یعنی چه
واژه اسباط جمع کلمه «سِبط» است. این کلمه در لغت به معنای نوهها، فرزندانِ فرزند و شاخههای یک خانواده بزرگ است. در اصطلاح تاریخی و دینی نیز به قبایل دوازدهگانه قوم بنیاسرائیل که از نسل دوازده پسر حضرت یعقوب (ع) بودند، اطلاق میشود.
تلفظ
این واژه به صورت فتحة اول و سکون سین تلفظ میشود: اَسْـباط.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژه اسباط به عنوان پاسخ ۵ حرفی برای راهنماهایی مثل «قبایل بنیاسرائیل» یا «نوادگان» کاربرد دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی متناسب با متن از واژه Tribes برای قبایل دوازدهگانه و Descendants برای نسل و نوادگان استفاده میشود.
به عربی
این کلمه خود ریشه عربی دارد و در این زبان برای اشاره به تیره، طایفه و فرزندزادگان به کار میرود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل نوادگان، نبیرگان، طایفهها، فرزندان و تیرههای خانوادگی است.
در قرآن
واژه اسباط دقیقاً ۵ بار در آیات قرآن کریم (از جمله سوره بقره، آلعمران، نساء و اعراف) آمده است. در این آیات، اسباط به تیرهها و گروههای دوازدهگانه قوم حضرت موسی (ع) و پیامبرانی که از نسل حضرت یعقوب (ع) برانگیخته شدند اشاره دارد.
نماد چیست
در تفاسیر دینی و ساختار عهد عتیق، اسباط نماد انسجام اجتماعی و تقسیمات دوازدهگانه سرزمین مقدس است. در فرهنگ اسلامی و شیعی نیز واژه مفرد آن (سبط) نماد نوادگان پاک پیامبر اسلام (ص) یعنی امام حسن (ع) و امام حسین (ع) است که به «سبطی الرسول» مشهورند.
جمعبندی و توضیح کامل اسباط
واژه «اسباط» ریشهای عربی از سه حرف (س-ب-ط) دارد و در لغت به معنای نوادگان، فرزندزادگان و شاخههای گسترده شده از یک خانواده است. این کلمه به عنوان یک اصطلاح تاریخی و قرآنی، بیشتر برای اشاره به تیرهها و قبایل دوازدهگانه بنیاسرائیل که از نسل فرزندان حضرت یعقوب بودند به کار میرود.
در قرآن کریم این کلمه پنج بار تکرار شده و نشاندهنده پیامبران و گروههایی است که از یک ریشه واحد منشعب شدهاند. مفهوم اسباط در فرهنگ اسلامی فراتر رفته و مفرد آن (سبط) برای تکریم نوادگان پیامبر اکرم (ص)، به ویژه امام حسن و امام حسین (ع) استفاده میشود که نشاندهنده تداوم نسل پاک و شریف است.