یعنی چه
واژهٔ «ذوالعز» یک ترکیب وصفی عربی است که وارد زبان فارسی شده و به معنای دارندهٔ شکوه، عظمت و اقتدار است. این کلمه در متون دینی و ادبی بیشتر به عنوان صفت الهی برای اشاره به قدرت شکستناپذیر خداوند به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت «ذو العِزّ» (z-ol-ez) با کسر حرف عین و تشدید حرف زاء است.
در جدول
در مسابقات جدولی، پاسخ به عنوان صاحب عزت و شکوه در ۶ حرف، کلمه «ذوالعز» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای برگردان این مفهوم از عباراتی که نشاندهنده دارنده شکوه و قدرت مطلق هستند استفاده میشود.
به عربی
ترکیب صحیحتر نوشتاری و رایجتر آن در زبان عربی «ذو العزة» است.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این ترکیب شامل کلماتی چون ارجمند، بزرگوار، با عزت و دارنده شکوه و اقتدار است.
در قرآن
خود واژهٔ «ذوالعز» به صورت مستقیم در متن قرآن نیامده است، اما ساختار مشابه آن یعنی «ذو العزة» (صاحب عزت) در آیه ۱۸۰ سوره صافات (سُبْحَانَ رَبِّکَ رَبِّ الْعِزَّةِ) به کار رفته و ریشه آن (ع ز ز) از اسامی محبوب الهی است.
نماد چیست
این واژه مفهوم یا نماد فیزیکی خاصی ندارد، بلکه در فرهنگ و ادبیات اسلامی نمادی از ارجمندی مطلق، سربلندی، کرامت انسانی و مذهبی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل ذوالعز
واژهٔ «ذوالعز» یک ترکیب وصفی عربی مرکب از «ذو» (به معنی صاحب و دارنده) و «العز» (به معنی عزت، شرف و اقتدار) است. اگرچه این ترکیب به این صورتِ دقیق و مستقل در لغتنامههای کلاسیک فارسی مانند دهخدا و معین به عنوان یک مدخل بسیار رایج ثبت نشده، اما معنای ساختاری آن کاملاً واضح و به معنای «دارندهٔ عزت و شکوه» است.
این کلمه در ادعیه اسلامی و متون مذهبی به عنوان یکی از صفات پروردگار (حضرت ربالعزه) برای اشاره به قدرت لایزال و شکستناپذیری خداوند به کار میرود. در ساختار جدول و معماهای زبانی نیز به عنوان یک کلمه ۶ حرفی کاربرد دارد و نمادی از ارجمندی و سربلندی است.