معنی
فواره در لغت به معنی مخرج و چشمهای است که آب از آن فوران کند و به بالا بجهد. همچنین به لولهها و ابزارهای مصنوعی در حوضها و باغها که آب را با فشار به بیرون پرتاب میکنند (آبنما) اطلاق میشود.
یعنی چه
این واژه در اصلِ عربی مؤنث «فَوّار» به معنی بسیار جوشنده است و به هر ساختار طبیعی یا مصنوعی که باعث پرتاب جهنده آب به سمت بالا شود اشاره دارد.
مترادف
واژههایی مانند آبنما و آبفشان دقیقترین معادلهای فارسی برای این کلمه هستند.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمه فواره به عنوان پاسخ ۵ حرفی برای طراحان سوال کاربرد دارد.
به انگلیسی
واژه fountain رایجترین معادل انگلیسی برای فوارههای تزیینی و شهری است.
به عربی
در عربی معاصر از واژه نافورة برای اشاره به فوارههای حوض و میدانها استفاده میشود.
به ترکی
واژه فیسکیه (fıskiye) دقیقاً برای فوارههای مصنوعی و نمایشی به کار میرود.
به فارسی
برگردان اصیل و سرهٔ این واژه در زبان فارسی «آبنما» یا «آبفشان» است که به خوبی عملکرد پدیده را توصیف میکند.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات عامه، فواره نماد اوجگیری و سقوط ناگهانی است؛ همانطور که در ضربالمثل معروف میگویند: «فواره چون بلند شود، سرنگون شود» که به عدم پایداری غرور و قدرت اشاره دارد. همچنین در معماری باغهای سنتی، نماد طراوت، برکت و حیات است.
جمعبندی و توضیح کامل فواره
واژه فواره ریشه در زبان عربی (از ریشه ف و ر) دارد و به معنی جوشش و پرتاب شدن مایعات با فشار به سمت بالا است. این کلمه در زبان فارسی جایگاه ویژهای پیدا کرده و به ابزارهای تزیینی آبنما در حوضها و میدانها اطلاق میشود که مایه طراوت و زیبایی محیط هستند.
از نظر فرهنگی و ادبی، فواره جایگاه نمادین دوگانهای دارد؛ از یک سو مظهر پویایی، برکت و جریان داشتن زندگی است و از سوی دیگر به دلیل ساختار فیزیکیاش که پس از رسیدن به اوج ناگزیر به سقوط است، به عنوان نمادی از گذرا بودن پایداری، غرور و قدرت در ضربالمثلهای فارسی به کار میرود.
اگرچه خود واژه فواره در قرآن نیامده، اما مفاهیم مشابه آن مانند چشمههای جوشان با صفتهای خاص در توصیف بهشت ذکر شدهاند. امروزه در طراحی شهری و معماری، این سازه پیونددهنده هنر، آب و آرامش در فضاهای عمومی است.