یعنی چه
عبارت «اشاره به نزدیک دارد» یک گزاره توصیفی و دستوری است. این اصطلاح برای تبیین کارکرد صفات یا ضمایر اشارهای به کار میرود که مخاطب را به امر حاضر، ملموس و نزدیک (مانند «این» یا «همین») متوجه میسازند.
تلفظ
تلفظ این عبارت بر اساس ساختار ترکیبی آن در زبان فارسی به صورت «اِشاره به نَزدیک دارَد» روانخوانی میشود.
در جدول
در مسابقات شرح در متن و جدول کلمات متقاطع، گزاره «اشاره به نزدیک دارد» دقیقاً دارای ۱۶ حرف است و پاسخ اصلی یا توصیفکننده واژههایی چون «این» و «همین» میباشد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی از واژه this برای مفرد و these برای جمع به عنوان معادلهای دقیق کاربردی بهره میبرند.
به عربی
در قواعد زبان عربی، اسماء اشاره برای امر قریب شامل هذا، هذه و هؤلاء هستند که مفهوم نزدیکی را افاده میکنند.
به فارسی
معادلهای اصیل و کاربردی این مفهوم دستوری در زبان فارسی واژگانی نظیر «این»، «همین» و «اینجا» هستند که نقطه مقابل اشاره به دور («آن»، «آنجا») قرار میگیرند.
در قرآن
خود این ترکیب توصیفی در متن قرآن نیامده است، اما مصادیق دستوری آن در قالب آیات متعددی با واژههای «هذا» (مانند هٰذَا بَلَاغٌ لِّلنَّاسِ) و «هذه» (مانند هٰذِهِ نَاقَةُ اللَّهِ) برای اشاره به امور حاضر و نزدیک استفاده شده است.
نماد چیست
در نشانهشناسی بصری با پیکانهای رو به پایین یا جلو (👉 / 👇) نمایش داده میشود. در ادبیات و عرفان، اشاره به نزدیک (این) نماد دنیا، ملموسات، نقد بودن و جهان شهود است، در حالی که اشاره به دور (آن) غیب و عالم معنا را تداعی میکند.
جمعبندی و توضیح کامل اشاره به نزدیک دارد
عبارت «اشاره به نزدیک دارد» یک اصطلاح لغوی واحد نیست، بلکه گزارهای تشریحی و دستوری است که در فرهنگهای لغت برای تعریف و توضیح کارکرد ضمایر و صفات اشاره به کار میرود. هدف اصلی این گزاره، متمایز ساختن کلماتی است که به شخص، شیء یا مکان حاضر و نزدیک دلالت دارند، از واژگانی که برای اشاره به امور بعید و دور تنظیم شدهاند.
شاخصترین مصداق کلمهای این مفهوم در زبان فارسی واژه «این» است که ریشهای کهن در زبان پارسی میانه دارد. در تحلیلهای نمادین و ادبی، این نوع اشاره نشاندهنده عالم مادی، حضور، دسترسپذیری و قطعیت شهود در برابر جهان غیب و ایدهآلهای دور از دسترس است.