یعنی چه
العظمه در لغت به معنای بزرگواری، ابهت، فخامت و اقتدار فراگیر است. این کلمه به مجد و تجلی جلال اشاره دارد و در اصطلاح دینی، به شکوه بینیاز و مطلق خداوند در برابر مخلوقات گفته میشود؛ همچنین گاهی در مفهوم منفی به معنای کبر و خودبزرگبینی نیز به کار میرود.
تلفظ
این واژه در زبان عربی به صورت «العَظَمَة» (با فتح عین و ظاء و میم) تلفظ میشود. در نوشتار و زبان فارسی، تاء تأنیث پایانی معمولاً به هاء غیرملفوظ یا تاء کشیده (عظمت) تبدیل شده و عموم مردم آن را «عظمت» تلفظ میکنند.
در جدول
پاسخ دقیق برای این کلمه در جدول، خود واژه «العظمه» با ۶ حرف است. از دیگر گزینههای مشابه با تعداد حروف متفاوت میتوان به عظمت، کبریا و جلال اشاره کرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به سیاق متن، از واژههای متعددی برای انتقال معنای العظمه استفاده میشود؛ به ویژه Majesty برای جلال الهی یا پادشاهی و Greatness برای بزرگی مطلق.
به عربی
در خود زبان عربی، واژههایی مانند الجلال و الکبریاء نزدیکترین همپوشانی معنایی را با العظمه دارند، هرچند العظمه بیشتر بر جنبه استواری، هیبت و صفت ذاتی بزرگی دلالت میکند.
به فارسی
رایجترین معادل این واژه در زبان فارسی «عظمت» است. کلمات دیگری همچون بزرگواری، شوکت، حشمت و بلندمرتبگی نیز به عنوان برگردانهای دقیق این واژه در متون ادبی فارسی استفاده میشوند.
در قرآن
خود واژه «العَظَمَة» با این رسمالخط در متن قرآن به کار نرفته است؛ با این حال، ریشه ثلاثی آن (ع-ظ-م) کاربرد بسیار وسیعی دارد. برای نمونه، صفت الهی «العَظِیم» به عنوان یکی از نامهای زیبای خداوند (مانند آیه شریفه «وَهُوهُ الْعَلِیُّ الْعَظِیمُ») و کلماتی نظیر «عِظام» (به معنی استخوانها) بارها در آیات ذکر شدهاند.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و عرفانی، العظمه نماد ذات بینیاز و تجلی جلال مطلق خداوند است که انسان در برابر آن اظهار خضوع میکند. از سوی دیگر، در اصطلاحات روانشناسی و پزشکی، ترکیب «جنون العظمه» (Megalomania) به عنوان نماد و نشانهای از بیماری توهم خودبزرگبینی مفرط شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل العظمه
واژه «العظمه» ریشه در زبان عربی دارد و از ریشه ثلاثی (ع-ظ-م) مشتق شده است که در اصل به معنای سفت و بزرگ بودن (مانند استخوان) بوده و سپس به مفهوم مجرد بزرگی، جلال، حشمت و کبریایی تغییر یافته است. این کلمه در نوشتار فارسی معمولاً بدون الگو و به صورت «عظمت» به کار میرود و در فرهنگهای لغاتی مانند دهخدا به معانی متعددی چون بزرگواری، کبر و اقتدار ترجمه شده است.
اگرچه خود این لفظ به صورت مستقیم در قرآن کریم نیامده، اما مشتقات پرکاربرد آن نظیر صفت «العظیم» تجلیبخش عظمت مطلق و شکوه غیرقابل قیاس خداوند در باورهای دینی است. این واژه در ادبیات و عرفان نماد جلال الهی است، در حالی که در علوم رفتاری و اصطلاحات روزمره، در ترکیبهایی مانند جنون العظمه به توهم خودبزرگبینی اشاره دارد.