معنی
عقبی در لغتنامههای فارسی و عربی به معنای سرای باقی، قیامت و پایان کار انسان است. این واژه بیشتر برای اشاره به بهشت و پاداش اخروی اعمال نیک به کار میرود.
یعنی چه
این کلمه اشاره به چیزی دارد که در پی میآید؛ در اصطلاح دینی و ادبی، به معنای زندگی ابدی پس از مرگ و نتیجه نهایی مسیر زندگی انسان است.
مترادف
واژههایی که مفهوم جهان دیگر و سرانجام کار را میرسانند، با عقبی هممعنی هستند.
متضاد
کلماتی که به زندگی مادی، زمان حال و آغاز یک امر اشاره دارند، متضاد عقبی محسوب میشوند.
هم خانواده
این واژهها همگی از ریشه سه حرفی (ع ق ب) مشتق شدهاند و مفهوم پشتسر بودن یا پیآمدن را در خود دارند.
تلفظ
تلفظ صحیح واژه در مفهوم آخرت، «عُقْبیٰ» با ضمه عین و سکون قاف است. در زبان عامیانه، «عقبی» (با فتح ع و ق) به معنای «پشتیها یا افراد واقع در عقب» نیز استفاده میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژه ۴ حرفی «عقبی» به عنوان پاسخ طراحان برای راهنماهایی مثل «آخرت» یا «جهان دیگر» کاربرد دارد.
به انگلیسی
بسته به بافت متن، معادلهای انگلیسی عقبی شامل واژههای مربوط به آخرت یا پیامد و نتیجه کارها میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل عقبی
واژه «عُقبیٰ» از ریشه عربی (ع ق ب) به معنی پشت سر، پاشنه پا و هر چیزی است که در پی چیز دیگر میآید. این واژه در زبان فارسی و لغتنامههای معتبری چون دهخدا، معین و عمید، به طور عمده در مفهوم جهان دیگر، آخرت، رستاخیز و سرای باقی جا افتاده است و پاداش یا نتیجه اخروی اعمال انسان را نمایندگی میکند.
این کلمه در قرآن کریم نیز دقیقاً ۴ بار به کار رفته است که در بیشتر آنها به «عُقْبَى الدَّارِ» یعنی عاقبت نیکوی آن سرای یا سرانجام پرهیزکاران اشاره دارد. در ادبیات صوفیانه و مذهبی، عقبی نمادی از کمال، ابدیت و توشه ساختن از دنیای فانی برای رسیدن به سعادت پایدار است.