توجه : تمامی مطالب این سایت از سایت های دیگر جمع آوری شده است. در صورت مشاهده مطالب مغایر قوانین جمهوری اسلامی ایران یا عدم رضایت مدیر سایت مطالب کپی شده توسط ایدی موجود در بخش تماس با ما بالای سایت یا ساماندهی به ما اطلاع داده تا مطلب و سایت شما کاملا از لیست و سایت حذف شود. به امید ظهور مهدی (ع).

    پرنده هدایت پذیر از راه دور ساخت ایران چه نام دارد

    1 بازدید

    پرنده هدایت پذیر از راه دور ساخت ایران چه نام دارد را از سایت هاب گرام دریافت کنید.

    پهپاد

    پهپاد

    پرندهٔ هدایت‌پذیر از دور یا به‌اختصار: پَهپاد[۱] که به آن هواپیمای بدون سرنشین نیز می‌گویند، نوعی هواگرد هدایت‌پذیر از راه دور بی‌خلبان است.[۲]

    بیشترین سرمایه‌گذاری در جهان در زمینهٔ ساخت و تجهیز پهپادها را وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا انجام داده‌است؛ به‌طوری‌که بین سال‌های ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۵ حدود سه میلیارد دلار هزینه برای طراحی و ساخت و تجهیز پهپادها هزینه کرده‌است. حادثه ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ باعث شد تا دولت آمریکا بودجهٔ بیشتری را به طراحی و ساخت و تجهیز پهپادها اختصاص دهد. بر اساس آخرین برآوردها ارزش این صنعت در سال ۲۰۲۰، بالغ بر ۱۲۷ میلیارد دلار خواهد شد.[نیازمند منبع]

    نشریه هیل در سال ۲۰۱۹ نوشت ایران در حال تبدیل شدن به یک ابرقدرت پهپادی است. ایران در این زمینه پیشرفت چشم‌گیری داشته‌است.[۳]

    نام[ویرایش]

    فرهنگستان زبان و ادب فارسی معادل اختصاری «پهپاد» را برای واژهٔ UAV انتخاب کرده‌است که معمولاً آن را «پهباد» تلفظ می‌کنند و می‌نویسند.

    تاریخچه[ویرایش]

    در سال ۱۸۴۹ اتریش، بالن پر از بمب بدون سرنشینی را برای حمله به ونیز فرستاد.[۴] نوآوری پهپاد در سال ۱۹۰۰ آغاز شد و در اصل برای آموزش پرسنل نظامی متمرکز شده بود.

    توسعه پهپاد در طی جنگ جهانی اول تا هنگامی که شرکت هواپیمایی دیتون-رایت یک اژدر هوایی بدون سرنشین که در یک زمان از پیش تعیین شده منفجر شد، ادامه یافت.

    در سال ۱۹۵۹، نیروی هوایی ایالات متحده، در مورد از دست دادن خلبانان در خاک دشمن نگران شد، بنابراین شروع به برنامه‌ریزی برای استفاده از هواپیماهای بدون سرنشین کرد.[۵] اوت ۱۹۶۴ درگیری در خلیج تونکین بین واحدهای نیروی دریایی ایالات متحده و نیروی دریایی ویتنام شمالی، آغازگر اعزام پهپادهای طبقه‌بندی‌شدهٔ آمریکایی (رایان مدل ۱۴۷، رایان AQM-91 فایرفلای، لاکهید دی-۲۱) به جنگ ویتنام شد. [۶] زمانی که دولت چین [۷] تصویری از پهپادهای ایالات متحده از طریق شبکه جهانی تصویر، نشان داد.[۸]

    جنگ فرسایشی (۱۹۶۷–۱۹۷۰) برجسته‌ترین نبردی است که معرفی پهپادهایی با دوربین‌های شناسایی در مبارزه در خاورمیانه است.[۹]

    در سال ۱۹۷۳ جنگ یوم کیپور اسرائیل از هواپیماهای بدون سرنشین به عنوان طعمه برای تحریک نیروهای مخالف به منظور هدر رفتن موشک‌های دشمن استفاده کرد.[۱۰]

    در سال ۱۹۷۳ ارتش ایالات متحده رسماً تأیید کرد که آن‌ها از هواپیماهای بدون سرنشین در جنوب شرقی آسیا (ویتنام) استفاده کرده‌اند.[۱۱] بیش از ۵۰۰۰ نیروی هوایی ایالات متحده کشته شده‌اند و بیش از ۱۰۰۰ نفر از آنان از دست رفته یا دستگیر شدند.[۱۲] به گفته نیروی هوایی ایالات متحده ژنرال جورج اس. براون، فرمانده، فرماندهی سیستم نیروی هوایی، در سال ۱۹۷۲، «تنها دلیلی که ما به (پهپاد) نیاز داریم این است که ما نمی‌خواهیم در کابین خلبان انسانی باشد.»[۱۳]

    از سال ۲۰۱۲، نیروی هوایی ایالات متحده ۷۴۹۴ پهپاد - تقریباً یک سوم هواپیماهای نیروی هوایی ایالات متحده را به کار گرفته‌است.[۱۴] سازمان سیا نیز از پهپاد استفاده می‌کند.[۱۵] طبق آمار در سال ۲۰۱۳ حداقل ۵۰ کشور پهپاد استفاده می‌کردند. چین، ایران، اسرائیل و سایرین، خود آنان را طراحی و ساخته‌اند.

