یعنی چه
«تَذَرْنِي» یک فعل مضارع مجزوم و ترکیبی در زبان عربی است که از ریشه «و-ذ-ر» به معنی رها کردن و ترک کردن ساخته شده است. این عبارت به همراه «لا» به صورت «لا تَذَرني» به معنای «مرا تنها مگذار و ترکم نکن» به کار میرود و به دلیل استفاده در دعاهای قرآنی شهرت دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با فتحة روی حرف تاء، فتحة روی حرف ذال، سکون روی حرف راء و کسرۀ نون به همراه یاء مدی است (تَذَرْنِي).
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این واژه بر اساس تعداد حروف دقیقاً ۵ حرفی (ت-ذ-ر-ن-ی) است و به عنوان معادل عربی «مرا تنها مگذار» پرسیده میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم این فعل دعایی، از عبارات امری منفی که دال بر عدم رها کردن و ترک کردن هستند استفاده میشود.
به عربی
از آنجا که خود واژه اصل عربی دارد، مترادفهای عربی مستقیم آن شامل افعالی نظیر «لا تترکنی» از ریشه ترک و «لا تفارقنی» از ریشه فرق است.
به فارسی
برگردان دقیق و روان این واژه به زبان فارسی «مرا وا مگذار»، «مرا تنها مگذار» و «ترکم مکن» است که به عنوان یک عبارت دعایی و التماسی در متون مذهبی ترجمه میشود.
نماد چیست
این واژه در فرهنگ اسلامی و ادبیات ادعیه، نماد پناه بردن به خدا از تنهایی و بییاوری، امید به استجابت دعا در شرایط ظاهراً غیرممکن، و تمسک به رحمت پیوسته الهی برای طلب فرزند و جانشین شایسته است.
جمعبندی و توضیح کامل تذرنی
واژه «تَذَرْنِي» یک کلمه یا اصطلاح اصیل در زبان فارسی نیست، بلکه یک فعل و ترکیب مقتبس از زبان عربی است. این عبارت از ریشه عربی «و-ذ-ر» (وَذَرَ) به معنای ترک کردن و رها کردن مشتق شده و در ساختار فعلی خود به معنای «مرا رها مکن» یا «مرا تنها مگذار» است.
شهرت و ورود این واژه به ادبیات مذهبی و ادعیه فارسیزبانان، به طور خاص به خاطر آیه ۸۹ سوره انبیاء و دعای معروف حضرت زکریا (ع) است؛ آنجا که در پیری و ناامیدی از داشتن فرزند، پروردگار خود را با عبارت «رَبِّ لَا تَذَرْنِي فَرْدًا» (پروردگارا، مرا تنها و بدون فرزند مگذار) صدا زد. این واژه امروزه در جدولها و متون دینی به عنوان نمادی از توکل و طلب رحمت در اوج تنهایی شناخته میشود.