و مطالعات کارشناسی توسط متخصصان و کارشناسان فنی و اقتصادی می­‌باشد.

    فاصلۀ قرار گرفتن ایستگاه های پمپاژ از همدیگر چیزی بین 25 تا 50 کیلومتر بوده و بستگی به ناهمواری های زمین و شرایط منطقه دارد.

    عمق کانال مربوط به لوله های انتقال نفت باید 2 متر یا بیشتر بوده و حتی الامکان شیب و ناهمواری نداشته باشد. طول لوله های انتقال نفت حدود 10 متر است و از جوشکاری برقی برای اتصال آن ها به هم استفاده می­‌شود که این جوش ها جهت اطمینان باید تماماً مورد تست و بازرسی قرار بگیرند.

    به منظور حفاظت لوله ها در برابر خوردگی و نفوذ آب و رطوبت، باید دور آن ها یک لایه از قیر و پشم شیشه کشیده شده و اقدامات حفاظت کاتدی بر روی آن ها انجام شود. همچنین قرار دادن المنت های گرمایی جهت حفظ دمای نفت خام و جلوگیری از افزایش ویسکوزیتۀ آن در فصول سرد سال، ضروری است.

    در نهایت نفت خام توسط خط لوله به بنادر منتقل شده و توسط نفتکش ها بارگیری می­شود و یا اینکه با انتقال به پالایشگاه و انجام پالایش بر روی آن به محصولات و فراورده های نفتی تبدیل می‌­شود.

    منبع مطلب : inergy.ir

    مدیر محترم سایت inergy.ir لطفا اعلامیه سیاه بالای سایت را مطالعه کنید.

    روش های استخراج نفت

    روش های استخراج نفت

    استخراج نفت به مجموعه عملیاتی گفته می‌شود که در طی آن نفت خام به منظور استحصال و بهره‌برداری از آن، به طرق مختلف از داخل زمین خارج و قابل استفاده می‌شود. امروزه زمین‌شناسان با استفاده از دستگاه‌های لرزه‌نگاری موفق به شناسایی میادین نفتی شده و تیمهای حفاری با حفر چاه نفت شرایط را برای شروع فعالیت تیمهای استخراج نفت و نصب ادوات مخصوص آنها فراهم می‌آورند .

    گاز طبیعی و آب شور در اغلب مخازن نفتی در کنار نفت حضور دارند. تفکیک نفت موجود در مخزن با این فبیل ناخالصی‌ها یکی از مهمترین بخشهای فعالیت استخراج‌کنندگان نفت می‌باشد .

    تاریخچه استخراج نفت :

    سابقه اکتشاف نفت در ایران به حدود 4000 سال پیش می‌رسد ایرانیان باستان به عنوان مواد سوختی و قیراندود کردن کشتی‌ها ، ساختمانها و پشت بامها از این مواد استفاده می کردند نادر شاه در جنگ با سپاهیان هند قیر را آتش زد و مورد استفاده قرار داد در بعضی از معابد ایران باستان برای افروختن آتش مقدس از گاز طبیعی استفاده شده و بر اساس یک گزارش تاریخی یک درویش در حوالی باکو چاه نفتی داشته که از فروش آن امرار معاش می‌کرده است .

    تاسیس شرکت نفت انگلستان و ایران

    در سال 1909 تاسیس شرکت نفت انگلستان و ایران در لندن به ثبت داده شد نخستین چاه 26 ماه مه 1908 در عمق کمتر از 400 متر در مسجد سلیمان به نفت رسیده بود .

    دارسی برای اکتشاف و استخراج نفت ایران مهندس جورج رینولدز را به ایران فرستاد و در سال 1905 نیز با شرکت انگلیسی نفت برمه شریک شد. رینولدز که معروف به جرج سر سخت بود بعد از 3 سال حفاری در مسجد سلیمان موفق به کشف نفت نشد و بارها توسط دارسی به لندن فرا خوانده شده بود اما او هر بار به بهانه ای حفاری را با سرسختی ادامه میداد سر انجام روزی که آخرین نامه دارسی به دست او رسید و او را به شدت توبیخ کرده که: "چرا از دستور اطاعت نمیکنی و پول و سرمایه را بیش از این خودسرانه هدر میدهی ومیبایستی به سرعت خود را به لندن معرفی کنی" اما باز ربنولدز علی رغم دستور دارسی یک روز دیگر به حفاری ادامه داد تا سر انجام به نفت رسید .