    کاربرد[ویرایش]

    پهپادها هم‌اکنون به‌طور گسترده در زمینه‌های مخابرات، ناوبری جهانی، تحقیقات هواشناسی، جغرافیایی و جاسوسی به کار گرفته شده‌اند.

    از مصارف غیرنظامی پهپادها نیز می‌توان به عنوان نمونه به حادثه فوکوشیمایِ ژاپن که از پهپادها برای بررسی آسیب‌های وارده به این نیروگاه استفاده شد اشاره نمود. پهپادها نقش مهم و تأثیرگذاری در شناسایی و ردیابی کشتی‌هایی که به صید غیرقانونی موجودات دریایی نظیر ماهی می‌پردازند یا خاموش کردن آتش‌سوزی‌ها و جایی که پرواز برای خلبان خطر دارد، ایفا می‌کنند. اما به تازگی وظیفه غیرنظامی تازه‌ای برای پهپادها در نظر گرفته شده تا به ایفای نقش متفاوتی بپردازند. شرکت‌های معروف آمازون، گوگل و ای بی اقدام به طراحی و آزمایش پهپادهای ترابری نموده‌اند. از ویژگی‌های بارز این طرح می‌شود به بالارفتن سرعت تحویل سفارش‌ها به مشتریان اشاره کرد.[۱۶]

    اکنون در اروپا پهپادهای هلندی نقش قابل توجهی در قالب نیروهای امداد و نجات، اورژانس و آمبولانس ایفا می‌نمایند و به کمک مصدومان و زخمی‌ها می‌شتابند. در همهٔ کشورهای جهان از جمله کشورهای اروپایی بسیاری از بیماران و آسیب دیدگان اورژانسی که نیازمند خدمات درمانی فوری هستند به دلیل عدم واکنش سریع امدادگران به موقع به مراکز درمانی نمی‌رسند.[۱۷]

    گسترش[ویرایش]

    در حال حاضر ۳۲ کشور در حال ساخت و گسترش ۲۵۰ مدل پهپادهای اکتشافی هستند.[۱۸] فرانسه و آلمان سی ال ۲۸۵ (cl-285) را گسترش دادند که در جنگ‌های بوسنی و کوزوو کاملاً موفقیت‌آمیز عمل کرد.[نیازمند منبع] روسیه با ساخت پهپاد تی یو ۳۰۰ (tu-300) به فناوری بهتری دست یافته‌است و ایتالیا نیز میراژ ۱۵۰ (mirach 150) را ساخته‌است. این پهپادها مجهز به موتور جت می‌باشند و می‌توانند در ارتفاع بالائی پرواز کنند.[نیازمند منبع] ابابیل، مهاجر، سفره‌ماهی، فطرس از پهپادهای ساخت ایران هستند.[۱۹]

    انواع پهپاد[ویرایش]

    پهپادها را می‌توان به اشکال مختلف دسته‌بندی کرد

    از نظر قابلیت حمل و ابعاد سه دسته‌بندی وجود دارد

    از نظر ساختار شکلی هم می‌توان پهپادها را به دسته‌بندی زیر تفکیک کرد


    از نظر کاربرد هم می‌توان پهپادها را در چهار دسته زیر قرارداد:

    فناوری[ویرایش]

    پهپادها از لحاظ فناوری در چهار زمینه مورد بررسی قرار می‌گیرند:
    پلت‌فرم، محموله، مخابرات و ارتباطات، تجزیه و تحلیل اطلاعات.

    بدنه[ویرایش]

    بدنهٔ یک پهپاد باید به‌طوری طراحی شود که بتواند سامانه‌های ارتباطیِ، جنگ‌افزارها، اشخاص، بارها و کلیهٔ لوازم مرتبط با مأموریت محوله‌اش را در خود جای دهد و ویژگی سازگاری با شرایط جوّی منطقهٔ مأموریت را نیز دارا باشد. بهترین عوامل برای طراحی یک بدنهٔ پهپاد سرعت، مدت پرواز و اطمینان‌پذیری آن است.

    موتور[ویرایش]

    پهپادها نیاز به نوع ویژه‌ای از موتورها دارند. در نوع پیستونی دور بالای موتور و وزن کم این موتور باعث متمایز کردن این موتور می‌شود. بیشترین مصرف موتور در پهپادها مربوط به موتور وانکل و موتور دوکی و نوع ویژه‌ای موتور دوزمانه است. البته موتور وانکل کلا مصرف کمی دارد و میزان مصرف بالا قطعاً ارتباطی به نوع وانکل ندارد و احتمالاً گزارش مربوط به موتوری شبیه به وانکل بوده چون موتور وانکل به کم بودن مصرف و نداشتن میل سوپاپ و بازده بالا معروف است. دولت ایران با احداث کارخانه‌ای طی سال‌های گذشته اقدام به ساخت موتور پهپاد در دو نوع جت و پیستونی کرده و با احداث و افتتاح شرکت مادو در شهر قم تولید انواع موتور پهپاد را آغاز کرده‌است.[۲۰]

    محموله[ویرایش]

    منظور از محموله‌های پهپاد در واقع قطعه اضافی است که همراه پرنده برای انجام مأموریت‌های ویژه فرستاده می‌شود؛ که در پهپادهای شناسایی دوربین فیلم‌برداری و عکس‌برداری در پهپادهای هدف فلر و رفلکتور و در پهپادهای تهاجمی و انتحاری مهمات می‌باشد.

