یعنی چه
به صومعهنشینان، تارکان دنیا و گوشهنشینان پیرو دین مسیحیت گفته میشود که به دلیل خوف از خدا، از لذتهای مادی (مانند ازدواج، مالاندوزی و تجملات) چشمپوشی کرده و خود را وقف عبادت در دیرها یا بیابانها میکنند.
تلفظ
این عبارت ترکیبی از واژهٔ عربی «رُهْبان» (جمع راهب) با پسوند جمع فارسی و صفت «مسیحی» است که به صورت [رُهْبانِیونِ مَسیحی] تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این عبارت با توجه به تعداد حروف، خودِ «رهبانیون مسیحی» (۱۳ حرف) یا معادلهایی چون «راهبان» و «دیرنشینان» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این گروه از اصطلاحات تفکیکشده برای مردان و زنان یا یک اصطلاح کلی استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی از کلمه الرهبان که خود جمع راهب است به همراه صفت المسیحیون استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این عبارت شامل راهبان مسیحی، زاهدان مسیحی، دیرنشینان و تارکان دنیا است که به خلوتنشینی دینی اشاره دارد.
در قرآن
واژه مستقیم «رهبانیون مسیحی» در قرآن نیامده، اما واژه «رُهبان» و «رهبانية» وجود دارد. در آیه ۸۲ سوره مائده از تواضع آنها تمجید شده، در آیه ۳۱ سوره توبه از غلو و معبود قرار دادن آنها انتقاد شده و در آیه ۲۷ سوره حدید به بدعتِ گوشهنشینی افراطی آنها با عبارت «وَرَهْبَانِيَّةً ابْتَدَعُوهَا» اشاره شده است.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات دینی، رهبانیون مسیحی نماد خلوتگزینی، دوری از هیاهوی دنیوی، تجرد و تن دادن به رنج برای تکامل معنوی هستند. المانهایی چون دیر، ردای تیره و ساده، و صلیب از نمادهای ظاهری آنهاست.
جمعبندی و توضیح کامل رهبانیون مسیحی
رهبانیون مسیحی به گروهی از پیروان دین مسیحیت گفته میشود که با الهام از آموزههای زاهدانه اولیه، زندگی جمعی یا انفرادی خود را در مکانهایی دور از جامعه به نام صومعه یا دیر میگذرانند. این افراد که شامل راهبان (مردان) و راهبهها (زنان) میشوند، با سوگندهایی مبنی بر فقر، تجرد و اطاعت، مادیات دنیا را ترک کرده و تمام وقت خود را به دعا، مطالعه کتاب مقدس و کار و تلاش درون صومعه اختصاص میدهند.
ریشه لغوی این اصطلاح به واژه عربی «رهبت» به معنای ترس آمیخته با خشیت بازمیگردد که نشاندهنده پناه بردن این زاهدان به عبادتگاهها از خوف خداوند و برای حفظ ایمان است. در قرآن کریم نیز به سنت رهبانیت مسیحی و ویژگیهای اخلاقی و انحرافات احتمالی آن در آیاتی از سورههای مائده، توبه و حدید به طور مشخص اشاره شده است.
در ادبیات و فرهنگ عامه، رهبانیون مسیحی همواره به عنوان مظهر صبوری، پشت کردن به لذایذ زودگذر دنیا، و نماد خلوتنشینی صوفیانه شناخته میشوند و در اشعار کهن فارسی نیز عباراتی چون «پیر دیر» یا «راهب» بازتابدهنده همین مفهوم گوشهنشینی و دوری از ریاکاری جامعه هستند.