یعنی چه
القوباء در لغت و طب سنتی به نوعی بیماری جلدی و عفونی اشاره دارد که با جوشهای ریز، تاول، خشکی و کنده شدن پوست همراه است. در پزشکی امروز این واژه را با بیماریهایی نظیر زردزخم، زونا یا قارچهای پوستی حلقوی مطابق میدانند.
تلفظ
این کلمه در زبان عربی با سکون واو و فتح باء به همراه الف ممدوده خوانده میشود: اَلْقُوْبَاء.
در جدول
در کلمات متقاطع، پاسخ این واژه ۷ حرفی خودِ «القوباء» است. همچنین کلماتی مانند «زردزخم» یا «خزاز» نیز به عنوان معادلهای آن در جدول کاربرد دارند.
به انگلیسی
بسته به نوع عارضه پوستی، در متون پزشکی معاصر به عفونتهای باکتریایی و قارچی مختلفی ترجمه میشود.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است و در این زبان برای توصیف انواع بثورات جلدی تاولدار استفاده میشود.
به فارسی
در متون طب سنتی فارسی و ترجمههای کهن، معادلهایی چون قوبا، خزاز، داءالثعلب یا زردزخم برای آن پیشنهاد و استفاده شده است.
نماد چیست
در ادبیات کلاسیک و استعاری عرب، گاهی به عنوان نمادی برای فرسایش تدریجی، فساد آرام و گزند پنهانی که سطح یک جامعه یا بدن را به مرور نابود میکند، به کار رفته است؛ هرچند کاربرد ادبی آن بسیار محدود است.
جمعبندی و توضیح کامل القوباء
واژه «القوباء» یک اصطلاح کهن و کاملاً طبی در زبان عربی است که وارد متون پزشکی و ترجمههای فارسی شده است. این کلمه به گروهی از بیماریهای التهابی، عفونی و تاولزای پوست نظیر زردزخم، زونا و قارچهای حلقوی اشاره دارد که با خارش، کنده شدن پوست و بثورات جلدی همراه هستند. ریشه لغوی آن به معنای شکافتن یا کنده شدن سطح است که با تظاهرات عینی بیماری همخوانی دارد.
این کلمه در متن قرآن کریم نیامده است، اما در کتابهای تفسیری و طبالائمه، دعاها و رقیههایی با استناد به برخی آیات برای بهبودی آن ذکر شده است. در زبان فارسی امروزه بیشتر کاربرد دانشنامهای و تاریخی در متون طب سنتی دارد و در جدولهای کلمات متقاطع به عنوان یک واژه هفتحرفی شناخته میشود.