معنی
واژه سما در اصل به معنی آسمان، فلک و سپهر است. این کلمه همچنین به هر چیز برافراشته و بلندی که بر انسان سایه افکند اشاره دارد و مایه سرافرازی و رفعت مقام محسوب میشود.
یعنی چه
در نامگذاری و عرفان، سما به معنای بلندمرتبه شدن، رفعت مقام و سرافرازی است. این واژه نمادی از پاکی، بیکرانگی، عظمت و قلمرو معنوی و الهی به شمار میرود.
مترادف
واژههای فوق در متون ادبی و لغتنامهها به عنوان هممعنی و مترادف سما به کار میروند.
متضاد
این کلمات در مقابل مفهوم بلندی و آسمان، به معنای پستی و زمین هستند.
هم خانواده
این کلمات همگی از ریشه سه حرفی «سمو» مشتق شدهاند و با مفهوم بلندی یا نشانهگذاری مرتبط هستند.
ریشه
این واژه ریشه عربی دارد که در اصل «سَماء» بوده و در زبان فارسی با حذف همزه پایانی به صورت «سما» رایج شده است. معنای بنیادی این ریشه، بلند شدن، بالا رفتن و مرتفع شدن است.
جمله سازی
در جدول
در جدولهای متقاطع، کلمه «سما» به عنوان پاسخ ۳ حرفی برای راهنمای «آسمان» یا «بلندی» کاربرد زیادی دارد.
به انگلیسی
بسته به متن نگارش، از این واژهها برای معادلسازی سما در زبان انگلیسی استفاده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل سما
واژه «سما» یکی از کلمات پرکاربرد و اصیل در زبان و ادبیات فارسی است که ریشه در زبان عربی (سَماء) دارد. این کلمه در وهله اول به معنای فیزیکی آسمان، سپهر و فضا اشاره دارد و هر آنچه را که در بالا قرار گرفته و بر زمین سایه افکنده است شامل میشود. در لغتنامههای معتبری چون دهخدا نیز بر این معنای محوری تاکید شده است.
علاوه بر جنبه مادی، سما بار معنایی عرفانی و معنوی عمیقی دارد. این واژه نمادی از رفعت، پاکی، عظمت و سرافرازی است؛ به همین دلیل در نامگذاری فرزندان (به عنوان اسم دختر) بسیار محبوب است و مفهوم بلندمرتبه شدن و عزت را تداعی میکند. همچنین در متون مذهبی و قرآنی، صورت اصلی آن یعنی سماء و جمع آن سموات دفعات زیادی به کار رفته است.
باید توجه داشت که این کلمه گاهی در اشعار و متون به دلیل شباهت لفظی با واژه «سماع» (به معنی وجد و رقص صوفیانه) یا «اسماء» اشتباه گرفته میشود، اما هویت مستقل آن کاملاً به مفهوم بلندی و آسمان گره خورده است.