یعنی چه
حجاره واژهای عربی و اسم جمع یا جمع مکسر «حَجَر» است که وارد زبان فارسی شده و به معنای سنگها یا صخرهها به کار میرود. در متون کهن فارسی گاهی به صورت مفرد نیز اراده شده است.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه در زبان عربی و فارسی «حِجاره» (ḥijāra) با کسر حرف اول (ح) و فتح حرف جیم است.
در جدول
در بازیهای شرح در متن و جدول کلمات متقاطع، واژه حجاره به عنوان پاسخ پنج حرفی برای راهنمای «سنگها» یا «جمع حجر» استفاده میشود.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی واژه حجاره که دلالت بر سنگها و تکه صخرهها دارند، کلمات Stones و Rocks هستند.
به عربی
این واژه ریشه خالص عربی دارد و از ریشه سهحرفی (ح ج ر) به معنای سخت شدن، منع کردن و احاطه کردن گرفته شده است.
به فارسی
معادل دقیق و امروزی این وامواژه عربی در زبان فارسی معیار، کلمه «سنگها» است و در زبان روزمره فارسی کمتر به صورت مستقیم استفاده میشود.
در قرآن
واژه حجاره ۱۰ بار در قرآن کریم ذکر شده است. از معروفترین کاربردهای آن میتوان به آیه ۴ سوره فیل «تَرْمِيهِمْ بِحِجَارَةٍ مِنْ سِجِّيلٍ» (باران سنگهای گلپخته) و همچنین تشبیه دلهای سخت به سنگ در سوره بقره «فَهِيَ كَالْحِجَارَةِ أَوْ أَشَدُّ قَسْوَةً» اشاره کرد.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و ادبیات مذهبی، حجاره نماد بیرحمی، انعطافناپذیری، دوری از لطافت و همچنین ابزاری برای کیفر و عبرتآموزی از سوی خداوند (مانند عذاب قوم لوط و اصحاب فیل) به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل حجاره
واژه «حجاره» یک وامواژه اصیل عربی است که از ریشه ثلاثی مجرد «ح ج ر» مشتق شده و به معنای سنگها یا صخرهها است. این کلمه در ادبیات کلاسیک فارسی و متون مذهبی کاربرد فراوانی داشته، هرچند در فارسی معیار امروز جای خود را کاملاً به معادل فارسیاش یعنی «سنگها» داده است.
این کلمه به دلیل کاربرد دهگانهاش در قرآن کریم، بار معنایی مذهبی و فرهنگی خاصی پیدا کرده است؛ جایی که به عنوان مظهر سختیِ قلبِ انسانهای بیایمان و یا مصالحی برای نزول عذاب الهی بر کافران تصویر میشود. از این رو، بررسی معنایی آن پیوند عمیقی با تفسیر آیات قرآنی دارد.
در فرهنگهای لغت و مسابقات جدول کلمات متقاطع، حجاره به عنوان یک واژه پنج حرفی شناخته میشود که دانستن ریشه، مترادفها (مانند احجار) و ابعاد نمادین آن به درک بهتر متون کهن کمک شایانی میکند.