یعنی چه
ترکیب «افسرده و حزین» از دو واژه با بار معنایی غم تشکیل شده است. افسرده به حالت روحی خاموش، بیانرژی و مبتلا به دلسردی اشاره دارد و حزین بیانگر غم عمیق، اندوهناک بودن و داشتن حالت حزن است. این ترکیب در کنار هم اوج دلمردگی و اندوه پایدار را توصیف میکند.
تلفظ
تلفظ واژه به صورت «افسُرده» (afserde) با ضمه روی سین، واو عطف «وَ» (va)، و «حَزین» (hazin) با فتحه روی حاء است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این عبارت دقیقاً خود «افسرده و حزین» با ۱۱ حرف است. همچنین کلماتی مانند مغموم، محزون و پژمرده نیز میتوانند به عنوان جایگزینهای کوتاهتر مطرح شوند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم این ترکیب میتوان از عبارات ترکیبی یا صفات نافذ غم استفاده کرد.
به ترکی
در ترکی استانبولی ترکیبات مختلفی برای توصیف این حالت روحی عمیق وجود دارد.
به فارسی
معادلهای اصیل و رایج فارسی این ترکیب شامل کلماتی چون غمگین، اندوهگین، دلمرده، مأیوس، پژمرده، ملول و دلشکسته است. از نظر ریشهشناسی، افسرده ریشه پارسی پهلوی دارد (از مصدر افسردن به معنی منجمد شدن و مجازاً دلمرده شدن) و حزین ریشه عربی (از ماده ح ز ن) دارد.
در قرآن
خود ترکیب «افسرده و حزین» به دلیل داشتن بخش فارسی در قرآن نیامده است، اما ریشه کلمه عربی آن یعنی «حزن» بارها در آیات قرآن استفاده شده است؛ از جمله آیه معروف «لَا تَحْزَنْ إِنَّ اللَّهَ مَعَنَا» (سوره توبه، آیه ۴۰) به معنی «اندوهگین مباش که خدا با ماست».
جمعبندی و توضیح کامل افسرده و حزین
عبارت «افسرده و حزین» ترکیبی ابلاغی و ادبی در زبان فارسی است که برای توصیف بالاترین درجات غم، دلسردی و اندوه پایدار به کار میرود. این ترکیب از دو جزء با خاستگاههای متفاوت ساخته شده است؛ «افسرده» با ریشه پارسی پهلوی که بیشتر به سردی، بیانرژی بودن و حالت روانی سنگین دلالت دارد، و «حزین» با ریشه عربی که جنبهای شاعرانه، عمیق و احساسی از غم را به تصویر میکشد.
در ادبیات و هنر، این حالت روحی اغلب با نمادهایی چون پاییز، غروب آفتاب، گلهای پژمرده و رنگهای تیره و خاکستری بازنمایی میشود. همنشینی این دو واژه با یکدیگر، تاکید مؤکدی بر تنهایی عمیق و دلمردگی شدید فرد دارد و در متون ادبی برای نشان دادن اوج محنت و شکستگی دل استفاده میشود.