یعنی چه
حمیراء در زبان عربی به معنای زن سرخروی کوچک یا گلگونرخ است. در فرهنگ حجاز، واژه سرخ برای اشاره به افراد سفیدپوست و روشنپوست که پوستشان در اثر آفتاب یا شادابی رو به سرخی میزد به کار میرفت؛ بنابراین حمیراء نشاندهنده زنی با پوست سفید، لطیف و گونههای سرخ است.
تلفظ
این کلمه به صورت حُ-مَیْ-راء (ضمه روی ح، فتحه روی میم، سکون روی یاء و الف ممدوده در پایان) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ به پرسش «زن سرخروی» یا «لقب عایشه همسر پیامبر»، کلمه ۶ حرفی «حمیراء» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی نزدیکترین معادلها برای توصیف این واژه، اصطلاحاتی هستند که به پوست روشن یا گونههای سرخ و شاداب اشاره دارند.
به عربی
در زبان عربی معیار، این کلمه اسم مصغر از ریشه (ح م ر) است و به عنوان صفت برای زنان زیبارو و روشنپوست کاربرد دارد.
به فارسی
برابرهای دقیق فارسی این واژه شامل کلماتی مانند گلگونرخ، سرخگونه، سپیدروی و زیبارو است که همگی ویژگی شادابی و لطافت چهره را میرسانند.
در قرآن
واژه «حمیراء» در قرآن مجید ذکر نشده است؛ با این حال ریشه اصلی آن (ح م ر) به صورت غیرمستقیم در واژگان مربوط به رنگها در زبان عربی قرآنی وجود دارد. این کلمه بیشتر در احادیث، روایات و متون ادبی شهرت دارد.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و ادبیات سنتی (مانند مثنوی مولوی)، حمیراء نماد زیبایی طبیعی، لطافت و محبت مینیاتوری است. همچنین در ادبیات عرفانی گاهی به عنوان نمادی از جلوههای مادی و حسی جهان در برابر عالم معنا به کار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل حمیراء
واژه «حمیراء» یک اسم مصغر عربی از ریشه «حمراء» است که در لغت به معنای «سرخروی کوچک» یا «زن گلگونرخ» میباشد. در گذشته، این صفت برای تحبیب و ابراز لطافت به زنانی اطلاق میشد که پوستی سپید، روشن و گونههایی سرخ و شاداب داشتند.
این کلمه اگرچه در متن قرآن کریم نیامده است، اما در متون روایی و سنت حدیثی به عنوان لقب محبتآمیز عایشه، همسر پیامبر اسلام (ص)، شهرت دارد و از همین طریق به ادبیات و عرفان فارسی (مانند اشعار مولوی) راه یافته است. امروزه حمیراء به عنوان یک نام کوچک دخترانه و نمادی از زیبایی لطیف و شادابی در میان مسلمانان محبوبیت دارد.