یعنی چه
واژه «عاهد» در زبان عربی به عنوان اسم فاعل به معنی پیمانبند، متعهد و کسی است که عهد و میثاق میبندد. در وجه فعلی (عاهَدَ) نیز به معنای پیمان بستن، قول دادن و التزام به یک قرارداد یا میثاق اخلاقی و شرعی به کار میرود.
تلفظ
تلفظ این واژه بر اساس کاربرد آن متفاوت است؛ در حالت فعلی به صورت «عاهَدَ» (بر وزن فاعَلَ) و در حالت اسم فاعل به صورت «عاهِد» (بر وزن فاعِل) خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، کلمه «عاهد» به عنوان پاسخ برای راهنماهایی چون «پیمانبند» یا «کسی که پیمان میبندد» کاربرد دارد و کلمهای ۴ حرفی است.
به انگلیسی
برای معادلسازی این واژه در انگلیسی، بسته به نقش کلمه از واژگانی چون Covenanter برای اسم و to pledge یا to covenant برای شکل فعلی آن استفاده میشود.
به عربی
در عربی معاصر، علاوه بر خود واژه، از تعابیری مانند «متعاهد» یا عبارت «أبرم عهداً» (پیمانی را منعقد کرد) برای رساندن این مفهوم استفاده میشود.
در قرآن
خود اسم فاعل «عاهد» به صورت مستقیم در قرآن نیامده است، اما شکل فعلی آن مانند «عَاهَدَ» و «عَاهَدُوا» فراوان به کار رفته است؛ مانند آیه ۷۵ سوره توبه: «وَمِنْهُم مَّنْ عَاهَدَ اللَّهَ...» (و از آنان کسانی هستند که با خدا پیمان بستند) و آیه ۲۳ سوره احزاب: «رِجَالٌ صَدَقُوا مَا عَاهَدُوا اللَّهَ عَلَيْهِ».
نماد چیست
این واژه نماد حیوانی یا نجومی خاصی ندارد، اما در فرهنگ اسلامی و اخلاقی، نماد بارز وفاداری، پایبندی به اصول، مسئولیتپذیری و ایمان به عهد و میثاق به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل عاهد
واژه «عاهد» یک کلمه ریشهدار عربی از مشتقات «ع هـ د» است که در دو قالب اسم فاعل (به معنی پیمانبند و متعهد) و فعل ماضی (به معنی پیمان بست و تعهد داد) کاربرد دارد. این کلمه با مفاهیمی چون معاهده، تعهد و وفای به عهد همخانواده است و در ادبیات اسلامی و قرآنی جایگاه ویژهای دارد.
در فرهنگهای لغت و راهنمای جدول، این واژه چهار حرفی یادآور اصولی چون اخلاقمداری، صیانت از قول و قرار و ایستادگی بر سر پیمانهاست. بررسی ریشهای آن نشان میدهد که بار معنایی آن کاملاً مثبت و آمیخته با ارزشهای انسانی و پایبندی به مواثیق است.
اگرچه خود کلمه به عنوان اسم در متن قرآن منعکس نشده، اما افعال مشتق از آن بارها برای توصیف رابطهی صادقانه بندگان با خداوند و لزوم حفظ پیمانهای اجتماعی و الهی مورد استفاده قرار گرفته است.