یعنی چه
خسرومنش یک صفت مرکب در زبان فارسی است که به فردی با مناعت طبع، سخاوت، اصالت رفتاری و بزرگمنشی اشاره دارد؛ یعنی کسی که منش و رفتار او همچون پادشاهان عادل و دادگر، بزرگوارانه است.
تلفظ
این واژه از دو بخش «خُسرو» (با ضمه خ و سکون س) و «مَنِش» (با فتح م و ن) تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، کلمه خسرومنش به عنوان پاسخ برای راهنمای «دارای سرشت شاهانه» یا «بلندنظر و کریم» کاربرد دارد.
به انگلیسی
این عبارات انگلیسی به بهترین شکل ویژگی فردی را نشان میدهند که روحی بزرگ و منشی والا دارد.
به فارسی
از واژههای هممعنی و جایگزین فارسی آن میتوان به واژههایی چون والاتبار، آقاطبع، نیکسرشت و آزادمنش اشاره کرد که همگی بر اصالت و بزرگواری اخلاقی دلالت دارند.
در قرآن
واژه خسرومنش یک اصطلاح کاملاً فارسی، ادبی و کلاسیک است و ریشه یا کاربردی در متن قرآن یا زبان عربی ندارد.
نماد چیست
در ادبیات کلاسیک فارسی (مانند اشعار فرخی سیستانی)، این واژه نماد و مظهر شخصیت آرمانی، پهلوانان راستین و پادشاهان عادل است که به جای خودخواهی، رفتاری کریمانه و بزرگوارانه دارند.
جمعبندی و توضیح کامل خسرومنش
واژه «خسرومنش» یک ترکیب اصیل و زیبای فارسی ادبی است که از دو جزء «خسرو» (به معنی پادشاه یا بزرگ با ریشه اوستایی Haosraua به معنی خوشآوازه) و «منش» (به معنی خو و سرشت با ریشه اوستایی Manah به معنی فکر و اندیشه) ساخته شده است. این کلمه صفت فردی است که با وجود قدرت یا جایگاه، اخلاق والای انسانی، سخاوت و اصالت را سرلوحه رفتار خود قرار میدهد.
در ادبیات کهن فارسی، شاعران از این اصطلاح برای ستایش ممدوحان، پهلوانان یا فرمانروایان دادگر استفاده میکردند تا نشان دهند شخصیت آنها فراتر از مادیات، دارای یک شکوه معنوی و پادشاهانه است. در واقع، خسرومنش بودن به معنای داشتن روحی بزرگ و نگاهی بلند به دنیاست که با تنگنظری و فرومایگی فرسنگها فاصله دارد.