یعنی چه
«گفتار و بیان» به مجموعه توانایی انسان در سخن گفتن، ابراز کلمات و فصاحت در آشکار کردن مقصود اشاره دارد. گفتار جنبهٔ کلامی و نطق دارد و بیان به معنی روشنسازی و شیوهٔ ابراز اندیشه است.
مترادف
واژههای هممعنی شامل گزینههای فوق هستند که ابعاد مختلف سخنوری و آشکار کردن معنا را پوشش میدهند.
تلفظ
تلفظ این ترکیب به صورت [goftār o bayān] است که واژه اول ریشه پارسی و واژه دوم ریشه عربی دارد.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این عبارت با توجه به تعداد حروف درخواستی میتواند خود کلمه یا مترادفهای آن باشد.
به انگلیسی
برای برگردان دقیق معادلها، کلمه Speech به جنبه سخن گفتن و Expression به جنبه ابراز معنا اشاره دارد.
به عربی
در زبان عربی کلماتی چون کلام، قول و نطق معادل گفتار، و واژگان بیان و تعبیر معادل آشکار کردن مقصود هستند.
در قرآن
واژه «بیان» مستقیماً در قرآن کریم آمده است؛ مانند آیه ۴ سوره الرحمن «عَلَّمَهُ الْبَیَانَ» که به نعمت سخنوری و ابراز مقصود در انسان اشاره دارد. واژه فارسی گفتار در قرآن نیست اما معادلهای عربی آن مثل قول و کلام فراوان به کار رفتهاند.
جمعبندی و توضیح کامل گفتار و بیان
ترکیب «گفتار و بیان» نمایانگر یکی از والاترین ویژگیهای متمایزکننده انسان، یعنی توانایی اندیشیدن و انتقال این اندیشهها به دیگران از طریق صوت و کلمات است. این عبارت دو سویه یک فرآیند ارتباطی را نشان میدهد؛ «گفتار» که همان عمل فیزیکی و ساختار زبانی سخن گفتن است، و «بیان» که به هنر فصاحت، روشنی کلام و چگونگی انتقال مؤثر معنا اشاره دارد.
در لغتنامههای کهن و معتبر فارسی، این دو واژه در کنار هم برای توصیف قدرت سخنوری و زبانآوری افراد به کار میروند. اهمیت این مفهوم به قدری است که در متون مقدس و ادبیات عرفانی نیز به عنوان یک هدیه الهی و ابزاری برای کشف حقیقت و روشنگری جامعه ستایش شده است.