یعنی چه
عبارت «بانگ آوردن» یک فعل مرکب در زبان فارسی است که به معنای صدا درآوردن، فریاد کشیدن و آواز برآوردن به کار میرود. در متون کهن، این ترکیب علاوه بر معنای لازم (فریاد زدن)، در حالت متعدی نیز استفاده شده که به معنای به سخن واداشتن یا به صدا درآوردن کسی یا چیزی است.
تلفظ
این عبارت از دو واژهٔ «بانگ» (با مصوت بلند آ) و مصدر «آوردن» (با فتحه روی واو و دال) تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این عبارت با توجه به تعداد حروف (۹ حرف) خودِ «بانگ آوردن» است. از واژههای مترادف آن مانند خروشیدن یا فریاد کردن نیز استفاده میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به لحن و موقعیت کلام، افعالی که نشاندهندهٔ برآوردن صدا با صدای بلند هستند به عنوان معادل به کار میروند.
به عربی
در زبان عربی، افعالی مانند صَاحَ و نَادَى دقیقترین معادلها برای حالت لازم هستند و در حالت متعدی (به صدا درآوردن) از واژههایی چون ترنین استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای اصیل و مترادفهای روان فارسی این عبارت شامل خروشیدن، آواز دادن، بانگ برآوردن، ندا دادن، صلا دادن و صدا کردن است. در متون قدیمی مانند اشعار رودکی، این فعل برای نشان دادن تولید صدای ناگهانی یا بلند کاربرد فراوان داشته است.
نماد چیست
این عبارت کنشی زبانی و فعلی است و نماد مادی خاصی ندارد، اما در فرهنگ و ادبیات فارسی نمادی از بیدارباش، اعلام یک امر مهم، آگاهیبخشی و بروز هیجان یا اعتراض قلمداد میشود. همچنین در فرهنگ اسلامی، با مفهوم اذان (بانگ نماز) قرابت معنایی پیدا میکند.
جمعبندی و توضیح کامل بانگ آوردن
عبارت «بانگ آوردن» یکی از ترکیبهای فعلی اصیل و کهن زبان فارسی است که ریشه واژه نخست آن یعنی «بانگ» به زبان پهلوی (vāng) بازمیگردد. این اصطلاح در ادبیات کلاسیک فارسی جایگاه ویژهای داشته و شاعرانی چون رودکی از آن برای تصویرسازی صداهای بلند، خروش و حتی صداهای کنایی بهره بردهاند. معنای محوری آن بر ایجاد صدا، فریاد کشیدن و یا وادار کردن چیزی به صدا کردن استوار است.
اگرچه این ترکیب به صورت مستقیم در متن قرآن مجید نیامده است، اما مفاهیم همراستای آن در قالب واژههایی نظیر «صیحه» و «نداء» به وفور دیده میشود که همان مفهوم بانگ برداشتن و صدا زدن را متبادر میکنند. در کاربردهای امروزی، این واژه بیشتر در متون ادبی، حل جدول و بررسیهای ریشهشناختی مورد توجه قرار میگیرد و نمادی از بیداری، اعلان رسمی و خروش است.