یعنی چه
این واژه یک فعل عربی (ادَّرَعُوا / اِدْرَعُوا) از ریشه «د ر ع» است که به معنای «زره پوشیدند» (در حالت ماضی) یا «زره بپوشید و مسلح شوید» (در حالت امر) به کار میرود. در متون کهن به معنای در پناه چیزی قرار گرفتن یا آماده دفاع شدن نیز استفاده شده است.
تلفظ
تلفظ این کلمه به صورت «اِدَّرَعُوا» با تشدید روی حروف «د» و «ر» است. این واژه در اصل از باب افتعال بوده که تاء باب در دال ادغام شده و تشدید گرفته است.
در جدول
اگر در جداول کلمات متقاطع به دنبال پاسخ «زره پوشیدند» با ۶ حرف هستید، خود کلمه «ادرعوا» پاسخ صحیح است.
به انگلیسی
معادل این فعل در زبان انگلیسی با توجه به زمان آن (ماضی یا امر) به پوشیدن زره و مسلح شدن اشاره دارد.
به عربی
این کلمه خود یک واژه عربی است و معادلهای روانتر آن در عربی معیار شامل پوشیدن زره و در دست گرفتن سلاح میشود.
به فارسی
در زبان فارسی معیار، این کلمه کاربرد مستقلی ندارد و بیشتر در متون تاریخی، ادبی یا مذهبی کهن به عنوان وامواژهای برای اشاره به «زره پوشیدن» و «آماده نبرد شدن» به چشم میخورد.
در قرآن
واژه «ادرعوا» با این ساختار دقیق فعلی در متن قرآن کریم نیامده است. با این حال، مفهوم پوشش و زره با واژگانی دیگر از همین ریشه (مانند سرابیل تقیکم البأس) بیان شده است و نباید آن را با کلماتی نظیر «أعدوا» (آماده کنید) اشتباه گرفت.
نماد چیست
در ادبیات و احادیث اسلامی، زره (درع) و پوشیدن آن (ادرعوا) نماد محافظت، آمادگی در برابر خطرات و همچنین تقوا و ایمان است که به عنوان زرهی محکم (الدرع الحصینه) انسان را از آسیبها حفظ میکند.
جمعبندی و توضیح کامل ادرعوا
کلمه «ادرعوا» یک فعل عربی با ریشه «د ر ع» است که در لغت به معنای زره پوشیدن، مجهز شدن به سلاح و آمادگی برای دفاع است. این واژه که در ساختارهای ماضی یا امر (مسلح شدید / مسلح شوید) کاربرد دارد، از باب افتعال ساخته شده و به دلیل ادغام حروف، با تشدید خوانده میشود.
اگرچه این کلمه در زبان فارسی روزمره و معیار جایگاهی ندارد، اما در متون کهن مذهبی و ادبی به عنوان نمادی از تقوا، محافظت الهی و آمادگی در برابر ناملایمات یا دشمنان به کار رفته است. در فرهنگ اسلامی، تقوا و ایمان اغلب به زرهی تشبیه میشوند که مؤمنان با پوشیدن آن (ادرعوا) خود را در پناهگاه امن قرار میدهند.
شایان ذکر است که با وجود بار معنایی مذهبی و نظامی، این فعل با ظاهر دقیق «ادرعوا» در قرآن کریم ذکر نشده است، اما مفاهیم مرتبط با آن در داستانهای پیامبرانی چون حضرت داوود (ع) حضور پررنگی دارد.