    چشم‌انداز[ویرایش]

    با توجه به پیشرفت روزافزون تکنولوژی در تولید پهپادها انتظار می‌رود که شرکت‌های حمل و نقل و فروشگاه‌های اینترنتی بخشی از نقل و انتقالات خود را توسط پهپادهای باربر پا به پا کنند.[۲۱] شرکت‌هایی چون آمازون[۲۲] و دی اچ ال[۲۳][۲۴] از این فناوری برای حمل و نقل استفاده می‌نمایند.

    پهپاد در ایران[ویرایش]

    قرار بود صنایع پهپادسازی ایران در سال ۱۳۶۰ شروع به کار کند.[۲۵] پس از انقلاب این طرح دچار وقفه شد، اما در نهایت منجر به تأسیس صنایع هوایی قدس در سال ۱۳۶۴ شد که مهم‌ترین محصولش پهپاد مهاجر ۱ در زمان جنگ ایران و عراق بود. صنایع هوایی قدس در اوایل دهه ۱۳۸۰ اقدام به طراحی و ساخت پهپادهای مهاجر ۴ و ابابیل ۳ کرد که بدل به موفق‌ترین پهپادهای شناسایی ایران شد. این پهپادها به‌طور گسترده در تمامی یگان‌های نیروهای مسلح ایران از ارتش تا سپاه به خدمت گرفته شد و حتی تعدادی هم به کشورهای آمریکای لاتین و آفریقا صادر شد.[۲۶]

    بجز صنایع هوایی قدس، مرکز تحقیقات صنایع هوایی شاهد هم در توسعه و ساخت پهپاد یا پرنده‌های بدون‌سرنشین فعال بود و این دو به همراه صنایع هواپیماسازی ایران یک پهپاد با دم وی (V) شکل و طراحی آیرودینامیکی مدرن تولید کردند که هسا ۱۰۰ نام گرفت. نمونه توسعه یافته هسا ۱۰۰، شاهد ۱۲۳ نامیده شد که نخستین پرواز آن در سال ۱۳۸۴ در شاهین‌شهر اصفهان انجام و تولید انبوه آن در سال ۱۳۸۸ آغاز شد. شاهد ۱۲۳ تبدیل به بستری شد برای طراحی و توسعه شاهد ۱۲۹. نخستین پیش نمونه شاهد ۱۲۹ در اسفند ماه سال ۱۳۹۰ در فرودگاه بدر اصفهان به پرواز درآمد. پیش نمونه بعدی که برخلاف نمونه نخست مجهز به ارابه فرود جمع شونده بود در خرداد سال ۱۳۹۱ به پرواز درآمد.[۲۶]

    پس از رونمایی شاهد ۱۲۹ در مهر سال ۱۳۹۲ ابتدا سالی چهار فروند از این پهپاد تولید شد؛ بنابراین بین سال ۱۳۹۲ تا ۱۳۹۴، هشت فروند شاهد ۱۲۹ تحویل گردید. برخلاف برنامه‌ریزی اولیه، هرگز امکان استفاده موشکهای هوا به سطح سدید ۳۶۱ یا فتح ۳۶۲ برای پهپاد شاهد ۱۲۹ فراهم نشد، علت ناکامی در طراحی و ساخت؛ یک لانچر مناسب برای حمل این موشک‌ها در زیر بال‌های شاهد بود و همچنین ناتوانی در حل مشکلات هدف‌گیری و هدایت موشک.[۲۶]

    در عوض متخصصان صنایع هوایی شاهد اقدام به طراحی و ساخت نمونه‌ای از موشک سدید ۳۶۱ نمودند که همانند بمب هوشمند هدایت تلویزیونی، می‌توان آن را ضد اهداف زمینی متحرک و غیر متحرک به کار گرفت. این بمب هوشمند فاقد راکت موتور، سدید ۳۴۱ نام گرفت. وقتی باله‌های پایدارکننده در طرفین آن نصب شد، سدید ۳۴۵ نام گرفت و تبدیل به سلاح اصلی شاهد ۱۲۹ شد.[۲۶]

    جستارهای وابسته[ویرایش]

    منابع[ویرایش]

    منبع مطلب : fa.wikipedia.org

    مدیر محترم سایت fa.wikipedia.org لطفا اعلامیه بالای سایت را مطالعه کنید.

    مجله پهپاد (پرندهٔ هدایت‌ پذیر از دور)

    مجله پهپاد (پرندهٔ هدایت‌ پذیر از دور)

     ولی از لحاظ عملی و به فرم کنونی، نخستین هواپیمای بدون سرنشین که از نوع هدف پرنده بود، در سال ۱۹۴۸ به نام XQ۲ توسط شرکت رایان آئروناتیکال (آمریکا) ساخته شد.
    پس از آن تمامی کشورهای دنیا به ضرورت ساخت و پیشرفت در این فناوری پر سود پی بردند و با صرف بودجه‌های کلان شروع به تحقیقات و ساخت انواع گوناگون هواپیماهای بدون سرنشین کردند.

