یعنی چه
ترکیب «شان و منزلت» برای تأکند بر اعتبار، حرمت، ارزش، آبرو و جایگاه بلندمرتبه افراد یا مفاهیم در جامعه و اخلاق به کار میرود.
تلفظ
واژه اول با همزه ساکن (شأن) و واژه دوم با فتح م، سکون ن، کسر ز و فتح ل تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این عبارت بر اساس تعداد حروف میتواند خودِ ترکیب یا مترادفهای آن مانند مقام، جاه، رتبه و جایگاه باشد.
به انگلیسی
بسته به متن، کلماتی مانند standing و position نیز برای رساندن این مفهوم استفاده میشوند.
به عربی
از آنجا که هر دو واژه ریشه عربی دارند، در زبان مبدأ نیز دقیقاً به همین صورت یا در قالب ترکیبات مشابه برای بیان جایگاه رفیع به کار میروند.
به فارسی
برابرهای اصیل فارسی این ترکیب شامل واژههایی چون ارج، پایگاه، ارزشمندی، جایگاه، شکوه و بزرگی است.
در قرآن
واژه «شأن» در آیه ۲۹ سوره الرحمن به معنی کار و تدبیر الهی آمده است. خود واژه منزلت در قرآن نیست اما همریشههای آن به کار رفتهاند؛ همچنین در احادیث، «حدیث منزلت» جایگاه والای حضرت علی (ع) نزد پیامبر (ص) را نشان میدهد.
نماد چیست
این واژه مفهوم انتزاعی دارد و نماد فیزیکی مستقیمی ندارد، اما در ادبیات و فرهنگ عرفانی نشانه مرتبه قرب به خدا و در اصطلاح اجتماعی، نماد طبقه، احترام و آبرو است.
جمعبندی و توضیح کامل شان و منزلت
ترکیب «شان و منزلت» از دو واژه وامگرفته از زبان عربی (شأن و منزلة) تشکیل شده است که در زبان فارسی به عنوان یک اصطلاح تاکیذی و تقویتی برای بیان جایگاه، رتبه، اعتبار و ارزش والای یک فرد، گروه یا مفهوم به کار میرود. این اصطلاح هم در ادبیات رسمی و دیوانی و هم در زبان توده مردم، بار معنایی مثبتی دارد و نشاندهنده احترام و حرمت است.
از منظر ریشهشناسی، شأن به معنای کار، حال و اهمیت است و منزلت از ریشه نزول به معنای محل فرود آمدن یا همان جایگاه است. ترکیب این دو با هم، مفهوم پایگاه اجتماعی و کرامت انسانی را متبادر میکند. در متون دینی و اسلامی نیز این کلمات وزن بالایی دارند، به طوری که مفهوم شأن الهی در قرآن و منزلت ولایی در احادیث مشهور (مانند حدیث منزلت) تجلی یافته است.