یعنی چه
«جهان هستی» یک ترکیب اضافی از دو واژهٔ «جهان» و «هستی» است. این عبارت به معنای تمام آنچه وجود دارد، شامل زمین، سیارات، ستارگان، کهکشانها و کل ساختار آفرینش بهکار میرود.
تلفظ
تلفظ این ترکیب به صورت روان و با کسرهٔ اضافه بین دو کلمه انجام میشود: جَهان (Jahān) + هَسْتی (Hasti).
در جدول
در کلمات متقاطع و جدولها، پاسخ خودِ «جهان هستی» دارای ۸ حرف است. واژگان مترادفی چون کیهان، کائنات و گیتی نیز به عنوان پاسخهای جایگزین کاربرد فراوان دارند.
به انگلیسی
رایجترین معادل انگلیسی برای اشاره به کل نظام آفرینش Universe و Cosmos است؛ در حالی که برای جنبه فلسفیِ بودن، از واژه Existence استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی، واژه «الکون» دقیقترین معادل برای ساختار کیهانی و مادی جهان است و «العالم» و «الوجود» نیز در متون علمی و فلسفی به وفور استفاده میشوند.
در قرآن
عین عبارت فارسی «جهان هستی» در قرآن وجود ندارد؛ اما مفاهیم معادل و نزدیک به آن مانند «العالمین» (جهانیان/جهانها) در آیه الحمد لله رب العالمین، و ترکیب «السموات و الارض» (آسمانها و زمین) بارها برای اشاره به کل آفرینش به کار رفته است.
نماد چیست
در اسطورهشناسی و ادبیات عرفانی، جهان هستی با «دایره یا چرخ» به نشانه ابدیت و گردش منظم، «درخت زندگی» به نشانه ریشهداری در خاک و گسترش تا آسمان، و «اوروبوروس» (ماری که دم خود را میخورد) به عنوان نماد چرخهای بیانتها تصویر میشود.
جمعبندی و توضیح کامل جهان هستی
جهان هستی ترکیبی عمیق و اصیل در زبان فارسی است که از ادغام دو مفهوم «جهان» (با ریشه پهلوی گیهان) و «هستی» (با ریشه اوستایی به معنی وجود) شکل گرفته است. این اصطلاح در برگیرندهٔ تمامیت فضا، زمان، کهکشانها و هر آن چیزی است که از نیستی به مرتبهٔ وجود رسیده است.
در ابعاد مختلف علمی، فلسفی و مذهبی، انسان همواره تلاش کرده تا این کلِ بیکران را توصیف کند. در ادبیات فارسی نمادهایی چون چرخ فلک و دایره برای نظم دَوَرانی آن وضع شده و در متون قرآنی نیز تعابیری مانند آسمانها و زمین به عظمت این ساختار اشاره دارند.