    هواپیماهای بدون سرنشین یا همان یو-ای-وی‌ها (مخفف کلمه Unmanned Air Vehicle) مزایای بسیاری نسبت به هواپیماهای عملیاتی با سرنشین دارند، به‌دلیل ابعاد کوچک‌تر نسبت به هواپیماهای معمولی طبیعتاً هزینه ساخت آنها بسیار پایین است، امکان مداومت پروازی طولانی تری دارند، رادارهای دشمن نمی‌توانند آنها را ردیابی کنند و حتی درصورت ردیابی، انهدام آنها کار بسیار مشکلی است.

    یکی از نکات بسیار مهم، امنیت اطلاعاتی آنها در مقابل هواپیماهای معمولی است. به‌عنوان مثال اگر در جنگی هواپیمایی را بزنند، علاوه بر ضررهای مالی، احتمال اسارت خلبان نیز می‌رود و در این صورت مسئله امنیت اطلاعات نیز بحرانی می‌شود.

    اساساً یکی از اهداف ساخت این پرنده‌های کوچک و تیز پرواز، کاهش میزان تلفات انسانی است. مزایای بسیار دیگری نیز مانند قابلیت مانور بیشتر، نبودن فشارهای فیزیولوژیکی بر اثر ارتفاع یا شتاب G به خلبان و...  از موارد قابل ذکر است.

    باید توجه داشت آنچه امروز UAV نامیده می‌شود نوع تکامل یافته هواپیماهای بدون سرنشین است که به‌عنوان هدف پرنده در تمرینات تیراندازی زمین به هوا و یا هوا به هوا استفاده می‌شد و غالباً هم این اهداف پرنده  با نام درون (Drone) شناخته می‌شدند.

    پس از ساخت اولین هدف پرنده تقریباً نگاه ویژه‌ای به انواع دیگر پرنده‌های بدون سرنشین نشد تا سال ۱۹۶۲ که روابط آمریکا و کوبا دچار بحران شد.

    ایالات متحده آمریکا برای حمله، احتیاج به عکسبرداری دقیق از مناطق راهبردی دشمن داشت و حتی هواپیمای معروف جاسوسی آمریکا U-۲ (ملقب به اژدها خانم یا Dragon  Lady) نیز توسط آتشبارهای ضدهوایی کوبا منهدم شد و تشنج سیاسی دامنه داری را به وجود آورد.

    این موضوع آمریکا را بر آن داشت تا به فکر استفاده از هواپیماهای بدون سرنشینی بیفتد که قادر باشند وظایف هواپیماهای جاسوسی آمریکایی را به‌عهده بگیرند؛ یعنی عکسبرداری، فیلمبرداری و در کل گردآوری اطلاعات لازم از مواضع حیاتی دشمن.

    در آن زمان آمریکا از مدل هواپیماهای بدون سرنشین BQM-۳۴A استفاده کرد و تمامی آنها را به دوربین فیلمبرداری و سایر لوازم ضروری دیگر مجهز ساخت. گرچه فکر استفاده از هواپیماهای بدون سرنشین برای مقاصد جاسوسی در بحران کوبا شکل گرفت ولی به سبب آنکه این بحران ظرف مدت اندکی پایان پذیرفت، UAV های آمریکایی هرگز بر فراز کوبا به پرواز در نیامدند.

    البته تنها چند سال بعد آمریکایی‌ها رسوایی بزرگی به بار آوردند. برای نخستین بار در سال ۱۹۶۵ در پکن، سه فروند از هواپیماهای UAV اکتشافی را جمهوری خلق چین به نمایش گذاشت که به گفته کارشناسان متعلق به آمریکا بود و برای جاسوسی وارد قلمروی هوایی چین شده بودند و از این زمان به بعد تمامی کشورهای دنیا پی به مسئولیت اصلی هواپیماهای بدون سرنشین بردند.

    پهباد

    پَهپاد (پرندهٔ هدایت‌ پذیر از دور) (UAV:Unmanned Aerial Vehicle) یا هواپیمای بدون سرنشین به اشیاء پرندهٔ هدایت‌پذیر از راه دور (RPV:Remotely Piloted Vehicle) گفته می‌شود. هواپیماهای بدون سرنشین در ایران به «پهپاد» شهرت دارند که از حروف اول «پرنده هدایت پذیر از راه دور» گرفته شده‌است.

    اجزای اصلی یک پهپاد عبارتند از: بدنه، موتور و محموله. بدنه یک پهپاد باید علاوه بر دارا بودن شرایط مناسب آیرودینامیکی، ‌طوری طراحی شود که بتواند سامانه‌های ارتباطی، جنگ‌افزارها، اشخاص و محموله ها و کلیه لوازم مرتبط با ماموریت محوله‌اش را در خود جای دهد و نیز با شرایط جوی منطقه ماموریت سازگار باشد.

    پهپادها نیاز به نوع خاصی از موتورها دارند. منظور از محموله‌های پهپاد در واقع تجهیزات و متعلقات اضافی است که همراه پرنده برای انجام ماموریت خاصی فرستاده می‌شود که در پهپادهای شناسایی، دوربین فیلم برداری و عکس برداری، در پهپادهای هدف فلر و رفلکتور و در پهپادهای تهاجمی و انتحاری مهمات می‌باشد.

    در سال ۱۹۱۷، چارلز کترینگ، از شرکت جنرال موتورز، هواپیمای بدون سرنشین دوباله ای برای ارتش آمریکا طراحی کرد که قادر به حمل مهمات و اصابت به هدف بود. اولین پرواز موفق پرنده های بدون سرنشین در ششم مارس سال ۱۹۱۸ در نیویورک به وسیله هواپیمایی به نام اژدر کورتیس صورت گرفت.

