یعنی چه
اصطلاحی فقهی در زبان فارسی که به پرندگان واجد شرایط شرعی برای خوردن اطلاق میشود. در فقه شیعه، داشتن چینه دان، سنگدان یا خارِ پشت پا، و همچنین بال زدن بیشتر نسبت به صاف نگه داشتن بالها در هنگام پرواز، از نشانههای حلالگوشت بودن پرنده است.
تلفظ
تلفظ این عبارت به صورت مصوتهای کوتاه و ساکن شامل فـَـتْحِه روی پ و ر، سُکون روی ن، کَسْرِه زیر گ، و فـَـتْحِه روی ح و سُکون روی ش میباشد.
در جدول
در جدولهای متقاطع و شرح در متن، پاسخ این عبارت با توجه به تعداد حروف (۱۵ حرف) خودِ کلمه یا معادلهای فقهی آن مانند طیور حلال است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این پرندگان از اصطلاحات تجاری و فقهی متناسب با قوانین اسلامی استفاده میشود.
به عربی
در متون فقهی و اصطلاحات جهان عرب، از ترکیباتی که نشاندهنده اباحه و جواز خوردن گوشت طیور است استفاده میگردد.
در قرآن
خودِ عبارت ترکیبی «پرندگان حلالگوشت» به صورت مستقیم در متن قرآن نیامده است؛ اما احکام کلی حلال بودن خوراکیهای پاکیزه (طیبات) در آیاتی از سوره مائده مطرح شده و نام برخی پرندگان حلال مانند «سلوی» (بلدرچین) در سوره بقره ذکر شده است.
نماد چیست
در فرهنگ و سنت اسلامی، این پرندگان نماد روزی مشروع و پاکیزه هستند. در تعبیر خواب، دیدن آنها نشانه منفعت و خیر است و برخی مصادیق آن مانند کبوتر نماد صلح و هدهد نماد هدایت و پیامآوری هستند.
جمعبندی و توضیح کامل پرندگان حلال گوشت
عبارت «پرندگان حلالگوشت» یک اصطلاح ترکیبی فقهی و زبانی در فارسی است که به آن دسته از پرندگان اشاره دارد که مصرف گوشت آنها طبق شریعت اسلام مجاز است. تشخیص این پرندگان در فقه بر اساس نشانههای فیزیولوژیکی مانند داشتن سنگدان، چینهدان یا خار پشت پا و همچنین نحوه بالزدن آنها در پرواز است.
اگرچه این ترکیب واژگانی به طور مستقیم در قرآن کریم ذکر نشده، اما ریشه در آیات مربوط به حلال و حرام و مبحث «طیبات» دارد و جزئیات و مصادیق دقیق آن توسط احادیث و روایات معصومین تبیین شده است. در فرهنگ عامه و ادبیات نیز این پرندگان همواره پیامآور خیر، برکت و معنویت بودهاند.