یعنی چه
واژه «نابینا» یک صفت مرکب در زبان فارسی است که از پیشوند نفی «نا» و بن مضارع «بینا» (از فعل دیدن) تشکیل شده است. این واژه به فردی اطلاق میشود که به دلیل نقص جسمی توانایی دیدن محیط اطراف خود را ندارد. در متون ادبی و عرفانی، این کلمه گاهی به صورت مجاز و کنایی برای اشاره به غفلت، کوردلی و عدم درک حقیقت معنوی نیز به کار میرود.
جمله سازی
تلفظ
این واژه از سه هجای بلند تشکیل شده است: «نا» (nā) + «بی» (bī) + «نا» (nā). خوانش آن روان و بدون تشدید است و تکیه (استرس) کلمه روی هجای پایانی قرار میگیرد.
در جدول
در جدول کلمات متقاطع، اگر با پرسشهایی چون «محروم از بینایی» یا «روشندل» مواجه شدید، بسته به تعداد حروف تعیینشده میتوانید از واژههای نابینا (۶ حرف)، کور (۳ حرف) یا ضریر (۴ حرف) استفاده کنید.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژه Blind به عنوان صفت و اسم برای افراد نابینا به کار میرود. همچنین اصطلاح visually impaired برای افراد کمبینا یا کسانی که اختلال بینایی دارند استفاده میشود.
به عربی
در قرآن کریم نیز واژه «أعمی» بارها به کار رفته است؛ در برخی آیات به نابینایی ظاهری و جسمی اشاره دارد و در برخی دیگر کنایه از کوردلی معنوی و عدم پذیرش حقیقت است.
به ترکی
این واژهها در گفتار روزمره زبانهای ترکی برای اشاره به افراد محروم از بینایی استفاده میشوند و ساختار کاربردی مشابهی دارند.
جمعبندی و توضیح کامل نابینا
واژه «نابینا» صفت مرکب اصیل فارسی است که از ترکیب پیشوند سلبی «نا» و واژه «بینا» ساخته شده و به کسی اطلاق میشود که توانایی دیدن ندارد. در فرهنگ لغتهای معتبری همچون دهخدا، معین و عمید، برای این کلمه مترادفهایی نظیر کور، ضریر، اعمی و در اصطلاح مدرن و محترمانه «روشندل» ذکر شده است. تضاد مستقیم این کلمه نیز واژه «بینا» یا «بصیر» است.
این مفهوم علاوه بر کاربرد پزشکی و جسمانی، جایگاه ویژهای در ادبیات، عرفان و کتابهای آسمانی دارد. در قرآن کریم، معادل عربی آن یعنی «أعمی» هم به معنای نقص بینایی ظاهری و هم به عنوان کنایهای از کوری معنوی و عدم درک حقایق هستی به کار رفته است. در دنیای امروز، افراد نابینا با تکیه بر ابزارهایی مانند خط برجسته بریل و عصای سفید، به استقلال فردی و اجتماعی دست مییابند.