توجه : تمامی مطالب این سایت از سایت های دیگر جمع آوری شده است. در صورت مشاهده مطالب مغایر قوانین جمهوری اسلامی ایران یا عدم رضایت مدیر سایت مطالب کپی شده توسط ایدی موجود در بخش تماس با ما بالای سایت یا ساماندهی به ما اطلاع داده تا مطلب و سایت شما کاملا از لیست و سایت حذف شود. به امید ظهور مهدی (ع).

    چه ویژگی هایی در حضرت مریم و آسیه وجود داشت که خداوند آنان را به عنوان الگو معرفی می کند

    1 بازدید

    چه ویژگی هایی در حضرت مریم و آسیه وجود داشت که خداوند آنان را به عنوان الگو معرفی می کند را از سایت هاب گرام دریافت کنید.

    ویژگی های مریم (س) در منابع اسلامی

    اسوه ها ; حضرت مریم (علیها السلام)

    آشنایی با شخصیت های الگو و انسان های پاک، راه زندگی در مسیر عبودیت و کمال را به ما می آموزد. از آن جا که بخشی از خوانندگان این فصل نامه، بانوان جامعه اند، گاهی از میان اسوه ها چهره یک زن با ایمان را معرفی کرده ایم.

    این بار، در آستان شخصیت والای حضرت مریم قرار داریم و با گوشه هایی از زندگانی او آشنا می شویم، باشد که برای همه مخاطبان این مجله، به ویژه خواهران گرامی سودمند باشد.

    از نسل پیامبران

    حضرت مریم، بیش از دو هزار سال پیش در میان بنی اسرائیل به دنیا آمد. پدر بزرگوارش عمران بود که از انبیای الهی به شمار می رفت و خداوند، این دختر پاک را در کهن سالی به او عطا کرد. مادر حضرت مریم، «حنّه» نام داشت.

    عمران در یک رؤیای صادقه، بشارت فرزنددار شدن را دریافت کرده بود. از این رو نذر کرد که وقتی فرزندش چشم به جهان گشود، او را به خدمت گزاری در معبد بگمارد. مدتی گذشت و پدر مریم، پیش از آن که روز تولد فرزند را ببیند از دنیا رفت. مادرش حنّه، از یک سو در غم فقدان شوهرش اندوهگین بود و از سویی به امید ولادت فرزند، چشم به آینده دوخته بود.

    سرانجام، مریم مقدس متولد شد. اما مادر که انتظار پسر داشت، در اندیشه فرو رفت که چگونه به نذر پدر مریم عمل کند و این دختر را به خدمت معبد بگمارد. ولی به هر حال، مریم بزرگ شد و مورد پذیرش خدای متعال قرار گرفت و مادرش او را به معبدیان سپرد تا او را سرپرستی کرده و به خدمت آن مکان مقدس بگمارند.

    خداوند درباره این نوزاد می فرماید: «پروردگارش او را به شایستگی پذیرفت و به نحو شایسته و مناسبی او را پرورش داد».(1) و بدین گونه، تحت عنایات خاص خداوند قرار گرفت و این لطفِ خداوندگاری در همه مراحل زندگی، همراه او بود.

    تربیت الهی

    حضرت مریم، هدیه الهی به خانواده عمران بود. کم کم بزرگ شد و به سنّی رسید که می بایست تربیت های خاصی را ببیند. وقتی مادرش او را به معبد برد، راهبان معبد بیت المقدس دوست داشتند افتخار کفالت و تربیت او را نصیب خود کنند. اما حضرت زکریا که شوهر خاله مریم بود، می خواست خودش سرپرستی و تربیت او را بر عهده داشته باشد. ناچار شدند تا قرعه کشی کنند. سرانجام قرعه به نام زکریا افتاد و وی عهده دار تربیت و مواظبت از مریم شد و او را به خانه برد و مدت ها خودش با کمک همسرش از او نگه داری می کردند تا به سنّی برسد که بتواند در معبد بیت المقدس به عبادت و خدمت مشغول شود.

