یعنی چه
واژه مفلاق در لغتنامههای معتبر به دو معنای اصلی به کار رفته است؛ نخست به معنای فرد فقیر، بیچیز و درویش که دستش از مال دنیا خالی است، و دوم به معنای انسان فرومایه، دونپایه و سفله.
تلفظ
این واژه بر وزن مِفعال (صفت مبالغه در زبان عربی) تلفظ میشود.
در جدول
پاسخ صحیح و دقیق برای این مدخل در جدول کلمات متقاطع، خودِ واژه «مفلاق» با ۵ حرف است. همچنین واژههای مفلس و فقیر نیز با این مفهوم همپوشانی دارند.
به انگلیسی
با توجه به دو جنبه معنایی واژه، در زبان انگلیسی معادلهای Destitute و Penniless برای فقر مادی، و واژههای Base و Ignoble برای پستی اخلاقی به کار میروند.
به عربی
از آنجا که این واژه ریشه عربی دارد، در خود این زبان بسته به کاربرد، به عنوان صفت برای اشخاص تهیدست یا فرومایه استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای روان و رایج این کلمه در زبان فارسی شامل واژههایی چون بیچیز، فقیر، درویش، و در جنبه اخلاقی، ناکس و کممایه است.
در قرآن
خود واژه «مفلاق» در قرآن کریم به کار نرفته است؛ اما ریشه سه حرفی آن یعنی «ف ل ق» در آیه اول سوره مبارکه فلق (قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ) به معنی شکافتن یا سپیدهدم دیده میشود.
نماد چیست
این واژه صرفاً یک صفت زبانی برای توصیف وضعیت مالی یا ویژگی اخلاقی افراد است و در ادبیات، عرفان یا آیینها نماد مظهر یا شیء خاصی به شمار نمیرود.
جمعبندی و توضیح کامل مفلاق
واژه «مِفْلاق» یک صفت مشتق از زبان عربی (بر وزن مِفعال) است که وارد لغتنامههای فارسی مانند دهخدا و معین شده است. این کلمه از ریشه سه حرفی «ف ل ق» به معنی شکافتن مشتق شده و در واژهگزینی ادبی به دو معنای متمایز اشاره دارد: یکی تهیدست و فقیر پریشانحال، و دیگری فرد فرومایه، ناکس و کممایه.
باید توجه داشت که در زبان فارسی امروز، این کلمه کاربرد زنده و رایجی ندارد. گاهی به دلیل شباهت ظاهری و معنایی، این واژه با کلماتی مثل «مفلوک» یا «فلاکت» اشتباه گرفته میشود؛ در حالی که مفلوک از ریشه «ف ل ک» است ولی مفلاق از ریشه «ف ل ق» بوده و اصالت آوایی مستقلی دارد.
در ساختار جدولهای کلمات متقاطع، این واژه دقیقاً یک کلمه ۵ حرفی است که به عنوان پاسخ مدخلهای مربوط به فقر شدید یا فرومایگی کاربرد دارد. همچنین، این واژه در قرآن کریم نیامده، هرچند ریشه آن در سوره فلق به کار رفته است.