یعنی چه
واژهٔ «اعمها» از ترکیب «اَعَمّ» (اسم تفضیل عربی به معنی عامتر و فراگیرتر) و ضمیر متصل «ها» تشکیل شده است. این عبارت در متون علمی، منطقی و فقهی برای اشاره به مفهومی به کار میرود که دایرهٔ شمول و گستردگی آن از بقیهٔ موارد مورد بحث بیشتر است.
تلفظ
این کلمه متشکل از واژهٔ مشدد «اعمّ» بر وزن «افعل» و ضمیر «ها» است که در خوانش روان، تشدید حرف مِیم حفظ شده و به ضمیر وصل میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، اگر پرسش به صورت «شاملترین آنها» یا «عامترینِ آنها» مطرح شود و یک پاسخ ۵ حرفی مد نظر باشد، واژهٔ «اعمها» گزینهٔ مد نظر است.
به انگلیسی
در برگردانهای تخصصی و فلسفی، با توجه به سیاق متن از عباراتی که نشاندهندهٔ عمومیت و شمول بیشتر یک مفهوم نسبت به بقیه هستند استفاده میشود.
به عربی
این واژه اصالتاً یک ترکیب عربی (أعم + ها) است که عیناً وارد ادبیات مکتوب و حوزوی فارسی شده است.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این ترکیب در زبان معیوب عبارتند از: «همگانیترینِ آنها»، «گستردهترینِ آنها» یا «کلّیترینِ آنها» که مفهوم شمولیت را میرسانند.
در قرآن
خودِ صورتِ «اعمها» یا واژهٔ تفضیلی «اعمّ» در متن قرآن کریم وجود ندارد؛ با این حال، ریشهٔ ثلاثی مجرد آن (ع م م) در قالب کلماتی دیگر نظیر «أعمام» (به معنی عموها) در آیات دیده میشود که البته از نظر معنایی با مفهوم شمول و عمومیت تفاوت دارد.
نماد چیست
واژهٔ اعمها نماد و نشانهٔ سنتی یا اسطورهای خاصی ندارد؛ بلکه یک اصطلاح و ابزار شناختی در قواعد منطق (مانند رابطهٔ عام و خاص مطلق یا منوجه) برای نشان دادن برتری و وسعت دایرهٔ مصادیق یک واژه است.
جمعبندی و توضیح کامل اعمها
کلمهٔ «اعمها» ساختاری اصالتاً عربی دارد که از ترکیب واژهٔ «اعم» (به معنی عامتر و فراگیرتر) و ضمیر متصل «ها» ایجاد شده و به معنای «شاملترین و عامترینِ آنها» است. این کلمه در لغتنامههای اصیل فارسی مانند دهخدا یا معین به عنوان یک مدخل مستقل و مجزا ثبت نشده است، چرا که یک ترکیب عبارتی محسوب میشود؛ اما ریشهٔ اصلی آن یعنی «اعم» کاملاً شناختهشده و پرکاربرد است.
در حوزهٔ منطق، اصول فقه و فلسفه، زمانی که دانشمندان میخواهند به مفهوم یا مصداقی اشاره کنند که دایرهٔ شمول و افراد تحت پوشش آن از سایر مفاهیمِ همگروه بیشتر است، از این تعبیر استفاده میکنند. متضاد مستقیم این کلمه در متون تخصصی واژهٔ «اخصّها» (خاصترین و محدودترینِ آنها) است.
در زبان فارسی امروز، این واژه بیشتر در متون علمی، حقوقی و مکتوب کاربرد دارد و در زبان محاوره کمتر شنیده میشود. همچنین در مسابقات جدول کلمات متقاطع، به عنوان یک پاسخ ۵ حرفی برای راهنمای «عامترین آنها» استفاده میگردد.