    در زندگی مریم و دوران کودکی او جلوه های ویژه ای دیده می شود. قرآن اشاره دارد که مریم در سایه تربیت الهی قرار گرفت و اتاقی که زکریا در معبد بیت المقدس برای او اختصاص داده بود و در طبقه بالا بود تنها خودش به کمک نردبان می توانست به آن غرفه دسترسی پیدا کند. هرگاه برای آب و غذا دادن به آن جا می رفت، می دید کنار مریم، مائده غذایی آماده است که میوه بهشتی و طعام در آن است و از صحنه شگفت زده می شد، چون کسی جز خودش راه به آن جا نداشت. از مریم می پرسید: این غذاها و میوه ها از کجاست؟ و مریم پاسخ می داد: «هو من عند الله انّ الله یرزق من یشاء بغیر حساب؛(2) این غذا از سوی خداوند است. همانا خداوند هر کس را بخواهد، بی حساب روزی می بخشد.»

    چنین بود که دوران کودکی و نوجوانی حضرت مریم، با نظارت و اشراف حضرت زکریا و تحت عنایت های خاص پروردگار سپری می شد و حتی میوه و غذای بهشتی از سوی خداوند برای او فراهم می آمد، تا از هر جهت آماده دریافت فیض بزرگ تری شود و افتخار مادری یکی از بزرگ ترین پیامبران الهی نصیب او گردد؛ پیامبری که پیوسته او را به نام مادرش می خوانند و «عیسی بن مریم» می گویند.

    بانوی برگزیده

    از ویژگی های حضرت مریم، «برگزیده» بودن آن بانوی پاک است. هم از زبان خداوند در قرآن و هم از زبان پیامبر خدا (ص) در روایات، به این ویژگی اشاره شده است. در قرآن کریم، در خطابی از سوی پروردگار به مریم مقدس چنین آمده است: «یا مریم انّ الله اصطفاک و طهّرک و اصطفاک علی نساء العالمین؛(3) ای مریم! به یقین، خداوند تو را برگزید و پاک ساخت و تو را بر زنان جهان برگزید.»

    گواهی خدا به پاکی و برگزیدگی او در این آیه، مقام والای مریم را می رساند. در این آیه، دو بار تعبیر «اصطفاک» به کار رفته است. به گفته مفسّران، یکی اشاره به برگزیدگی برای خدمت در بیت المقدس و دیگری برای به دنیا آوردن حضرت عیسی است، یا یکی اشاره به برگزیدگی برای برخورداری از غذاهای بهشتی و دیگری برای عبادت خدا یا مادری حضرت عیسی است، یا این که یکی اشاره به پذیرش عبادت مریم از سوی خداوند و دیگری برتری و برگزیدگی او بر زنان دیگر است.(4)

    قرآن از حضرت مریم با تعبیر «صدّیقه» یاد می کند و او را مؤمن و تصدیق کننده راستین کلماتِ خداوند و کتاب های آسمانی می شمارد.(5)

    در روایات متعددی اززبان حضرت رسول (ص) چنین آمده است که بهترین زنانِ بهشتی چهار نفرند: حضرت خدیجه، حضرت فاطمه زهرا (س)، حضرت مریم و آسیه (همسر فرعون که موحّد بود و به شهادت رسید).(6)

    روزی پیامبر خدا (ص) به فاطمه زهرا (س) فرمود: دخترم، آیا راضی نیستی که تو سرور زنان جهان باشی؟ حضرت فاطمه (س) پرسید: پس حضرت مریم چه (که قرآن او را برگزیده زنان جهان می شمارد)؟ حضرت رسول (ص) پاسخ داد: او سرور زنان جهان در روزگار خویش بود، اما تو سرور همه زنان عالم در هر دو جهان هستی.... (7)

    این حدیث، مقام والا و برگزیدگی مریم دختر عمران را می رساند؛ بانویی که عبادت خدا و سجده در پیش گاه او و خضوع و کرنش در آستان پروردگار، از حالات پیوسته او بود، آن گونه که خداوند خطاب به او فرمود: «ای مریم! در پیش گاه پروردگارت عبادت و سجود کن و همراه با راکعان، رکوع کن».(8) او از سوی خداوند، این بشارت را یافت که مادر پیامبری بزرگ هم چون عیسای مسیح باشد که از مقرّبان درگاه خدا و آبرومند در پیش گاه سجود و از بندگان شایسته حضرت حق بود.(9)

    آزمون بزرگ

    یکی از مهم ترین بخش های زندگی مریم پاک و مقدس، باردار شدن او بر حضرت عیسی بود، بدون آن که شوهر کرده باشد. البته این معجزه الهی و حادثه شگفت، زمینه حرف و حدیث ها و تهمت های بسیاری شد، اما هم خداوند، به عصمت و پاکی او گواهی داد، هم کودکش در گهواره زبان گشود و از مادرش رفع تهمت کرد.

