یعنی چه
«نکو آمدن» (یا نیکو آمدن) یک مصدر مرکب قدیمی در زبان فارسی است که به معنای مطبوع بودن، ملایم طبع واقع شدن، به دل نشستن و خوب و مناسب به نظر رسیدن به کار میرود. وقتی کار یا رفتاری به نظر کسی نکو میآید، یعنی آن را پسندیده و درست میداند.
تلفظ
تلفظ این واژه به صورت [نَ / نِ کو آ مَ دَن] است. واژه «نکو» مخفف «نیکو» در زبان فارسی کهن و کلاسیک است.
در جدول
پاسخ مد نظر در جدول برای عباراتی چون «پسندیده بودن» یا «خوشایند بودن» در قالب ۷ حرف، «نکو آمدن» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به بافت متن میتوان از اصطلاحاتی که مفهوم رضایت، زیبایی و پسندیده بودن را میرسانند استفاده کرد.
به عربی
در زبان عربی افعالی که به باب استفعال یا افعال دستوری متمایل به زیبایی و خوشایندی اشاره دارند، به عنوان معادل به کار میروند.
به فارسی
معادلهای اصیل و روان فارسی این واژه عبارتند از: خوش آمدن، پسندیده آمدن، خوب به نظر رسیدن، ملایمِ طبع واقع شدن و مقبول افتادن. متضاد آن نیز بد آمدن، زشت آمدن و ناپسند بودن است.
در قرآن
ترکیب فعلی و فارسی «نکو آمدن» به صورت مستقیم در قرآن کریم وجود ندارد؛ اما مفاهیم مرتبط با آن یعنی نیکویی، پسندیدگی و شایستگی با واژگانی چون «حَسَن»، «طیّب»، «معروف» یا فعلهایی مانند «یُعجِبُ» (خوش آمدن و جلب توجه کردن) آمده است.
جمعبندی و توضیح کامل نکو آمدن
مصدر مرکب «نکو آمدن» از ترکیب واژه کهن و پارسی «نکو» (به معنی خوب و زیبا) و فعل «آمدن» (در معنایِ به نظر رسیدن و شدن) ساخته شده است. این اصطلاح بیشتر در ادبیات کلاسیک و متون کهن نظم و نثر فارسی کاربرد داشته و امروزه جای خود را به ترکیبهایی مثل «خوش آمدن» یا «پسندیدن» داده است.
استفاده از این واژه در شعر شاعران بزرگ مانند سنایی غزنوی نشاندهنده اصالت و قدمت ادبی آن است؛ جایی که مفهوم پذیرفتگی، شایستگی و خوشفرجامی یک عمل یا پدیده را در ذهن مخاطب تداعی میکند و نمادی از سنجیدگی رفتاری است.