یعنی چه
بخش پیازیشکل، گوشتی و معمولاً قرمز یا نارنجیرنگ که پس از پژمرده شدن گلبرگهای رز روی بوته باقی میماند. این میوه حاوی دانههای گیاه است و به دلیل داشتن ویتامین C فراوان، در تهیه دمنوش، داروها و مربا کاربرد دارد.
تلفظ
ترکیب اضافی شامل واژههای «میوه» (به کسر ه)، «گُل» (به کسر ل) و «سُرخ».
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این عبارت با توجه به تعداد حروف میتواند خودِ «میوه گل سرخ»، «میوه نسترن» یا نامهای کهن و طب سنتی آن مانند «سجل» و «زعرور» باشد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی به میوهٔ بوتهٔ رز گفته میشود که به طور گسترده در صنایع دارویی و غذایی غرب کاربرد دارد.
به عربی
در متون پزشکی قدیم و زبان عربی معاصر، به بار و میوهٔ حاصل از گیاه رز یا همان گل سرخ اشاره دارد.
به ترکی
در ترکی استانبولی این واژه لغتاً به معنی «نوک پرنده» است و دمنوش آن در فرهنگ ترکیه بسیار محبوب و رایج است.
به فارسی
در زبان و ادبیات فارسی و همچنین طب سنتی، به این واژه «میوه نسترن» (به دلیل باردهی بیشتر رز وحشی یا نسترن) و در متون کهن «سجل»، «زعرور» یا «جل نسرین» نیز گفته شده است.
نماد چیست
این میوه به دلیل پدیدار شدن در پاییز و آستانه زمستان (پس از مرگ گلبرگها)، در فرهنگهای مختلف نماد دوام، صبوری و زندگی پس از سختی است. همچنین به دلیل خواص درمانی بینظیرش، نماد طبابت طبیعی و شفا به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل میوه گل سرخ
میوه گل سرخ که در زبان انگلیسی به آن Rose hip میگویند، به بخش گوشتی و پیازیشکل گیاه رز یا نسترن اشاره دارد که پس از ریزش گلبرگها در اواخر تابستان و پاییز نمایان میشود. این میوهٔ کوچک که رنگی میان قرمز روشن تا نارنجی تیره دارد، منبعی فوقالعاده غنی از ویتامین C و آنتیاکسیدانهاست. در طب سنتی ایران و جهان، از این میوه برای تقویت سیستم ایمنی، بهبود بیماریهای قلبی و کاهش التهابهای مفصلی در قالب دمنوش، شربت و مربا استفاده میشود.
در فرهنگهای مختلف، میوه گل سرخ جایگاه نمادین ویژهای دارد؛ چرا که در سرمای پاییز و پس از نابودی زیبایی ظاهری گل، جان میگیرد و به همین دلیل نماد امید، بقا و پایداری در برابر سختیهاست. اگرچه در متون دینی مانند قرآن کریم مستقیماً به میوهٔ این گیاه اشاره نشده، اما واژه «ورده» به خودِ گل سرخ اشاره دارد. در ادبیات فارسی و کتابهای طب کهن نیز این اصطلاح با عناوینی چون میوه نسترن یا سجل شناخته میشود.