یعنی چه
تفاخر طلبی به معنای خواست، انگیزه و گرایش فرد به خودنمایی، لافزنی و به رخ کشیدن داراییهای مادی یا ویژگیهای معنوی است تا از این طریق، برتری خود را به دیگران اثبات کند. این پدیده در روانشناسی غالباً نوعی مکانیزم دفاعی برای جبران احساس حقارت درونی تلقی میشود.
تلفظ
این ترکیب از دو بخش مصدری عربی (تفاخر) و فارسی (طلبی) ساخته شده است و به صورت تَفاخُرطَلَبی تلفظ میشود.
در جدول
پاسخ دقیق برای این عبارت در جدول «تفاخر طلبی» با ۹ حرف است. واژههای جایگزین و هممعنی مانند فخرفروشی و خودستایی نیز کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی متناسب با سیاق متن و رفتار فرد، از کلمات فوق استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی از واژههایی استفاده میشود که بر مفهوم میل به مفاخره و خودنمایی دلالت دارند.
به فارسی
معادلهای اصیل و رایج این واژه در زبان فارسی شامل فخرفروشی، خودستایی، مباهات، برتریطلبی، عجب و صلف (لافزنی) هستند و متضادهای آن تواضع، فروتنی و شکستهنفسی میباشند. ریشه بخش اول (تفاخر) عربی از «ف-خ-ر» و بخش دوم (طلبی) از مصدر فارسی «طلبیدن» است.
در قرآن
خودِ ترکیب «تفاخر طلبی» در قرآن نیست، اما ریشه آن (تفاخر و فخور) به شدت سرزنش شده است؛ مانند آیه ۲۰ سوره حدید که تفاخر در میان مردم را از ویژگیهای بازیچه دنیا میداند، و آیه ۱۸ سوره لقمان و ۳۶ سوره نساء که میفرماید خداوند هیچ متکبر فخرفروشی (مُختالٍ فَخور) را دوست ندارد.
نماد چیست
در منابع لغوی رسمی، نماد باستانی یا رسمی ثبتشدهای برای این اصطلاح وجود ندارد؛ اما در فرهنگ عامه و ادبیات نمادین، «طاووس» به عنوان مظهر خودنمایی و غرور، و «آینه» و «تاج» به عنوان نمادهای خودمحوری و برتریخواهی شناخته میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل تفاخر طلبی
تفاخر طلبی یک ویژگی رفتاری و اخلاقی است که در آن فرد تمایل شدیدی به به رخ کشیدن امتیازات مادی، اجتماعی یا حتی معنوی خود دارد. این واژه از ترکیب واژه عربی تفاخر (به هم فخر کردن) و پسوند فارسی طلبی ساخته شده و نشاندهنده یک پیوند زبانی در بیان مفهومی روانی-اجتماعی است.
از دیدگاه اخلاقی و دینی، به ویژه در متون قرآنی، این خصلت به عنوان یکی از پیامدهای منفی دنیازدگی و دلبستگی به مادیات معرفی شده و به شدت مورد نکوهش قرار گرفته است. در مقابل این پدیده، صفاتی چون تواضع، فروتنی و بیادعایی قرار دارند که مایه آرامش فردی و انسجام اجتماعی میشوند.
در تحلیلهای روانشناختی مدرن، تفاخر طلبی معمولاً به عنوان یک رفتار جبرانی نگریسته میشود؛ به این معنی که افراد با پناه بردن به خودستایی و بزرگنمایی داشتههای خود، سعی در پنهان کردن احساس کمبود، حقارت یا اضطرابهای درونی خود دارند.