یعنی چه
فدیهدهنده به معنای کسی است که مال، طعام یا جانبهایی را برای رهایی خود یا دیگری از یک بند، گرفتاری و اسارت پرداخت میکند. همچنین در فقه به کسی اطلاق میشود که به دلیل عذر شرعی (مانند بیماری یا پیری در روزه) کفاره یا جریمه مالی و طعام به نیازمندان میدهد.
تلفظ
این ترکیب از واژه عربی فِدیه (تلفظ: fedye) و واژه فارسی دِهِنده (تلفظ: dehande) ساخته شده است.
در جدول
پاسخ دقیق برای طراحان جدول کلمه «فدیه دهنده» با ۹ حرف است. از دیگر جایگزینها میتوان به فدیهپرداز اشاره کرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به بافتار متن، واژگان متفاوتی استفاده میشود؛ در مفاهیم الهیات و نجاتبخشی مذهبی واژه Redeemer کاربرد وسیعی دارد.
به عربی
در زبان عربی این مفهوم از ریشه ثلاثی مجرد (ف د ی) استخراج میشود که به معنی حفظ کردن انسان از گرفتاری با دادن عوض است.
به فارسی
در زبان فارسی سره و متون کهن، مفاهیمی چون بازخریدگر، رهاننده، سربها دهنده و فداکننده معادلهای معنایی مستقیم این واژه ترکیبی به شمار میروند.
در قرآن
خود ترکیب اسم فاعلی «فدیهدهنده» در قرآن نیامده، اما مشتقات آن بارها ذکر شده است؛ مانند آیه ۱۸۴ سوره بقره که کسانی را که روزه برایشان طاقتفرساست ملزم به پرداخت فدیه (طعام مسکین) میکند، و یا آیاتی که اشاره دارند در قیامت فدیه گناهکاران پذیرفته نمیشود.
نماد چیست
این واژه نماد گرافیکی یا طبیعی خاصی ندارد، اما در ادبیات مذهبی و عرفانی، نمادی از مفهوم ایثار، قربانی شدن برای آزادی دیگران و رحمت واسعه جهت نجات گرفتاران است.
جمعبندی و توضیح کامل فدیه دهنده
واژه «فدیه دهنده» یک صفت فاعلی ترکیبی است که از واژه عربی «فدیه» (به معنی بها یا عوض) و واژه فارسی «دهنده» تشکیل شده است. این اصطلاح در ابعاد حقوقی، فقهی و مذهبی کاربرد دارد و به طور کلی به شخصی اشاره میکند که با پرداخت مال، طعام یا جانبها، موجبات آزادی خود یا فرد دیگری را از بند اسارت، گرفتاری یا تکالیف سخت شرعی فراهم میسازد.
در فرهنگ اسلامی و قرآنی، اگرچه این اصطلاح به صورت مستقیم به کار نرفته، اما ریشههای فعلی و اسمی آن بیانگر وظایف فقهی (مانند کفاره روزه برای بیماران) و همچنین هشدارهای کلامی درباره عدم پذیرش فدیه از کافران در روز قیامت است. در ادبیات عرفانی و فرامتنی نیز این واژه بازتابی از مفهوم عمیق رهاییبخشی، از خودگذشتگی و رحمت به شمار میرود.