یعنی چه
این عبارت در دو مفهوم کاربرد دارد: مفهوم نخست علمی و زیستشناسی است که به جانوران ردهٔ نخستینسانان (مانند شامپانزه، گوریل و اورانگوتان) اشاره میکند که بیشترین شباهت ساختاری و ژنتیکی را به انسان دارند. مفهوم دوم کنایی و اخلاقی است و به انسانهایی اشاره دارد که ظاهر انسانی دارند اما رفتار و خوی آنها حیوانی، خشن یا دور از شعور است.
تلفظ
تلفظ این ترکیب وصفی به صورت «اَز (az) / حَیْوانْات (hayvānāt) / آدَم (ādam) / نَما (namā)» است که در آن «حیوانات» جمعِ حیوان و «نما» پسوند فاعلی مرخم از مصدر نمودن است.
در جدول
در طراحهای جدول، اگر طراح عین عبارت سوال را به عنوان جواب مد نظر داشته باشد، پاسخ دارای ۱۵ حرف است. در غیر این صورت، پاسخهای جایگزین مانند نخستینسانان یا انساننما متداول هستند.
به انگلیسی
در متون علمی انگلیسی برای اشاره به این موجودات از واژه Anthropoid یا Anthropomorphic animals استفاده میشود. واژه Ape نیز به طور خاص به میمونهای بزرگ انساننما اطلاق میگردد.
به عربی
در زبان عربی برای برگرداندن این مفهوم زیستشناسی از ترکیبهای توصیفی مانند 'الحیوانات الشبیهة بالإنسان' (حیوانات شبیه به انسان) یا 'أشباه البشر' استفاده میشود و در اشاره به میمونهای بزرگ، اصطلاح 'القردة العلیا' به کار میرود.
در قرآن
عین عبارت «حیوان آدمنما» در قرآن کریم وجود ندارد. با این حال، قرآن در آیاتی مانند آیه ۱۷۹ سوره اعراف و آیه ۴۴ سوره فرقان، انسانهایی را که از عقل و هدایت بهره نمیبرند به چهارپایان (الأنعام) بلکه گمراهتر تشبیه کرده است. همچنین در آیه ۶۵ سوره بقره به ماجرای مسخ ساختاری گروهی از نافرمانان (اصحاب سبت) به بوزینه (قردة خاسئین) اشاره شده است.
نماد چیست
در نمادشناسی فرهنگی و ادبیات، حیوان انساننما یا میمون نماد تقلید بدون فهم، رفتار غریزی و مرز باریک میان انسانیت و حیوانیت است. در ادبیات مدرن جهانی نیز این مفهوم نشاندهنده سقوط اخلاقی و اسارت انسان در بند غرایز تاریک و حیوانی خویش، در پس ظاهر آراسته و مدرن است.
جمعبندی و توضیح کامل از حیوانات ادم نما
عبارت «از حیوانات آدمنما» یک ترکیب توصیفی است که در دو قلمرو علمی و کنایی کاربرد دارد. در حوزه زیستشناسی، این اصطلاح اشاره به نخستینسانان و میمونهای بزرگ مانند شامپانزه و گوریل دارد که به دلیل شباهتهای شدید ساختاری، رفتاری و ژنتیکی به انسان، در این گروه دستهبندی میشوند. ریشه این واژه از ترکیب «حیوان» عربی و «آدمنما» (آدم + پسوند فارسی نما به معنی شبیه) شکل گرفته است.
در قلمرو ادبی، فلسفی و مذهبی، این عبارت معنایی استعاری و کنایی به خود میگیرد؛ به طوری که برای توصیف انسانهایی به کار میرود که با وجود داشتن کالبد و ظاهر انسانی، به دلیل پیروی کورکورانه از غرایز، توحش یا دوری از عقلانیت، خوی حیوانی پیدا کردهاند. در قرآن کریم اگرچه این لفظ عینا ذکر نشده، اما تمثیل انسانهای غافل به چارپایان و مسخ کافران به بوزینه، تداعیگر همین مفهوم است.