    خداوند اراده کرده بود که مریم مقدس که دوشیزه بود و ازدواج نکرده بود، فرزندی چون عیسی به دنیا آورد. یک بار که از معبد به خانه خاله اش (همسر زکریا) رفت تا خود را شست وشو دهد و به معبد باز گردد، فرشته الهی (جبرئیل) به صورت یک جوان زیبا در برابر او تجسّم یافت. مریم از این صحنه نگران شد و به خدا پناه برد و شرم همه وجودش را فرا گرفت. فرشته الهی گفت: من فرستاده پروردگار تو هستم تا فرزندی پاک به تو عطا کنم. مریم گفت: من شوهر نکرده ام و دست بشری به من نرسیده، چگونه ممکن است فرزنددار شوم؟ فرشته پاسخ داد: پروردگار تو چنین خواسته و فرموده که چنین امری بر من آسان است و همین مسئله، نشانی از سوی خدا برای مردم خواهد بود و این اراده حتمی الهی است و حتماً انجام خواهد شد.

    به گفته قرآن و متون دینی، جبرئیل در گریبان لباس آن بانوی نجیب و پاک دمید و از دمِ او مریم باردار شد.(10)

    کم کم بارداری مریم آشکار شد و در وقت مقرّر، در سایه درخت نخلی در بیت لحم در فلسطین، عیسی به دنیا آمد. تهمت های مردم شروع شد و این حرف ها و صحنه ها برای مریم که پاک دامن و به گناه آلوده نشده بود، بسی گران آمد تا آن جا که به تصریح قرآن، آرزو کرد کاش پیش از این واقعه مرده بود و از یادها رفته بود: «یا لیتنی متّ قبل هذا و کنت نسیاً منسیاً».(11)

    اما خدا با او بود. به فرمان خداوند، مریم شاخه های درخت خرما را تکان داد، خرمای تازه در فصلی که هنگام خرما نبود از درخت فرو ریخت و مریم از آن خورد و چشمه ای از زیر پایش جوشید و از آب آن نوشید و این لطف الهی، همان گونه که در دوران عبادت در بیت المقدس، به صورت مائده آسمانی کنار محراب او پدید می آمد، در این دوران هم به مدد و دلداری و حمایت این بنده خالص خدا آمد و از سوی دیگر عیسای مسیح که کودکی در گهواره بود، به اذن الهی لب به سخن گشود و خود را بنده خدا نامید و پیامبری معرّف کرد که از سوی خدا به او کتاب و دین داده شده است و هرگز اهل شقاوت نیست و گفت که به اراده خدا وجود او همواره مایه خیر و برکت خواهد بود.(12)

    تکلّم عیسی در گهواره و خود را پیامبر معرفی کردن و دم از سعادت و صلاح و نبوت و نماز و زکات و نیکی به والدین زدن، همه گواه اعجاز در این تولد و مولود و مادرش بود و خبر از حکمتی والا می داد که پروردگار جهان در این قضیه نهاده است.

    حضرت مریم، فرزند خود را بزرگ کرد. عیسی که از کودکی پیامبر برگزیده الهی بود، به تدریج بزرگ شد و همراه مادرش به مصر رفت و پس از چند سال دوباره به فلسطین برگشتند. رشد جسمی او در کودکی خارق العاده و سریع تر از روش عادی بود. خداوند هم به عیسی کتاب و حکمت و تورات و انجیل آموخت و او را با ادیان گذشته و شرایع آسمانی آشنا کرد و او را مأمور هدایت مردم نمود و این افتخار، برای حضرت مریم برای همیشه باقی ماند که مادر یکی از بزرگ ترین پیامبران الهی باشد که برگزیده خداست.

    الگوی ایمان

    هر چند مسیحیان درباره حضرت مریم اعتقادات خاصی دارند و ضمن آن که او را تقدیس می کنند و عکس و مجسمه او را همه جا به عنوان نماد و سمبل مسیحیت نصب می کنند و به او توسّل می جویند، اما بعضی هم او را «مادر خدا» می پندارند و عقیده نادرستی را که درباره عیسای مسیح دارند، درباره مادرش هم اظهار می کنند و تا حدّ پرستش او را می ستایند.(13)

    سیمای مریم پاک در منابع اسلامی، بسیار درخشان و ستودنی است. در روایات، از او با لقب هایی هم چون: «محدّثه»، «عابده»، «عذرا» و «بتول» یاد شده و از زنان بهشتی شمرده شده است.