    این هواپیمای ۹۵۰ پوندی، پس از پرتاب به وسیله منجنیق توانست مسافتی ۱۰۰۰ یاردی را طی کند. در سال ۱۹۳۳، انگلیسیها از هواپیماهای دوباله Fairey Queen که از راه دور کنترل می‌شد استفاده کردند. در بحبوحه جنگ جهانی دوم، آلمانها از بمبهای پرنده V-۱ علیه متفقین استفاده کردند که پدربزرگ موشکهای کروز کنونی محسوب می شود.

    از جمله مهمترین کارهای عملی در سایر کشورها در آن زمان پروژه آفرودیت در آمریکا بود که برای هدایت از دور بمب افکن های بی-۱۷ اجرا شد که طی سالهای ۱۹۴۴ و ۱۹۴۵ به چندین هدف با این هواپیما که چندین تن بمب حمل می کرد، حمله شد.

    بعد از جنگ جهانی دوم برخی از کشورهای پیروز از جمله دو ابر قدرت وقت یعنی اتحاد جماهیر شوروی و ایالات متحده آمریکا به فکر ساخت و به کار گیری هواپیماها و به طور کلی اجسام پرنده بدون سرنشین افتادند.

    در آن زمان تلاشهایی انجام شد اما به دلیل نبود فناوری و امکانات کافی این تلاشها به نتیجه فابل توجهی نرسید و حداکثر نتیجه ای که در آن زمان به دست آمد ساخت بمبهای پرنده بود. بعد از این قضایا کم کم کشورها از کنار طراحی و ساخت گسترده هواپیماهای بدون سرنشین گذشتند و توجه خود را بیشتر به ساخت انواع موشک و هواپیماهای سرنشین دار معطوف کردند.

    با این که ساخت پهپادها دیگر جزو برنامه های اصلی قدرتهای بزرگ نبود، اما این کشورها همیشه هر چند به طور غیر جدی برنامه‌هایی را برای ساخت پهپادها داشته اند. در این میان، اتحاد جماهیر شوروی علاقه بیشتری به ساخت انواع مختلف پهپاد داشت و تقریبا در صنعت ساخت و به کار گیری پهپادها یک سر و گردن از دیگر کشورها بالاتر بود. به عنوان شاهد این مدعا میتوان به پهپاد یسترب ساخت شوروی اشاره کرد.

    drone

    زمانی که آمریکا تازه صنعت ساخت پهپاد را به طور جدی شروع کرده و در حال انتقال تکنولوژی ساخت پهپادهای کوچک از اسرائیل بود، شوروی در دهه ۶۰ میلادی، پهپاد غول پیکر و فراصوت یسترب (به معنی باز) را با ارتفاع پروازی بسیار بالا ساخته بود.

    برنامه‌های گسترده شوروی در زمینه ساخت انواع پهپاد بعد از فروپاشی این کشور تقریبا متوقف شد و این کشور جایگاه خود را از دست داد.

    فناوری به کار رفته در ساخت پهپادهای اسرائیلی آنقدر بالا بود که کشوری مانند آمریکا برای پیشبرد برنامه های خود در این زمینه از آن کمک گرفت. هم اکنون نیز اسرائیل بزرگترین صادر کننده پهپاد در جهان است. بیشترین سرمایه‌گذاری در جهان در زمینه ساخت و تجهیز پهپادها را وزارت دفاع آمریکا انجام داده‌است، به طوری که در فاصله سالهای ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۵ حدود سه میلیارد دلار برای طراحی، ساخت و تجهیز پهپادها هزینه کرده‌است.

    حادثه ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ باعث شد تا دولت آمریکا بودجه بیشتری را به طراحی و ساخت و تجهیز پهپادها اختصاص دهد. سابقه به کار گیری مختصر پهپادها در جنگها به جنگ ویتنام و سابقه به کار گیری حرفه ای و گسترده پهپادها در جنگها به جنگ خلیج فارس بر می‌گردد.

    تنها یک دهه بعد، ایالات متحده نسلی از پهپادها را تولید کرد که نسبت آنها به پهپادهای جنگ خلیج فارس همانند نسبت F/A-۲۲ به هواپیمای برادران رایت بود.

    با وجود آنکه پهپادهای آمریکایی Predator، Global Hawk، Shadow و دیگر پهپادهای پیشرفته، حد اعلای فنآوری پهپاد را نشان می‌دهند، اما این پرنده‌ها در جهان تنها نیستند. حداقل چهل کشور دیگر در حال حاضر در زمینه پهپادها تحقیقات انجام می‌دهند و قصد دارند نیروهای خود را به آن مجهز کنند.

    هواپیماهای بدون سرنشین جاسوسی-عکسبرداری

    همانگونه که اشاره شد این هواپیماها از قدیمی‌ترین نوع UAV ها محسوب می‌شوند که طرح ساخت آنها از سال ۱۹۶۲ آغاز شد.

