یعنی چه
ترکیبی از فعل «دچار شدن» و اسم مصدر «ضلالت» است که در لغت به معنای سرگردانی، گم کردن صراط مستقیم و کجروی از مسیر اخلاق، دین یا فکری درست به کار میرود.
تلفظ
تلفظ این واژه به صورت «دُچارِ ضَلالَت» (dočāre zalālat) است که ضلالت از ریشه عربی با صامت ظاء متمایز و با ضاد خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این عبارت با توجه به تعداد حروف درخواستی میتواند خودِ عبارت یا واژههایی مثل گمراه و منحرف باشد.
به انگلیسی
در متون دینی و تخصصی انگلیسی نیز برای حالت غرق در گمراهی از واژه Perdition استفاده میشود.
به عربی
این ترکیب خود از ریشه عربی «ض ل ل» گرفته شده و معادلهای مستقیم آن واژگانی چون ضال یا غَیّ هستند.
به فارسی
معادلهای اصیل و رایج فارسی این اصطلاح شامل واژههایی چون بیراه شدن، غوایت، کجراهی و از راه راست بیرون رفتن است.
در قرآن
واژه ضلالت و مشتقات آن مانند «ضالّین» در سوره حمد و آیه «اشْتَرَوُا الضَّلَالَةَ بِالْهُدَىٰ» در سوره بقره، به معنای ترجیح دادن گمراهی بر هدایت و کفر بر ایمان آمده است.
جمعبندی و توضیح کامل دچار ضلالت
عبارت «دچار ضلالت» از ترکیب واژه فارسی دچار و واژه عربی ضلالت ساخته شده است. این اصطلاح نشاندهنده وضعیتی است که فرد یا جامعهای مسیر اصلی، منطقی و الهی خود را گم کرده و در بیراهههای فکری، اخلاقی یا مذهبی سرگردان شده است. ریشه اصلی ضلالت به معنی ناپدید شدن و گم شدن است که در اصطلاح دینی به دوری از صراط مستقیم اشاره دارد.
در متون قرآنی و ادبیات عرفانی فارسی، ضلالت در تقابل مستقیم با مفهوم هدایت و نور قرار میگیرد. کسانی که دچار ضلالت میشوند، در واقع تاریکی و کجروی را به جای روشنایی رستگاری برگزیدهاند. این واژه بار معنایی عمیقی در تبیین انحرافهای بزرگ فکری دارد.