یعنی چه
این عبارت به حوزه، مرتبه یا جهانی از آفرینش اشاره دارد که قدرت، مشیت و فاعلیت خداوند بدون واسطه یا با کمترین واسطه در آن آشکار میشود. در ادبیات عرفانی و فلسفی، این مفهوم معمولاً اشاره به عوالم علوی مانند عالم جبروت دارد.
تلفظ
تلفظ این ترکیب به صورتِ [عـالَـمِ قُـدْ رَ تِ اِ لـا هـی] است.
در جدول
در پاسخ به سؤالات جدول کلمات متقاطع، پاسخ دقیق این عبارت ۱۲ حرفی خودِ «عالم قدرت الهی» است. بسته به طراح جدول، عوالم مترادف مانند «عالم جبروت» نیز به کار میروند.
به انگلیسی
برای معادلسازی این مفهوم عرفانی-کلامی در زبان انگلیسی از عباراتی که به قلمرو و توانایی مطلق خداوند اشاره دارند استفاده میشود.
به عربی
این ترکیب از سه واژه با ریشه عربی ساخته شده و در متون عربی نیز به همین صورت به کار میرود، اگرچه به عنوان یک مدخل مستقل لغوی مصطلح نیست و بیشتر جنبه تفسیری دارد.
به فارسی
برگردان و معادلهای فارسی نزدیک به این مفهوم شامل «جهان خلقت مطلق»، «نظام آفرینش»، «عالم هستی» و در اصطلاح عرفانی «عالم جبروت» (جهان عقول و صفات الهی) است.
در قرآن
عینِ عبارت ترکیبی «عالم قدرت الهی» در متن قرآن نیامده است؛ اما مفهوم و مضمون آن در آیات ناظر بر قدرت مطلق خداوند، تدبیر الهی و فرمان نافذ حق (مانند آیه ۸۲ سوره یس: «إِنَّمَا أَمْرُهُ إِذَا أَرَادَ شَيْئًا أَنْ يَقُولَ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ») به وضوح ترسیم شده است.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی و نشانهشناسی دینی، «عرش الهی» و «قلم» نمادهای اصلی جریان یافتن اراده و قدرت حق در هستی هستند. همچنین در طبیعت، پدیدههای شگرف و عظیمی چون کهکشانها، طوفانها و صاعقهها به عنوان نمادهای مادی این عالم شناخته میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل عالم قدرت الهی
عبارت «عالم قدرت الهی» بیش از آنکه یک اصطلاح لغوی کلاسیک یا مدخل مستقل در لغتنامههای سنتی باشد، یک ترکیب وصفی-اضافی تفسیری، کلامی و عرفانی در فرهنگ اسلامی است. این اصطلاح از تحلیل واژگان سازندهاش یعنی عالم (نشانه/جهان)، قدرت (توانایی) و الهی (منسوب به خدا) معنا میگیرد و به گستره و مرتبهای از هستی اشاره دارد که مشیت و فرمان حق بدون مانع در آن جاری است.
در تبیین فلسفی و عرفانی، این مفهوم همپوشانی نزدیکی با «عالم جبروت» و «عالم لاهوت» دارد؛ یعنی مرتبهای فرامادی که عقول مجرد و صفات الهی در آن حاکمند و در تقابل با «عالم ناسوت» یا همان جهان مادی و اسباب ظاهری قرار میگیرد. در حقیقت، این عبارت جلوهگر عظمت، تدبیر و فاعلیت مطلق آفریدگار در کل نظام آفرینش است.