یعنی چه
«زکرویه» نام شخص (اعلام تاریخی) است و معنی لغوی عام در زبان فارسی ندارد. معروفترین فرد با این نام «زکرویه بن مهرویه» از مبلغان و رهبران نظامی قرامطه در قرن سوم هجری قمری بود که علیه خلافت عباسی شورش کرد.
تلفظ
این نام در متون تاریخی به صورت زَکَرَوَيْه (Zakarawayh) یا زِکْرَوَيْه تلفظ میشود و از ترکیب نام زکریا با پسوند ایرانی «-ویه» ساخته شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ به عنوان رهبر شورش قرامطه یا مبلّغ اسماعیلی قرن سوم، کلمه «زکرویه» با ۶ حرف است.
به انگلیسی
در منابع مکتوب لاتین و دایرهالمعارفهای بینالمللی، این نام خاص تاریخی را به صورت Zakarawayh یا Zakrawayh ضبط کردهاند.
به فارسی
معادل عام فارسی ندارد زیرا اسم خاص است؛ اما از نظر ریشهشناسی ترکیب واژه عربی زکریا با پسوند صوتی و تحبیب ایرانی «-ویه» (مانند سیبویه و بابویه) است.
در قرآن
واژه «زکرویه» در قرآن کریم وجود ندارد. تنها نام پیامبر الهی «زکریا» که ریشه این نام محسوب میشود، ۷ بار در سورههای مختلف قرآن ذکر شده است.
نماد چیست
این کلمه به دلیل اسم خاص بودن برای یک شخصیت مذهبی-نظامی شورشی، نماد مفهوم ادبی، هنری یا اخلاقی خاصی در فرهنگ عامه یا ادبیات فارسی نیست.
جمعبندی و توضیح کامل زکرویه
واژه «زکرویه» یک اسم خاص تاریخی (اعلام) است و معنای لغوی مستقلی در فرهنگهای لغت عام ندارد. این نام متعلق به زکرویه بن مهرویه، یکی از رهبران برجسته و جنگاور فرقه قرامطه و مبلغان اسماعیلی در قرن سوم هجری قمری است که دست به شورشهای گستردهای علیه خلفای عباسی در عراق و شام زد و در نهایت در سال ۲۹۴ هجری قمری پس از شبیخون به کاروان حجاج، در نبرد با سپاه عباسی اسیر شد و درگذشت.
از نظر زبانشناسی و ریشهشناسی، پژوهشگران تاریخ اسلام مانند هاینتس هالم معتقدند که زکرویه در واقع همان شکلِ مُصغّر (کوچکشده) نام «زکریا» در زبان عربی است که با پسوند صوتی و مشهور ایرانی «-ویه» (نظیر سیبویه، نفطویه و بابویه) ترکیب شده و در متون تاریخی به این صورت ثبت و ماندگار شده است.