    قرآن از میان زنان دو نفر را یاد می کند که مثال و الگو و سرمشق صاحبانِ ایمان اند. یکی، «آسیه» همسر فرعون که بانویی مؤمن به حضرت موسی و خدای او و بیزار از فرعون و ستم های او بود و آرزویش داشتن جایگاهی در بهشت در پناه رحمت و قرب پروردگار بود، دیگری «مریم» دختر عمران که عفاف و پاک دامنی خویش را حفظ کرد و خداوند توسط جبرئیل از روح خویش بر او دمید و عیسای مسیح متولد شد و او بانویی بود که به خدا و کتاب های آسمانی باور داشت: «... و صدّقت بکلماتِ ربّها و کتُبه و کانت من القانتین».(14)

    «سوره مریم» در قرآن کریم و بیان ویژگی های او و فرزندش عیسی در این سوره، گواه اهتمام مکتب اسلام به این مادر نمونه و مسیح پرور است. شاید بتوان گفت بهترین توصیف ها و واقعی ترین شخصیت نگاری از سیمای این مادر و فرزند، در دید اسلام و قرآن است که دور از افراط و تفریط و همراه با ستایش پاکی و عفت اوست.

    یکی از صحنه هایی که بیان دیدگاه اسلام درباره این زن با ایمان و الگو، حقانیت اسلام را اثبات کرد، سخنان جعفر بن ابی طالب، سرپرست مسلمانان مهاجر به حبشه بود.

    وقتی مسلمانان صدر اسلام با افزایش شکنجه و آزار کفار قریش در مکه، در سختی و فشار قرار گرفتند و در سال پنجم هجری به فرمان پیامبر خدا (ص) به کشور حبشه مهاجرت کردند، کافران کسانی را به آن سرزمین فرستادند تا مهاجران را برگردانند. نجاشی، پادشاه حبشه که به مسلمانان مهاجر پناه داده بود، در مقابل ادعای مشرکان اعزامی از مکه، گفت: باید سخنان مسلمانان را هم بشنوم. این بود که در ضمن گفت وگو با جعفر طیار (سرپرست مهاجران) از او خواست بخشی از آن چه را که می گویند از سوی خدا بر پیغمبرشان نازل شده است، بخواند. جعفر بن ابی طالب هم هوش مندی و موقع شناسی به خرج داد و آیاتی از سوره مریم را خواند. وقتی نجاشی که مسیحی بود و به حضرت مریم و حضرت عیسی ایمان داشت، در کتاب آسمانی مسلمانان آن همه ستایش و پاک دامنی را برای مریم مقدس و عیسای مسیح شنید، به شدت تحت تأثیر قرار گرفت و گریست و به حق بودن ادعای مسلمانان اعتراف کرد و فرستادگان مشرکان مکه را ناکام گذاشت و دست خالی برگرداند، و گفت: هرگز مسلمانان مهاجر را که به کشور من پناه آورده اند، به شما تسلیم نخواهم کرد.(15)

    مقام مریمِ پاک نزد خدا بسیار والاست و هم چنان که یاد شد، یکی از چهار بانوی برتر بهشتی است.

    این بانوی با فضیلت در تاریخ زندگانی حضرت خدیجه نیز، نقشی ایفا کرده است. وقتی خدیجه کبری به همسری پیامبر خدا (ص) در آمد و به خواستگاری شخصیت های معروف و ثروت مند قریش بی اعتنایی کرد، زنان کافر نیز در صف بدخواهان او قرار گرفتند و تماس و رابطه خویش را با او قطع کردند. هنگامی که خدیجه می خواست نوزاد خود فاطمه زهرا (س) را به دنیا آورد، آن زنان هیچ کدام حاضر نشدند او را کمک کنند. اما خداوند که حامی انسان های با ایمان است، زنان آسمانی را به مدد حضرت خدیجه فرستاد تا اندوه او برطرف شود.