    UAV های ویژه شناسایی و عکسبرداری همانگونه که از نامشان پیداست، به قلمروی هوایی دشمن نفوذ می‌کنند و از مواضع مورد نظر عکسبرداری می‌کنند. فیلم‌هایی که از این هواپیماها به دست می‌آید در لحظه به مراکز فرماندهی زمینی، ماهواره‌ها و یا هواپیماهای مادر مخابره می‌شوند و در بیشتر اوقات هیچ اطلاعاتی در خود هواپیما نگهداری نمی‌شود تا درصورت انهدام توسط دشمن، اطلاعاتی از نحوه عملیات و هدف عملیات در دست نباشد.

    در بیشتر نمونه‌های هواپیماهای بدون سرنشین دوربین‌هایی تعبیه شده تا خلبانان و افرادی که مسئولیت هدایت این پرنده را دارند به نحو احسن راه را تشخیص دهند. UAV های کنونی به قدری پیشرفته شده‌اند که در هر شرایط آب و هوایی، روز یا شب به انجام عملیات می‌پردازند و همچنین با بهره گیری از فناوری رادارگریزی (Stealth) در انواع مختلف کاهش سطح مقطع راداری، مواد جاذب امواج رادار و... و. برای رادارهای دشمن یک کابوس هستند.

    هواپیماهای بدون سرنشین تحقیق و اکتشاف

    باور کردن استفاده‌های غیرنظامی از این پرندگان سخت است، ولی برای اولین بار ناسا چنین طرحی را عملی کرد. مرکز تحقیقات درایدن (یکی از مراکز ناسا که مطالعات مربوط به هواپیمایی و هوانوردی در آنجا انجام می‌شود) در سال ۱۹۷۵ پس از پایان طرح‌های مقدماتی شروع به ساختن UAV ای به نام مینی اسنیفر کرد.

    این هواپیما باید تا ارتفاع ۱۰۰ هزار پایی اوج گیری می‌کرد و در آنجا وظائف گوناگونی چون نظارت و مراقبت (غیر نظامی)، نمونه برداری از مواد آلاینده جوی، سنجش مقدار مواد شیمیایی طبیعی و مصنوعی موجود در لایه‌های فوقانی اتمسفر و تحقیقات گوناگون هواشناسی را انجام می‌داد و چنانچه این امر محقق می‌شد دیگر نیازی به هواپیماهای پردردسر فوق العاده گرانی مانند یو-۲ و یا اس آر-۷۱ نبود. مینی اسنیفر اولین هواپیمای بدون سرنشینی بود که موتور راکتی داشت و از سوخت هایدرازین (N۲H۴) استفاده می‌کرد.

    اصولاً این سوخت در راکت‌های فضایی، موتورهای قراردهنده ماهواره در مدار و یا زیردریایی‌های شناوری که در اعماق بسیار زیاد برای مقاصد تحقیقاتی استفاده می‌شود، به‌کار می‌رود. مشکل اصلی مهندسان طراح، وزن بالای تجهیزاتی بود که روی مینی اسنیفر تعبیه می‌شدند.

    در هر حال این هواپیمای بدون سرنشین نظامی ساخته شد. حال خدا می‌داند که استفاده‌های نظامی هم از آن شده است یا خیر.

    هواپیماهای بدون سرنشین مزاحم‌شونده و منهدم‌کننده رادار

    یکی از آرزوهای دیرین برنامه ریزان امور دفاعی کشورها، این بوده است که سامانه‌ای را طراحی کنند تا در عین حال که بیشترین ضایعه را برای تأسیسات راداری، به ویژه  رادارهای پدافند هوایی دشمن فراهم می‌کنند، عوامل و امکانات دشمن قادر به شناسایی آن نبوده و به هیچ وجه نتوانند آن را از بین ببرند. این UAV ها با وجود ظاهر ساده و وزن پایینشان در جنگ‌ها نقش بسیار مهمی را ایفا می‌کنند و راه فراری برای دشمن باقی نمی‌گذارند.

    ابتدایی‌ترین تحقیقات در این زمینه در سال ۱۹۷۵ شروع شد. به این هواپیماهای بدون سرنشین مزاحم‌شونده (Harassment) می‌گفتند. نحوه عمل این هواپیماها در گذشته به این صورت بود که همزمان با نزدیکی آن به محق راداری دشمن، راکت‌ها و موشک‌های منهدم‌کننده نیز پرتاب می‌شدند.

    در حالی که روی صفحه رادار دشمن جز یک سری نقطه که مرتباً تغییر مسیر می‌دهند و یک سری صدای «وز وز» چیز دیگری دیده یا شنیده نمی‌شود. آنگاه وقتی UAV به ارتفاع حدود ۵۰۰ پایی رادار رسید دشمن خطر را حس می‌کند.

    ولی این ارتفاع برای عکس العمل بسیار کم است و در کمترین زمان UAV خود را به رادار رسانده و آن را منهدم می‌کند. البته هواپیماهای مزاحم‌شونده قدیمی تنها زمانی که رادار روشن بود می‌توانستند امواج را ردیابی و هدف گیری کنند در حالی که UAV های مدرن با استفاده از سامانه‌های موقعیت یاب دیگر روشن یا خاموش بودن رادار برایشان مهم نیست.

    هواپیماهای بدون سرنشین ضربتی

    اینکه روزی بشود به منطقه تحت نفوذ دشمن راه یافت و بدون کوچکترین تلفات جانی اهداف را منهدم ساخت مسلماً برای هر ارتشی لذت بخش است. به همین خاطر نمونه‌های گوناگونی از UAV ها ساخته شد که نتها در آنها تسلیحات انفجاری و سیستم‌های هدایت‌کننده بود.