    عکسبرداری هوایی :

    اگر در منطقه‌ای به وجود نفت مشکوک شوند از آنجا عکسبرداری هوایی می‌کنند تا پستی و بلندیهای سطح زمین را دقیقا منعکس نمایند آنگاه عکس را به صورت فتوموزائیک درآورده و با دستگاه استریوسکوپ مورد مطالعه قرار می‌دهند .

    نقشه برداری عملی :

    برای گویا کردن عکسهای هوایی نقشه برداری از محل ، توسط اکیپی صورت می‌گیرد فواصل و اختلاف ارتفاع با دستگاه فاصله یاب یا تئودولیت تعیین می‌شود و بدین ترتیب نقطه به نقطه محل مورد نظر مطالعه می‌شود .

    نقشه کشی :

    اطلاعات بدست آورده را بوسیله دستگاه پانتوگراف در اندازه‌های بزرگتر و یا کوچکتر رسم کرده و همراه با عکسهای هوایی نقشه پانتوگرافی که پستی و بلندیهای سطح زمین را نشان می دهد رسم می کنند .

    آزمایش روی نمونه های سطحی :

    پس از نمونه برداری ، آنها را شماره گذاری کرده و در کیسه‌های مخصوص به آزمایشگاه می‌فرستند در آنجا بر روی یک شیشه مستطیل شکلی کمی چسب کانادا قرار داده و مقداری از خرده سنگهای دانه بندی شده را روی آن می‌چسبانند سپس آنها را سائیده تا ضخامت آن 02 میلیمتر گردد و نور بتواند از آن عبور کند این نمونه ها را که اسلاید می‌گویند در زیر میکروسکوپ قرار داده تا از نظر زمین شناسی ، نوع سنگ ، فسیل شناسی ، میکروفسیل شناسی و ساختار زمین مورد بررسی قرار گیرد .

    رسم نقشه زمین شناسی :

    با در دست داشتن نتایجی که از روی نمونه‌های سطح زمین بدست آمده ، عکسهای هوایی و نقشه‌های توپوگرافی ، نقشه زمین شناسی سطح زمین را رسم می کنند با داشتن خطوط میزان منحنی ، بعد سوم یا ارتفاعات را هم روی آنها مشخص می‌کنند .

    نقشه ساختمانی زیرزمینی :

    برای آگاهی نسبت به زیر زمین نیاز به روشهای غیر مستقیم است که یکی از آنها روشهای ژئوفیزیکی است بوسیله این روشها شکل لایه های زیر زمین را مشخص کرده و می‌توان تا اعماق زیادی اکتشاف غیر مستقیم نمود .

    حفر چاه :

    پس از اطمینان از اینکه لایه های اعماق زمین مناسب ایجاد نفتگیر است و در صورتی که ذخیره هیدروکربورهای آن قابل ملاحظه باشد، محل حفر چاه را با علامت روی زمین مشخص کرده و دکل حفاری را در محل بر پا می کنند عملیات جاده سازی از جاده اصلی تا سر چاه و کارگذاری یک لوله آب به منظور آبرسانی به دستگاههای حفاری نیز انجام می‌شود دستگاه حفاری قابل حمل بوده و دکلهای بزرگ از چندین قسمت تشکیل شده‌اند که به هنگام استفاده قطعات آن را به هم وصل می‌کنند .

    آزمایش روی نمونه‌های عمقی :

    در ضمن حفاری خرده سنگهایی که بوسیله گل حفاری به سطح زمین آورده شده‌اند توسط الک‌هایی از گل حفاری جدا شده و برای مطالعه به آزمایشگاه می‌فرستند آگاهیهای بدست آمده را به عنوان یک داده جدید به سیستم اکتشاف می‌دهند .

