یعنی چه
غزوه ذیالعشیره به حرکت نظامی پیامبر اسلام (ص) در سال دوم هجری به سمت منطقهای به نام ذیالعشیره (بین مکه و مدینه) اشاره دارد. این حرکت با هدف تعقیب کاروان تجاری قریش انجام شد، اما بدون درگیری نظامی و با بستن پیمان صلح با قبایل محلی به پایان رسید.
تلفظ
این عبارت به صورت «غَزْوَةُ ذِی العُشَیْرَة» تلفظ میشود که در آن عُشیره به ضم عین و فتح شین خوانده میشود.
در جدول
در مسابقات و جداول کلمات متقاطع، پاسخ این واژه با شمارش دقیق حروف و فضاها ۱۴ حرف است.
به انگلیسی
در منابع انگلیسیزبان و متون تاریخ اسلام، از این رویداد با عنوان Expedition یا Patrol منطقه ذیالعشیره یاد میشود.
به عربی
ترکیب اصلی این واژه عربی است و در متون تاریخی فریقین به همین صورت ثبت شده است.
به فارسی
معادل یا برگردان مستقیم فارسی آن «جنگ یا لشکرکشی به ناحیه ذیالعشیره» است که اشاره به موقعیت جغرافیایی محل استقرار سپاه دارد.
در قرآن
عین عبارت «غزوه ذیالعشیره» در متن قرآن ذکر نشده است؛ اما از نظر تاریخی این همان کاروانی بود که در مسیر بازگشت از شام، بستر شکلگیری غزوه بدر کبرا شد که آیات سوره انفال به آن پرداخت است.
نماد چیست
این رویداد نماد سیاست دفاعی-بازدارنده مسلمانان در مدینه و کنترل شریانهای تجاری قریش است. همچنین در تاریخ روایی، این سفر همان جایی است که پیامبر اسلام (ص) لقب معروف «ابوتراب» را به حضرت علی (ع) دادند.
جمعبندی و توضیح کامل غزوه ٔ ذی العشیرة
غزوه ذیالعشیره (یا ذوالعشیره) یکی از غزوههای اولیه و راهبردی پیامبر اسلام (ص) در سال دوم هجری است. این حرکت نظامی به منظور رهگیری کاروان تجاری مکه به سرپرستی ابوسفیان انجام شد. سپاه اسلام تا منطقهای به نام ذیالعشیره در نزدیکی ینبع پیش رفت، اما کاروان قریش پیش از رسیدن مسلمانان از آنجا عبور کرده بود.
اگرچه این رویداد به درگیری مستقیم نظامی منجر نشد، اما دستاوردهای سیاسی و بازدارنده مهمی داشت؛ از جمله بستن پیمان صلح و عدم تعرض با قبایل محلی مانند بنومدلج که امنیت مدینه را تقویت کرد. این رویداد تاریخی در واقع مقدمه رویداد بزرگتری به نام غزوه بدر شد، زیرا کاروان تجاری یادشده در مسیر بازگشت خود از شام مجدداً مورد تعقیب قرار گرفت و جنگ بدر را رقم زد.