    این هواپیماها تقریباً مانند موشک‌های هدایت‌شونده از هواپیمای مادر جدا می‌شدند و یا از سکوهای پرتاب، پرواز می‌کردند و مانند یک راکت یا موشک خود را به اهداف می‌زدند. نمونه چنین UAV هایی دردهه ۷۰ ساخته شدند؛ مانند موشک‌های ماوریک، هوبوس و یا شرایک.

    منبع مطلب : www.hamshahrionline.ir

    مدیر محترم سایت www.hamshahrionline.ir لطفا اعلامیه بالای سایت را مطالعه کنید.

    پهپاد چیست؟

    پهپاد چیست؟

    واژه "پهپاد"‌ مخفف "پرنده هدایت پذیر از دور" است که برای هواپیماهای بدون سرنشین تعریف شده و از حروف اول کلمات مذکور ساخته شده است. امروزه پهپادها به بحث داغ حوزه فناوری تبدیل شده‌اند و شرکت‌های مختلفی در حال کار بر روی این ابزار تکنولوژی هستند. برخی شرکت‌ها در صدد هستند تا روی کنترل و بهبود سیستم ناوبری این ابزارهای مفید کار کنند و برخی دیگر نیز ایده‌های جدیدی برای کاربردهای بیشتر آن در سر دارند.

    با توجه به کاربردهای مفید پهپادها در رفع نیازهای مختلف بشر، روز به روز بر اهمیت این ابزار تکنولوژی افزوده می‌شود. شرکت‌های بسیاری در حال توسعه‌ی مدل‌های مختلف پهپادها هستند تا از این طریق کاربردهای آن را در زندگی انسان‌ها افزایش دهند.

    پهپادتاریخچه پهپاد :

    به طور خلاصه نخستین پرنده ی بدون سرنشین در سال 1913 به پرواز درآمد که موفقیت های زیادی به همراه نداشت. کمپانی اسپری در بهار سال 1918 موفق به ساخت دو فروند هواپیمای بدون سرنشین به نام باگ شد. در حدود 20 سال بعد در طول جنگ جهانی دوم نوع پیشرفته ی باگ به عنوان اولین پرنده ی بدون سرنشین با استفاده از یک رادیو کنترل با برد بیش از 320 کیلومتر هدایت گردید. سری بعد که در طول جنگ جهانی دوم ساخته شد، هواپیمای V-1 موسوم به بمب پرنده بود. آلمان ها با این پرنده موفق به درهم شکستن دژ مستحکم لندن و بمباران این شهر شدند.

    آمریکا در جنگ ویتنام بین سال های 1964 تا 1975 تعداد 3435 پرواز شناسایی با هواپیماهای بدون سرنشین بر فراز ویتنام انجام داد که از این تعداد 2873 پرواز (نزدیک به 84 درصد) موفقیت آمیز بود. موفقیت پرنده های بدون سرنشین اسراییلی در جنگ سال 1973 موجب گردید که ارتش ایالا ت متحده ی آمریکا پروژه ی ساخت پرنده ی بدون سرنشین Aquila UTA را در سال 1974 آغاز نماید. نیروی دریایی ایالات متحده ی امریکا در سال 1985 پرنده ی اسراییلی پایونیر را برای هدف یابی و رهگیری در کشتی های جنگی استفاده نمود. روسیه از سال 1920 برای ساخت این نوع هواپیماها (پهپاد) همت گماشت. در جنگ جهانی دوم تعدادی از این هواپیماها را به کار گرفت ولی موفق نشد. در سال 1950 بار دیگر به این موضوع پرداخته و یو ای وی با موتور جت تولید شد.

    انواع پهپاد :

    به طور کلی پرنده های بدون سرنشین را می توان به پنج کلاس تقسیم بندی نمود:
    1- میکرو پهپادها
    2- مینی پهپادها
    3- پهپادهای تاکتیکی
    4- هال
    5- جنگنده های بدون سرنشین

    کاربرد پهپادها :

    - خدمات عمومی
    - نظامی و جاسوسی
    - خبرنگاری و عکاسی
    - پژوهش و علوم طبیعی
    - تبلیغات و تحویل مرسوله
    - مبارزات و مسابقات پهپادها
    - استفاده در صنعت(مانند آمارگیری، نظارت، گشت زنی و...)
    - امدادرسانی در زمان فجایع طبیعی، حوادث و اتفاقات غیر مترقبه(امداد و نجات)
    - و سایر موارد

    استفاده های غیر قانونی از پهپادها :

    تا کنون استفاده های غیر قانونی نیز از پهپادها شده است، مانند:
    * چندی پیش پلیس استرالیا مردی را دستگیر کرد که قصد داشت با استفاده از هواپیمای بدون سرنشین به داخل زندانی در ملبورن مواد مخدر قاچاق کند.
    * سالیان گذشته نیز چهار نفر در آمریکا به اتهام انتقال غیرقانونی توتون به داخل زندان از طریق پرنده های کنترل از راه دور دستگیر شدند.
    * یک شهروند سوئیسی مقیم آمریکا با استفاده از این پهپادها اقدام به تبلیغات غیر مجاز کرده است.
    * در روسیه، کانادا، بریتانیا و برزیل نیز اتفاقاتی از این دست گزارش شده است.
    البته کشورها بشدت تلاش می کند تا جلوی شیوع این نوع استفاده های غیرقانونی از پهپادها را بگیرند.


