یعنی چه
خلاد صیغه مبالغه از ریشه خلود است و به کسی یا چیزی اشاره دارد که طول عمر بسیار بالایی دارد، به این زودیها پیر نمیشود و ماندگاری و بقای چشمگیری دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه در زبان مبدأ (عربی) و کاربرد فارسی آن به صورت خَلّاد با فتح خ و تشدید لام است.
در جدول
در کلمات متقاطع، خلاد به عنوان پاسخ ۴ حرفی برای واژههایی چون پاینده، جاوید یا نام یکی از راویان مشهور قرآن (راوی قرائت حمزه کوفی) مطرح میشود.
به انگلیسی
با توجه به مفهوم ریشهای واژه که به بقا و جاودانگی اشاره دارد، کلماتی که مفاهیم ابدیت و طول عمر بیپایان را میرسانند بهترین معادلهای آن هستند.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است و در لغتنامههای عربی به معنای فردی است که پیری به سراغش نمیآید یا با وجود سن بالا، آثار سالخوردگی در او نمایان نمیشود.
به فارسی
در زبان فارسی واژههایی مانند جاویدان، پاینده و دیرزی دقیقترین برگردانهای معنایی برای توصیف این صفت مبالغه عربی هستند.
در قرآن
خود واژه «خلاد» به صورت مستقیم در متن قرآن کریم ذکر نشده است؛ با این حال، ریشه اصلی آن یعنی «خ ل د» در قالب کلماتی چون خالدون، خالدین فیها، خُلد و مخلدون بارها برای توصیف جاودانگی بهشت یا جهنم به کار رفته است. همچنین در تاریخ اسلام، خلاد نام یکی از راویان معروف قرائت قرآن بوده است.
نماد چیست
این واژه نماد جانوری یا مادی خاصی در فرهنگ عامه ندارد، اما در متون عرفانی و ادبی مجازاً به عنوان نمادی از حیات ابدی، ثبات و مقاومت در برابر گذر زمان و زوال شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل خلاد
واژه «خلاد» اصالتاً یک صفت مبالغه عربی از ریشه «خلود» است که به معنای بسیار پایدار، پاینده و کسی که آثار پیری و زوال به این زودیها در او نمایان نمیشود، به کار میرود. این کلمه در زبان فارسی معیار امروزی به عنوان یک واژه عمومی و فعال در گفتار روزمره کاربرد چندانی ندارد و معنای مستقل و تثبیتشدهای خارج از ریشه عربی خود نگرفته است.
بیشترین کاربرد خلاد در زبان فارسی و فرهنگ اسلامی به عنوان اسم خاص (اسم علم برای مردان) است. در تاریخ اسلام، شخصیتهای متعددی از جمله برخی از صحابه پیامبر و همچنین خلاد بن خالد صیرفی کوفی (راوی مشهور قرائت حمزه کوفی) این نام را داشتهاند. بنابراین، در مسابقات جدول و لغتنامهها، این کلمه بیشتر با مفاهیمی چون جاودانگی، طول عمر و یا به عنوان یک نام تاریخی و دینی شناخته میشود.