یعنی چه
با وقار گام برداشتن به معنای حرکتی سنجیده، آرام و موقرانه است که ناشی از بزرگواری، حیا و اصالت شخصیتی فرد باشد و احترام دیگران را برانگیزد. وقار در اصل به معنای سنگینی و طمأنینه در رفتار است.
تنزین
تلفظ این عبارت ترکیبی به صورت [با وَ قار گام بَر داش تَن] است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این کنایه و عبارت ۱۶ حرفی، خودِ «با وقار گام برداشتن» است و از معادلهای کوتاهتر آن میتوان به «خرامیدن» یا «با تمکین رفتن» اشاره کرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای توصیف این حالت از عباراتی که نشاندهنده وقار (dignity) و جذابیت حرکتی (gracefully) هستند استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی این مفهوم با استفاده از ریشه واقر یا اصطلاحاتی مانند الهوینا که به معنی حرکت آرام و متین است، بیان میشود.
به فارسی
معادلهای اصیل و عبارات هممعنی فارسی آن شامل خرامیدن، خرام داشتن، با تمکین رفتن، متین راه رفتن، با ابهت قدم برداشتن و آرام و سنگین حرکت کردن است.
در قرآن
مفهوم این عبارت به طور دقیق در قرآن کریم آمده است؛ از جمله در آیه ۶۳ سوره فرقان که ویژگی بندگان صالح را حرکت آرام و باوقار بر روی زمین میداند: «وَعِبَادُ الرَّحْمَٰنِ الَّذِينَ يَمْشُونَ عَلَى الْأَرْضِ هَوْنًا». همچنین در آیه ۲۵ سوره قصص درباره دختر شعیب آمده است: «فَجَاءَتْهُ إِحْدَاهُمَا تَمْشِي عَلَى اسْتِحْيَاءٍ» که به گام برداشتن از روی حیا و متانت اشاره دارد.
نماد چیست
این نوع راه رفتن در فرهنگ و ادبیات نماد بلوغ شخصیتی، وقار درونی، کنترل بر هیجانات و اصالت است. در ادبیات فارسی حرکت پرندگانی چون «کبک» و «طاووس» (خرامیدن) نمادی از این نوع گام برداشتن متین و زیباشناسانه به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل با وقار گام برداشتن
عبارت «با وقار گام برداشتن» یک ترکیب فعلی توصیفی در زبان فارسی است که از واژه عربی «وقار» (به معنی سنگینی و طمأنینه) و مصدر فارسی «گام برداشتن» تشکیل شده است. این اصطلاح فراتر از یک حرکت فیزیکی ساده، نشاندهنده وضعیت روحی، اصالت رفتاری و متانت درونی فرد است که در رفتارهای بیرونی او تجلی مییابد و از هرگونه شتابزدگی یا سبکی دور است.
در فرهنگ اسلامی و متون قرآنی، این طرز رفتار به شدت ستایش شده و به عنوان الگوی حرکتی مؤمنان و بندگان راستین خداوند (عباد الرحمن) معرفی شده است، چرا که راه رفتن انسان بازتابی از میزان فروتنی و ادب او در برابر جامعه و آفرینش است.
در حوزه ادبیات فارسی نیز شاعران و نویسندگان بارها از معادلهایی نظیر خرامیدن برای توصیف این گامهای موزون، متین و باشکوه استفاده کردهاند که نمادی از بلوغ، فرهیختگی و شخصیت استوار انسانی است.