یعنی چه
«ضمامه» (از ریشه عربی ض م م) به معنای پشتواره، بسته یا مجموعهای از اشیاء (مانند دستهای از تیرها یا برگهها) است که به هم بسته و فراهم آورده شدهاند. در کاربردهای معاصر و مسامحهای، به عنوان هممعنی «ضمیمه» یا «پیوست» نیز به کار میرود.
تلفظ
این واژه در اصلِ زبان عربی با کسر ضاد (ضِمامَة) تلفظ میشود و در زبان فارسی نیز به همین صورت به کار میرود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی چون «پیوست»، «بسته» یا «پشته» میتوان از واژه ۵ حرفی «ضمامه» استفاده کرد.
به انگلیسی
بسته به کاربرد واژه در معنای سنتی (بسته و پشته) یا معنای مدرن (ضمیمه)، معادلهای انگلیسی متفاوتی برای آن وجود دارد.
به عربی
در زبان عربی، واژه إضمامة دقیقاً به معنی دسته و پشته است و ضمیمه به معنای پیوست و الحاقیه به کار میرود.
به فارسی
معادلهای دقیق و روان فارسی برای این واژه شامل «پشته» و «بسته» (در معنای لغوی کهن) و «پیوست» و «الحاقیه» (در معنای اداری و کاربردی) است.
در قرآن
خود واژهٔ «ضمامه» در قرآن کریم ذکر نشده است؛ اما ریشهٔ ثلاثی مجرد آن یعنی (ض م م) در قالب فعل امر «وَاضْمُمْ» دو بار در سورههای طه (آیه ۲۲) و نمل (آیه ۱۲) به معنی «بچسبان و جمع کن» برای حضرت موسی (ع) به کار رفته است.
نماد چیست
این کلمه بار اساطیری خاصی ندارد، اما از نظر معنایی میتواند نمادی از پیوند، گردآوری، یکپارچگی و کاملکنندهٔ یک کل (به عنوان افزوده یا پیوست) باشد.
جمعبندی و توضیح کامل ضمامه
واژه «ضمامه» یک لغت با ریشه عربی (از ماده ض م م) است که در زبان فارسی معیار و روزمره کاربرد بسیار کمی دارد. این کلمه در متون کهن لغوی به معنای پشته، بسته یا مجموعهای از اشیاءِ بههمپیوسته تعریف شده است. با این حال، در برخی نگارشهای معاصر، گاهی به اشتباه یا مسامحه آن را مترادف با «ضمیمه» یا «پیوست» در نظر میگیرند.
از نظر ساختاری، این کلمه پنجحرفی است و ریشه آن با کلماتی چون انضمام، تضامن و مَضموم مشترک است. اگرچه خود این واژه در قرآن نیامده، ریشه فعلی آن در داستان حضرت موسی (ع) استفاده شده است. در مجموع، ضمامه مفهوم گردآوردن، اتصال و الحاق چند چیز به یکدیگر را میرساند.