یعنی چه
در اصطلاحات اداری و حقوقی ایران، این عبارت به بند «ذ» از ماده ۸۷ قانون برنامه ششم توسعه اشاره دارد که بر اساس آن، دولت موظف به تبدیل وضعیت استخدامی ایثارگران، فرزندان شهدا و جانبازان از شرکتی، قراردادی یا پیمانی به رسمی قطعی است. در ادبیات اداری به مشمولان این طرح، نیروهای بند ذال میگویند.
تلفظ
این عبارت از دو واژهٔ فارسی «بند» به معنای بخش یا ماده فرعی و «ذال» که نام حرف «ذ» در الفبای فارسی است تشکیل شده و به صورت اضافه (بندِ ذال) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این عبارت بر اساس تعداد حروف (۶ حرف) خودِ «بند ذال» است که به عنوان یک اصطلاح معاصر اداری شناخته میشود.
به انگلیسی
به دلیل ماهیت کاملاً بومی و حقوقی این اصطلاح در ساختار اداری ایران، معادل مستقیم غربی ندارد و به صورت توصیفی ترجمه میشود.
به عربی
در متون حقوقی و ترجمههای رسمی اداری، از واژه البند به همراه حرف ذال برای اشاره به این مصوبه استفاده میشود.
به فارسی
برگردان یا معادل سادهٔ این اصطلاح در زبان فارسی روان، «قانون رسمی شدن کارکنان ایثارگر» یا «بخش مربوط به تسهیلات استخدامی خانواده شهدا و جانبازان» است.
در قرآن
عبارت ترکیبی «بند ذال» یک اصطلاح وضعشدهٔ معاصر در قوانین اداری است و در قرآن کریم پیشینهای ندارد؛ هرچند حرف «ذ» (ذال) در کلمات متعدد قرآنی به کار رفته است.
نماد چیست
این عبارت در فضای اداری و سازمانهای دولتی ایران، نماد دستیابی به رسمی شدن، ثبات شغلی و استحقاق حقوق مکتسبه برای جامعه ایثارگران و خانوادههای محترم آنان است.
جمعبندی و توضیح کامل بند ذال
عبارت «بند ذال» برخلاف ظاهر آن که ممکن است ذهن را به سمت لغات کهن یا اصطلاحات املایی (مانند ذال معجمه در نسخهنویسی قدیم) ببرد، یک اصطلاح کاملاً اداری، حقوقی و معاصر در قوانین جمهوری اسلامی ایران است. این اصطلاح اشاره مستقیمی دارد به بند (ذ) از ماده ۸۷ قانون برنامه ششم توسعه کشور.
هدف اصلی از تصویب و اجرای این بند قانونی، حمایت از جامعه ایثارگران، جانبازان، آزادگان و فرزندان شهدا در بدنه دستگاههای اجرایی است. بر اساس این مصوبه، واجدین شرایط که به صورت قراردادی، شرکتی یا پیمانی مشغول به کار بودهاند، به وضعیت رسمی قطعی تبدیل میشوند و در زبان روزمره کارکنان دولت به «نیروهای بند ذال» معروف شدهاند.
بنابراین در بررسیهای واژهشناسی، این ترکیب فاقد ریشه لغوی باستانی یا نمادین در فرهنگهای سنتی مانند دهخدا و معین است و صرفاً بر اساس الفبای شمارهگذاری قوانین حقوقی نامگذاری شده و امروزه کاربرد گستردهای در بخشنامههای اداری و گزینش دارد.