معنی
واژه جاوید در زبان فارسی به معنای چیزی یا کسی است که پایانی ندارد، همواره زنده و برقرار است و گذر زمان تاثیری بر نابودی آن نمیگذارد.
یعنی چه
این کلمه برای توصیف مفاهیم، اشخاص یا یادگارهایی به کار میرود که زوالناپذیرند و نام یا اثر آنها برای همیشه در تاریخ یا ذهنها باقی میماند.
مترادف
واژههای فوق نزدیکترین همپوشانی معنایی را با جاوید در ادبیات فارسی دارند.
ریشه
این واژه کاملاً ایرانی است. در زبان فارسی میانه به صورت jāwēd (به معنی همیشه) به کار میرفته و ریشه باستانی آن به مفهوم دوره، زمان و عمر نامتناهی اشاره دارد.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنمای «همیشگی»، «پاینده» یا «ابدی»، واژه ۵ حرفی «جاوید» یک جواب دقیق و استاندارد است.
به انگلیسی
بسته به متن جملات، میتوان از این معادلهای دقیق انگلیسی برای انتقال مفهوم جاوید استفاده کرد.
به عربی
اگرچه خود واژه جاوید در قرآن نیامده، اما مفاهیم معادل عربی آن مانند خلود و ابدیت به فراوانی در متون دینی یافت میشوند.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای رساندن مفهوم پایداری زمان و جاودانگی از این واژهها استفاده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل جاوید
واژه «جاوید» یکی از اصیلترین و زیباترین واژگان زبان فارسی است که ریشه در پهلوی و اوستایی دارد. این کلمه مفهوم عمق زمان، بیانتهایی و فناناپذیری را دلالت میکند و در طول تاریخ ادبیات ایران، همواره برای توصیف مفاهیم ارزشمندی چون عشق راستین، نام نیک و ذات پروردگار به کار رفته است.
در فرهنگ عامه و اساطیر ایران، نشانههایی چون درخت سرو به دلیل همیشه سبز بودن و پرنده سیمرغ یا ققنوس به دلیل نوزایی، به عنوان نمادهای حیات جاوید شناخته میشوند. همچنین این واژه به عنوان یک نام محبوب و پرمعنا برای مردان انتخاب میشود تا آرزوی ماندگاری و بزرگی را برای آنان تداعی کند.
از نظر ساختاری، جاوید واژهای پنج حرفی است که در حل جدولهای کلمات متقاطع کاربرد زیادی دارد و معادلهای آن در زبانهای انگلیسی، عربی و ترکی به خوبی بازتابدهنده بار معنایی عمیق آن یعنی پایداری مطلق در جریان زمان هستند.