    حضرت خدیجه که از بی اعتنایی زنان قریش غمگین بود و هنگام تولد فرزندش فرا رسیده بود، ناگهان چهار بانوی بلند بالا را در برابر خود دید. یکی از آنان گفت: ای خدیجه، محزون مباش، ما فرستادگان خدا و خواهران توییم؛ من ساره ام، این آسیه است که همدم تو در بهشت است، او هم حضرت مریم است و این نیز کلثوم، خواهر حضرت موسی، خداوند ما را فرستاده است تا در این موقعیت، تو را کمک کنیم. آن گاه دور خدیجه نشستند و کمک کردند تا او دخترش فاطمه زهرا (ع) را به دنیا آورد.(16)

    فرجام عمر

    حضرت مریم، پس از عمری (51 یا 63 سال) که در کمال پاکی و عبادت و تربیت شایسته فرزند گذراند، به نقلی در «مصر» و به نقلی در «ناصره» در گذشت.

    در یکی از منابع چنین آمده است: حضرت مریم پس از هجرت به ناصره، همراه فرزندش در کوه های لبنان به سر می برد و از گیاهان صحرا و برگ های درختان و گاهی خوشه های گندم کشاورزان تغدیه می کرد و روزها بدین منوال می گذشت. روزی حضرت عیسی برای تهیه غذا یا هدایت و ارشاد مردم مادرش را ترک گفت. چون به حضور مادر بازگشت، وی از دنیا رفته بود. عیسی (ع) گمان کرد که حضرت مریم به خوابی عمیق فرو رفته است. ساعت ها منتظر ماند، اما بیدار نشد. دقت کرد، دید مادرش از دنیا رفته است. ناگاه اشک از چشمانش جاری شد، فرشتگان با او همنوا شدند و در تکفین و تجهیز مریم، همکاری کردند. بدین سان حضرت مریم در سن 63 سالگی به دیدار خدا شتافت.(17)

    هر چند در منابع تاریخی و کتاب های تفسیر، توضیح روشنی از روزها و سال های آخر عمر حضرت مریم و کیفیت درگذشت وی به چشم نمی خورد، اما به همین مقدار نیز که در متون دینی و تاریخی از او سخن گفته شده، می توان حضرت مریم را بانویی مؤمن، خداشناس، پاک، با اخلاص، عبادت پیشه، صالح پرور و نیکوکردار دانست که حیات پر بارش برای همگان الگوست و به دلیل پاک زیستی و طهارت روح و بی آلایشی، نزد همه پیروان ادیان آسمانی، مورد احترام و تقدیس است.

    باشد که شخصیت محبوب او، سرمشق پاک دامنی و عفاف گردد.

    * * *

    پی نوشت ها:

    1) آل عمران (3) آیه 37.

    2) همان.

    3) همان، آیه 43.

    4) علامه طباطبایی، تفسیر المیزان ج 3، ص 295؛ طبرسی، مجمع البیان، ج 2، ص 440.

    5) مائده (5) آیه 75 و تحریم (66) آیه 12.

    6) بحار الانوار، ج 13، ص 161.

    7) بشارة المصطفی، ص 69.

    8) آل عمران (3) آیه 43.

    9) همان، آیه 46.

    10) مریم (19) آیات 17 تا 22.

    11) همان، آیه 23.

    12) همان، آیات 24 تا 32.

    13) تفسیر المیزان، ج 6، ص 244.

    14) تحریم (66) آیه 12.

    15) جعفر سبحانی، فروغ ابدیت، ص 308، حوادث سال پنجم بعثت.

    16) علامه بحرانی، العوالم، ص 43.

    17) ریاحین الشریعه، ج 2، ص 280؛ به نقل از: عباس رفیعی پور، حضرت مریم، اسوه نجابت.

    منبع مطلب : hawzah.net

    مدیر محترم سایت hawzah.net لطفا اعلامیه سیاه بالای سایت را مطالعه کنید.

    جواب کاربران در نظرات پایین سایت

    مهدی : نمیدونم, کاش دوستان در نظرات جواب رو بفرستن.

    میخواهید جواب یا ادامه مطلب را ببینید ؟
    ناشناس 1 ماه قبل
    1

    پس آسیه

    عالی بود 2 سال قبل
    0

    عالی بود

    الگوی فردای ایران 2 سال قبل
    1

    بقیه شم بزارید ممنون میشم حضرت آسیه نیست

    الگوی فردای ایران 2 سال قبل
    1

    حضرت آسیه هم مانند حضرت مریم خوب و درستکار بودند اینطور که من میدونم امیدوارم بهتون کمک کرده باشم

    ناشناس 2 سال قبل
    -1

    لتهتعوعوعت

    برای ارسال نظر کلیک کنید