یعنی چه
این واژه صفت مفعولی مؤنث از ریشه عربی است و به هر متن، نامه یا عبارتی اشاره دارد که قرائت شده یا قابلیت خوانده شدن و فهم را داشته باشد.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با فتح مِیم، سکون قاف، ضم راء و تلفظ همزه با واو (مَقروءه) است که در زبان فارسی هاء انتهای آن معمولاً به صورت صامت مخفی یا کسره تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی چون «خواندهشده» یا «نوشته خوانا» از واژه ۶ حرفی مقروءه استفاده میشود.
به انگلیسی
برای مفاهیم متنی که قرائت شده از واژه Read و برای متون خوانا از واژگان Readable و Legible استفاده میگردد.
به عربی
این کلمه خود اصالتاً عربی و صیغه مؤنث اسم مفعول از ریشه (ق ر أ) است.
به فارسی
در برگردان دقیق و روان به زبان فارسی، میتوان از واژههای «خواندهشده» یا «تلاوتشده» (برای متون دینی) و «خوانا» استفاده کرد.
در قرآن
عین واژه «مقروءه» در متن قرآن به کار نرفته است؛ با این حال مشتقات بسیار مهمی از ریشه آن مانند «اقرأ» (بخوان) و خود واژه «قرآن» (کتاب تلاوتشدنی) در کتاب مقدس اسلام جایگاه محوری دارند.
نماد چیست
این واژه اصطلاح اصیل اسطورهای یا نمادین خاصی ندارد، اما در ادبیات و سنتهای زبانی نمادی از متنِ آشکار، فهمپذیر و در مقابلِ مفاهیم مکتوم و ناخوانا به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل مقروءه
واژه «مقروءه» (شکل مؤنث مقروء) از ریشه عربی «ق ر أ» به معنای خواندن و تلاوت کردن گرفته شده است. این کلمه در زبان فارسی به عنوان یک صفت ادبی و تخصصی برای اشاره به متون، نامهها یا صحیفههایی به کار میرود که قرائت شدهاند یا به دلیل واضح بودن، قابلیت خوانده شدن دارند.
اگرچه خود این صیغه مفعولی به صورت مستقیم در متن قرآن کریم نیامده، اما همخانوادههای بسیار کلیدی آن نظیر قرائت، قاری و قرآن بارها مورد استفاده قرار گرفتهاند. در زبان عامه و حل جدول نیز این کلمه ۶ حرفی به عنوان معادل عباراتی چون خوانا یا تلاوتشده کاربرد دارد.