    تهیه مقاطع بزرگ :

    برای تهیه مقاطع بزرگ از یک مته الماسه موجدار توخالی استفاده می شود تا لایه های اعماق زمینی را برش داده و به سطح زمین آورد روی این لایه ها که به مغزه معروف است عمق را نوشته و برای آزمایش در جعبه‌های مخصوص نگهداری می‌کنند روی این مغزه‌ها دو دسته عملیات انجام می‌گیرد یکی مطالعات مهندسی مخازن یا پتروفیزیکی است که در آن میزان خلل و فرج سنگ را اندازه گیری می کنند، و دیگری مطالعات زمین شناسی است که روی مقاطع نازک آن صورت می‌گیرد برای این کار اسلایدی به ضخامت 20 میلیمتر از آن تهیه کرده و به آن آلیزارین یا فروسیانور می‌افزایند تا معلوم شود که نوع سنگ ، آهکی و یا از جنس دولومیت است در صورتی که سنگ آهکی باشد رنگ اسلاید قهوه‌ای می‌شود .

    مراحل استخراج نفت :

    دوره افزایش دبی :

    این دوره بعد از حفاری چاه نفت و برآورد مقدار ذخیره کل مخزن و تشخیص میزان نفت قابل برداشت و اقتصادی بودن برداشت از این میدان آغاز می‌شود. در این مرحله به دلیل توسعه میدان و ساخت تاسیسات بالادستی تولید نفت با روند نسبتاً ثابتی در حال افزایش است. در این دوره به دلیل بالا بودن فشار سیال، مخزن به صورت مخزن نامحدود (به انگلیسی : Infinite Acting) در نظر گرفته می‌شود. در این مرحله هرچه تعداد چاه‌های حفر شده بیشتر باشد، افزایش دبی ادامه پیدا می‌کند .

    دوره تثبیت دبی :

    در زمانی که حفر چاه‌های جدید به پایان رسید و برداشت با ظرفیت ثابت شروع شد، مرحله دوم از عمر مخازن ظاهر می‌شود. مدت زمان این دوره را پارامترهایی نظیر ارتفاع ستون هیدروکربنی، خصوصیت زمین و ساز و کارهای اجرایی و تعمیرات دوره‌ای تاسیسات کنترل می‌کنند. میزان درازای زمان این دوره بستگی به استراتژی تدوین شده در استخراج نفت از مخزن دارد. برداشت بی‌رویه نفت در این مرحه می‌تواند منجر به مخلوط شدن گاز و آب با نفت استخراجی شود که تبعات اقتصادی سنگین وارد بر تجهیزات و تعطیلی چندین ماهه برداشت از میدان را به دنبال دارد .

    دوره کاهش دبی :

    در علم مهندسی نفت به دوره‌ای اطلاق می‌شود که امکان تثبیت دبی از طریق افزایش چاه‌های تولیدی مقدور نباشد و تولید مخزن نسبت به زمان دستخوش افت تولید می‌شود. با بهره‌برداری مداوم از مخزن، سیال موجود در آن کم می‌شود و در نتیجه ارتفاع ستون هیدروکربنی و انرژی طبیعی مخزن کاهش می‌یابد. در این مرحله است که تزریق گاز به میدان نفتی یا تزریق بخار به میدان نفتی می‌تواند کمک به افزایش دبی مقطعی کند .

    روش های استخراج نفت :

    پس از عملیات حفر چاه و اصابت آن به مخزن نفت، به دلیل فشار زیاد موجود در مخزن، جریان نفت به سوی دهانه خروجی چاه سرازیر می شود. این مرحله از استخراج که عامل آن فشار داخل خود مخزن است به بازیافت اولیه نفت موسوم است. در برداشت اولیه نفت ، از انرژی خود مخزن برای تولید نفت استفاده می شود.البته این بدان معنا نیست که اگر نفت خود به خود به سطح زمین نیاید، برداشت اولیه وجود نخواهد داشت،بلکه وقتی از پمپ برای بالا آوردن نفت استفاده میکنیم،در واقع هنوز در مرحله اول برداشت نفـــــــت قرار داریم. در این مرحله انرژی خاصی وارد مخزن نمی شود.با افزایش تولید و کاهش فشار، سرعت تولید نیز کاهش می یابد تا اینکه فشار به حدی میرسد که دیگر نفت خارج نمی شود. در این مرحله ممکن است ار ۳۰ تا ۵۰ درصد کل نفت مخزن استخراج شود. علاوه بر فشار مخزن عوامل دیگری منند خواص سنگ مخزن و میزان تخلخل آنها و همچنین دمای مخازن نیز در میزان تولید مؤثرند .

