یعنی چه
این عبارت یک ترکیب عطفی تأکیدی در زبان فارسی است. «خوار» به معنی پست و ذلیل و «خفیف» در اصل عربی به معنی سبک و کمارزش است که قرار گرفتن آنها در کنار هم، شدت تحقیر و سقوط منزلت فرد یا چیزی را نشان میدهد.
تلفظ
واژه اول با واو معدوله (خوانده نمیشود) مانند خواهر تلفظ میشود و واژه دوم با فتح خاء و کسر فاء اول.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این اصطلاح بر اساس تعداد حروف میتواند «خوار و خفیف» (۹ حرف) یا مترادفهای آن نظیر ذلیل و حقیر باشد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به بافت متن میتوان از واژگانی که بار معنایی تحقیر شدید و بیارزشی را دلالت میکنند استفاده کرد.
به عربی
در زبان عربی از واژههای مشتق از ریشههای ذل، حقر و خفف برای رساندن این مفهوم تأکیدی استفاده میشود.
به فارسی
مترادفهای اصیل و متداول فارسی این ترکیب شامل کلماتی چون پست، زبون، بیمقدار، خوارمایه، منکوب و سرافکنده است که همگی بر از دست رفتن عزت و اعتبار دلالت دارند.
نماد چیست
این عبارت نماد مادی یا حیوانیِ جهانی و رسمی ندارد؛ اما در فرهنگ عامه و ادبیات مکتوب، تصویرگر خاکنشینی، سر به زیر بودن اجباری و از دست رفتن کامل ارجمندی و شکوه فرد در جامعه است.
جمعبندی و توضیح کامل خوار و خفیف
ترکیب واژگانی «خوار و خفیف» یک صفت مرکب اتباعی و تأکیدی است که از دو واژه با ریشههای متفاوت تشکیل شده است؛ «خوار» ریشهای کاملاً ایرانی و پارسی (پهلوی: xwār) دارد و «خفیف» از ماده عربی (خـ فـ فـ) به معنی سبک و کموزن گرفته شده است. همنشینی این دو واژه در ادبیات فارسی برای رساندن بالاترین درجه از بیاعتباری، ذلت و فرومایگی یک شخص یا جریان به کار میرود.
در متون اخلاقی و ادبی، این اصطلاح نقطه مقابل عزت، ارجمندی و کرامت انسانی قرار میگیرد. اگرچه عین این ترکیب در قرآن کریم نیامده، اما ریشههای آن به تنهایی کاربرد دارند؛ برای نمونه واژه استخفاف در قرآن به معنی سبک شمردن و تحقیر آمده است. باید توجه داشت که واژه عربی «خُوار» (به ضم خاء) در قرآن به معنی صدای گوساله است و نباید با خوار فارسی اشتباه شود.