یعنی چه
اللبون واژهای عربی است و به هر حیوان مادهای (مانند شتر، بز، گوسفند یا گاو) گفته میشود که بچهای زاده و در پستانش شیر روان شده باشد. این کلمه به معنای شیرده و دارای شیر است.
تلفظ
این واژه در زبان عربی با تشدید روی حرف لام و باء خوانده میشود: اَللَّبُون (al-labūn).
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ به عنوان حیوان شیرده یا شتر شیرده میتواند «اللبون» باشد که دقیقاً شش حرف دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این مفهوم از اصطلاحات مربوط به حیوانات شیرده استفاده میشود.
به عربی
در خود زبان عربی، واژههای هممعنی دیگری نیز برای اشاره به این صفت وجود دارد.
به فارسی
معادل مستقیم و دقیق این واژه در زبان فارسی «شیرده»، «دارای شیر» یا «حیوان شیرده» است.
در قرآن
خود کلمهٔ «اللبون» به صورت مستقیم در متن قرآن کریم ذکر نشده است؛ اما واژهٔ همخانوادهٔ آن یعنی «لَبَن» (به معنی شیر) دو بار در قرآن (سوره نحل آیه ۶۶ و سوره محمد آیه ۱۵) آمده است. با این حال، مشتقات آن مانند «ابناللبون» در روایات اسلامی و نهجالبلاغه کاربرد دارند.
نماد چیست
این واژه در قالب اصطلاح «ابناللبون» (شتر دو ساله) در حکمت ۱ نهجالبلاغه نماد هوشمندی، بیادعایی و عدم تمکین به ظالمان در زمان فتنه است؛ چرا که شتر دو ساله نه پشتی برای سواری دادن دارد و نه پستانی برای دوشیدن. همچنین در فقه اسلامی نماد و شاخصی برای تعیین سن شتر جهت محاسبه زکات و دیه است.
جمعبندی و توضیح کامل اللبون
واژه عربی «اللبون» از ریشه «ل ب ن» به معنی شیر گرفته شده و در لغت به حیوان مادهای اشاره دارد که به دلیل زایمان، دارای شیر است و بچهاش را شیر میدهد. این کلمه گرچه مستقیماً در قرآن نیامده، اما ریشه آن در کتاب آسمانی موجود است و خود واژه به همراه مشتقاتش کاربرد وسیعی در فقه اسلامی و ادبیات عرب دارد.
از مشتقات معروف آن میتوان به «ابناللبون» (شتر نر دو ساله) و «بنتاللبون» (شتر ماده دو ساله) اشاره کرد. این اصطلاحات در مباحث فقهی مانند تعیین سن دقیق شتر برای پرداخت زکات یا دیه کاربرد حقوقی دارند.
علاوه بر کاربرد فقهی، این واژه به واسطه نهجالبلاغه وارد ادبیات اخلاقی و استعاری نیز شده است؛ جایی که امیرالمؤمنین علی (ع) انسانها را دعوت میکند تا در فتنهها همچون «ابناللبون» باشند تا مورد سوءاستفاده، بهرهکشی و سواری دادن به اهل باطل قرار نگیرند.