    به عنوان مثال، کل نفت مخازن آمریکا حدود۱۰۹*۴۰۰ بشکه بوده است که تا سال ۱۹۷۰ حدود ۱۰۹*۱۰۰ بشکه آن توسط روشهای اولیه استخراج شده اند.البته هر چه میزان گاز آزاد در مخزن بیشتر باشد مقدار تولید نفت توسط این روش بیشتر است، زیرا تغییرات حجم گاز در مقابل تغییر فشار بسیار زیاد است. به عنوان مثال در ایالت پنسیلوانیای آمریکا به دلیل پایین بودن نفوذپذیری (کمتر از ۵۰ میلی دارسی) و انرژی کم مخزن که ناشی از پایین بودن مقدار گاز طبیعی آزاد است، میزان نفت استخراج شده با روشهای اولیه بین ۵ تا ۲۵ درصد کل نفت بوده است و به همین دلیل در این ایالت روشهای مرحله دوم از سال ۱۹۰۰ شروع شده است .

    وقتی مخزن تخلیه شد و ما نتوانستیم نفت را حتی با پمپاژ از مخزن به چاه و از چاه به سطح زمین انتقال دهیم،در این صورت استفاده از روش EOR از نوع بازیافت ثانویه شروع میشود که برای استفاده از این روش، امروزه در دنیا روش تزریق آب مرسوم است. در این روش از چاه تزریقی،آب به مخزن تزریق میشود و از چاه بهره برداری،نفت مورد بهره برداری قرار می گیرد.در این روش،ما با تزریق سیال در سیستم مداخله میکنیم و سیال تزریقی،نفت را به طرف چاه تولیدی هدایت میکند. البته به جای آب،میتوان گاز نیز تزریق کرد که به آن فرایند تزریق گاز می گویند. باید توجه داشت که استفاده از این دو روش تزریقی با تزریق آب یا گازی که به منظور حفظ و نگهداری فشار مخزن انجام میگیرد متفاوت است. چرا که در تزریق آب و گاز برای حفظ فشار مخزن، سیال تزریقی باعث حرکت نفت نمی شود،بلکه از افت سریع فشار مخزن در اثر بهره برداری جلوگیری می کند .

    در حالت ثانویه برداشت زمانی فرا میرسد که، ما ضمن تزریق آب به مخزن،در چاه تولیدی با تولید آب مواجه می شویم. در این حالت، چون نسبت آب به نفت زیاد میشود و تولید در این صورت بازده اقتصادی ندارد،باید از روش دیگر برای افزایش برداشت بهره بگیریم.اگر تزریق آب را متوقف کنیم و از فرایند های دیگری نظیر تزریق گاز CO ۲ استفاده کنیم. از روشهای مؤثر در مرحله دوم یکی سیلابزنی آبی و دیگری سیلابزنی گازی یا تزریق گاز است .

    در روش سیلابزنی آبی، آب با فشار زیاد در چاههای اطراف چاه تولید نفت وارد مخزن شده و نیروی محرکه لازم رای استخراج نفت را به وجود می آورد.معمولا در اطراف هر چاه نفت چهار چاه برای تزریق آب وجود دارد. در روش سیلابزنی گازی، گاز (مانند گاز طبیعی ) با فشار زیاد به جای آب وارد مخزن شده و نفت را به طرف چاه خروجی به جریان می اندازد. در کشور ونزوئلا حدود ۵۰% گاز طبیعی تولید شده دوباره به چاههای نفت برای استخراج در مرحله دوم برگردانده می شود. نحوه تزریق گاز شبیه تزریق آب به صورت چاههای پنجگانه است. در مواردی که گرانروی نفت خیلی بالا باشد از تزریق بخار آب برای استخراج مرحله دوم استفاده میشود. تزریق بخار آب، دما را افزایش و گرانروی را کاهش میدهد. در این روش که از بخار آب به جای آب استفاده میشود، با کاهش گرانروی نفت، جریان آن راحت تر صورت گرفته و سرعت تولید بالا می رود .

