معنی
واژه «شنید» فعل ماضی ساده (سوم شخص مفرد) از مصدر شنیدن است و به معنای گوش دادن، استماع کردن و متوجه شدن صدا یا سخنی توسط گوش است. این کلمه در ساختار اسمی و مصدر مرخم نیز به معنی گوشدادن و استماع کاربرد دارد.
یعنی چه
شنید یعنی فردی اراده کرده یا به طور طبیعی صدایی را دریافت نموده و به مفهوم آن پی برده است. در زبان عامیانه و ادبی، این واژه علاوه بر درک فیزیکی صدا، به معنای متوجه شدن یک خبر، فهمیدن یک مفهوم یا پذیرفتن یک پند و اندرز نیز به کار میرود.
مترادف
واژههای فوق در متون کهن و معاصر به عنوان هممعنیهای این کلمه به کار میروند.
متضاد
در تقابلهای کلامی مانند ترکیب «گفت و شنید»، واژه گفتن به عنوان نقطه مقابل شنیدن قرار میگیرد.
هم خانواده
این کلمات همگی از یک ریشه زبانی مشتق شدهاند و مفهوم مشترک شنوایی را حمل میکنند.
ریشه
این واژه اصالت کاملاً ایرانی دارد. در زبان پارسی میانه (پهلوی) به صورت āšnūdan یا āšnōdan تلفظ میشده و در زبانهای ایران باستان و اوستایی از ریشه sru به معنی گوش سپردن و شنیدن مشتق شده است.
جمله سازی
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، اگر طراح به دنبال فعل ماضی یا مصدر مرخم به معنی گوش داد یا استماع کرد باشد، واژه ۴ حرفی «شنید» پاسخ دقیق آن است.
به انگلیسی
بسته به جایگاه کلمه در جمله، از فعل زمان گذشته یا صورتهای مصدری فوق استفاده میشود.
به عربی
ریشه سه حرفی «س م ع» در زبان عربی دقیقاً همان مفهوم دریافت صدا و آگاهی شنوایی را منتقل میکند که در ترجمه آیات قرآنی نیز به وفور دیده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل شنید
واژه «شنید» یکی از افعال اصیل و ریشهدار زبان فارسی است که تاریخچه آن به دوران زبانهای ایران باستان و پهلوی بازمیگردد. این کلمه در وهله اول نشاندهنده یک عملکرد فیزیکی و حسی یعنی دریافت امواج صوتی توسط گوش است، اما در سطحی عمیقتر، در ادبیات و فرهنگ فارسی معنای آگاهی، درک درونی و پذیرش حقیقت را با خود حمل میکند.
در متون عرفانی و اخلاقی، شنیدن متمایز از یک واکنش حسی ساده است؛ شنید به معنای گوش سپردن به پند، تسلیم در برابر حق و بیداری ذهنی است. انسان با شنیدنِ درست، مسیر دانایی را طی میکند. این واژه در ترکیبهای محاورهای و ادبی برجستهای مانند «گفت و شنید» نیز نقشی کلیدی در توصیف ارتباطات انسانی ایفا میکند.
اگرچه خود کلمه «شنید» یک واژه خالص فارسی است و در متن قرآن وجود ندارد، اما معادل عربی آن یعنی فعل «سَمِعَ» و صفت مطلق خداوند یعنی «السَّمِیع» (بسیار شنوا) جایگاه ویژهای در فرهنگ اسلامی دارد که نشاندهنده ارزش والای این حس در دریافت هدایت و حقیقت است.