    پهپادهای پوشیدنی با کاربردهای باور نکردنی

    پهپادهای پوشیدنی افق بیکرانی را در پیش رو دارند. پیشرفت فناوری موجب شده که آن‌ها روز به روز پیچیده‌تر شوند؛ به زودی آن‌ها همانند گوشی‌های هوشمند امروزی همه‌گیر خواهند شد. به نظر می‌رسد در آینده شاهد آسمانی پر از پهپادهای مختلف خواهیم بود که با کاربرانشان و افراد دیگر در حال ارتباط و ارائه خدمات هستند. حتی ممکن است بزرگراه‌ها و ایستگاه‌های شارژ مخصوص برای این پهپادها ایجاد شود تا آن‌ها بتوانند مسافت‌های طولانی‌تری را بپیمایند. طراحان صنعتی در شرکت فراگ سعی دارند تا چگونگی کار این پرندگان پوشیدنی را به تصویر بکشند و با طرح‌های مفهومی از چهار نوع پهپاد به تشریح بهتر ویژگی‌های مختلف آن بپردازند.

    پهپاد چتری

    پاراسول یک پهپاد در زمینه آب و هوا است که به طور معمول به کمر کاربر قلاب می‌شود یا به عنوان جواهر توسط کاربر پوشیده می‌شود. برای داشتن کاربری تزئینی به عنوان جواهر، این پهپاد از طلا ساخته می‌شود. کاربرد این پهپاد فراتر از مد و تزئین است. این پهپاد با سنسورهای رطوبت و دمایی که در خود دارد؛ می‌تواند به طور دقیق آب و هوا را کنترل کند و وقتی اوضاع جوی بد می‌شود، شروع به کار می‌کند. اگر سطح تابش اشعه ماورا بنفش بیش از حد باشد یا باران در راه باشد، ملخ پهپاد شروع به کار می‌کند و خود را به بالای سر کاربر می‌رساند و خود را به شکل یک چتر بزرگ در می‌آورد که مدام موقعیت خود را با کاربر تنظیم می‌کند تا از او در مقابل آفتاب و باران محافظت کند.

    پهپاد چتریپهپاد هدایتگر

    فلیر یک پهپاد ناوبر و راهنمای تور است. این پهپاد به نوعی شبیه قطب نما است و از فلز و شیشه و مچ بندی از جنس اکرلیک ساخته شده است. وقتی کاربر قصد دارد تا مکان خاصی مانند یک بستنی فروشی خوب را پیدا کند؛ به آسانی با دادن دستور کلامی و تکان دادن مچ دست خود، پهپاد را آماده اعزام می‌کند. پهپادها با پرواز و شناسایی محیط اطراف، اقدام به پرواز در چند قدمی جلوی کاربر می‌نمایند و او را در مسیرهای مختلف شهری راهنمایی می‌کنند.

    پهپاد هدایتگرپهپاد دیده‌بان

    اسکات یک پهپاد پوشیدنی است که مانند یک همبازی و یار تمرینی عمل می‌کند. این پهپاد کره‌ای شکل که از روکش لاستیکی ساخته شده، خود را به یک گیره‌ی مغناطیسی که بر روی فرد نصب شده، می‌چسباند این پهپاد همچنین بر روی وضعیت حیاتی و سلامتی فرد کنترل دارد. وقتی کاربر این پهپاد را به کار می‌اندازد، ملخ پهپاد باز می‌شود و شروع به بالا رفتن از سخره‌های سنگی می‌کند. شناسایی مسیر سنگ نوردی یک چالش بزرگ برای کوهنوردان است که این پهپاد در این خصوص به یاری آنها می‌آید.

    پهپاد دیده بانپهپاد تنفسی

    بریس یک پهپاد پلاستیکی کوچک است که در مواقعی که کار نمی‌کند بر روی شانه‌ی فرد می‌نشیند. این ماسک تنفسی مدام در حال سنجش آلودگی هوای اطراف کاربر است. این پهپاد در مواقع لزوم توسط پروانه‌های کوچکی که در درون خود دارد به تصفیه هوای تنفسی کاربر می‌پردازد. وقتی سطح آلودگی هوا از حد نرمال بیشتر می‌شود این پهپاد شروع به پرواز در مقابل صورت فرد می‌کند و هوای تنفسی او را تصفیه می‌نماید.

    پهپاد تنفسی

    شما آینده را با وجود چنین تکنولوژی‌هایی چگونه می‌بینید؟ چنین پهپادهایی تا چه حد قابل استفاده و کاربردی هستند؟ چالش‌های به کارگیری چنین پهپادهایی چیست؟


    واحد تحقیق و توسعه شرکت شلر

    منبع مطلب : www.shelerco.com

    مدیر محترم سایت www.shelerco.com لطفا اعلامیه بالای سایت را مطالعه کنید.

    جواب کاربران در نظرات پایین سایت

    مهدی : نمیدونم, کاش دوستان در نظرات جواب رو بفرستن.

    میخواهید جواب یا ادامه مطلب را ببینید ؟
    ناشناس 10 روز قبل
    2

    پرنده پذیر

    مهدی 10 ماه قبل
    2

    نمیدونم, کاش دوستان در نظرات جواب رو بفرستن.

    برای ارسال نظر کلیک کنید