    پس از استخراج به کمک روشهای مرحله دوم هنوز هم حدود ۳۰ الی ۵۰ درصد نفت میتواند به صورت اسنخراج نشده در مخزن باقی بماند. در اینجاست که استخراج نفت به کمک روش مرحله سوم صورت گیرد. یکی از روشهای مرحله سوم، تزریق محلول مایسلار (micellar solution) است که پس از تزریق آن، محلولهای پلیمری به عنوان محلولهای بافر به چاه تزریق می شود. در آمریکا ممکن است روشهای استفاده از محلولهای مایسلار تا ۵۰ درصد کل روشهای مرحله سوم را شامل شود. محلول مایسلار مخلوطی از آب، مواد فعال سطحی، نفت و نمک است. در روشهای جدید تهیه محلول مایسلار ، نفت، نمک و مواد کمکی فعال سطحی حذف گردیده اند. محلولهای مایسلار نیروی تنش سطحی بین آب و نفت را تا حدود dyne/cm ۰۰۱/۰ یا کمتر از آن کاهش میدهد .

    گرانروی محلول پلیمری حدود ۲ تا ۵ برابر گرانروی نفت است.غلظت پلیمر حدود ppm ۱۰۰۰ می باشد. در حال حاضر از پلی اکریمید ها و زیست پلیمر ها به عنوان پلیمر در محلول بافر استفاده می شود. مواد فعال سطحی معمولا سولفوناتهای نفتی سدیم هستند و از لحاظ خواص و ساختار شیمیایی شبیه شوینده ها می باشند. از الکلها برای مواد کمکی فعال سطحی استفاده می شود.هزینه تهیه محلولهای مایسلار برای تولید هر بشکه نفت در سال ۱۹۷۵ حدود ۵/۱ دلار آمریکا بوده است .

    یکی دیگر از روشهای مرحله سوم، روش احتراق زیر زمینی است. طی این روش اکسیژن موجود در هوا در زیر زمین با هیدروکربنها می سوزد و مقداری انری و گاز تولید شده، فشار مخزن بالا میرود.گرما همچنین گرانروی را کاهش داده و جریان نفت راحتتر صورت میگیرد. یک روش دیگر مرحله سوم که اخیرا مورد توجه قرار گرفته است، روش تزریق گاز کربن دی اکسید می باشد که جزئی از روش جابجایی امتزاج پذیر است. گاز کربن دی اکسید بسیار ارزان بوده، در نفت نیز حل میشودو گرانروی ان را کاهش می دهد.از روشهای دیگر مررحله سوم انفجار های هسته ای در زیر زمین است که این انفجار ها شکاف مصنوعی در سنگها به وجود می آورد و جریان نفت را ساده تر میکند. به این گونه فراینـــــد ها، مرحله سوم برداشت نف‍ــت (Tertiary Oil Recovery) می گویند .

    منبع :پارس مقاله

    منبع مطلب : nisoc.ir

    مدیر محترم سایت nisoc.ir لطفا اعلامیه سیاه بالای سایت را مطالعه کنید.

    جواب کاربران در نظرات پایین سایت

    مهدی : نمیدونم, کاش دوستان در نظرات جواب رو بفرستن.

    زهرا : پالایشگاه

    میخواهید جواب یا ادامه مطلب را ببینید ؟
    ناشناس 20 ساعت قبل
    -1

    خیلی بده اه

    ناشناس 10 روز قبل
    0

    به کارخانه ها

    زهرا 9 ماه قبل
    4

    پالایشگاه

    زهرا قربانی 9 ماه قبل
    1

    عالیه ❤❤😘

    1
    هیچی 9 روز قبل

    هیجی

    1
    هیچی 9 روز قبل

    هیجی

    مهدی 1 سال قبل
    -1

    نمیدونم, کاش دوستان در نظرات جواب رو بفرستن.

    1
    الناز 4 روز قبل

    شما که خود مدیر همین سایت هستین چون هر بار که توی این سایت میرم شما همین رو مینویسید

    برای ارسال نظر کلیک کنید