یعنی چه
القیوم از صفات و اسماء الهی است و به موجودی پاینده و قائم به ذات اطلاق میشود که تمام موجودات دیگر برای بقا، دوام و تدبیر امورشان به او وابسته هستند، در حالی که خودش از هر چیزی بینیاز است.
تفلظ
تلفظ صحیح این واژه با فتحه روی الف و لام، فتحه روی قاف، تشدید و ضمه روی یاء به صورت «اَلْقَیُّوم» است.
در جدول
در جدول کلمات متقاطع، واژهٔ القیوم دقیقاً ۶ حرف دارد. معادلهای دیگر آن نظیر «پاینده» یا «قائم به ذات» نیز ممکن است مد نظر باشند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای انتقال مفهوم القیوم از عباراتی استفاده میشود که بر خودایستایی و حفظ و نگهداری مداوم جهان توسط خداوند دلالت دارند.
به عربی
این واژه صیغه مبالغه بر وزن «فَیْعُول» (در اصل قَیْوُوم) از ریشه ثلاثی مجرد «ق و م» است که بر نهایت و استمرار پایداری دلالت میکند.
به فارسی
در زبان فارسی، دقیقترین واژهها برای ترجمهٔ القیوم شامل «پاینده»، «پایدارکننده»، «تکیهگاه هستی» و «خداوندِ قائم به ذات» است.
در قرآن
این واژه ۳ بار در قرآن کریم همراه با صفت «الحی» (زنده) ذکر شده است: آیه ۲۵۵ سوره بقره (آیة الکرسی)، آیه ۲ سوره آلعمران، و آیه ۱۱۱ سوره طه. این همنشینی نشاندهنده پیوند صفات ذات و فعل الهی است.
نماد چیست
در تفسیرهای عرفانی و کلامی، القیوم نماد ستون و تکیهگاه دائمی عالم، قدرت تدبیر بینقص و استقلال مطلق خداوند است. در علوم غریبه ابجد آن ۱۵۶ است و همراه با «الحی» اسم اعظم شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل القیوم
واژهٔ «القیوم» یکی از زیباترین و عمیقترین اسماء حسنی الهی است که ریشه در فرهنگ قرآنی و زبان عربی دارد. این صفت مبالغه که از ریشه «ق-و-م» گرفته شده، به معنای موجودی است که کاملاً خودایستا و بینیاز از غیر بوده و در عین حال، تمام ارکان آفرینش برای بقا و استمرار خود به تدبیر و نگهدارندگی او وابسته هستند.
در متون دینی و اسلامی، القیوم همواره در کنار «الحی» تجلی مییابد تا نشان دهد زندگی مطلق خداوند با کارگزاری و برپاداشتن دائمی جهان پیوندی ناگسستنی دارد. این نام در زبان فارسی با مفاهیمی همچون پاینده و پایدارکننده بازتاب یافته و در جدول کلمات متقاطع نیز به عنوان یک واژهٔ معرفتیِ ششحرفی شناخته میشود.