یعنی چه
نفیر کشیدن به معنای سر دادن فریاد، فغان و نالهای بلند و سوزناک است. همچنین در معنای فیزیکی به خروج بافشار هوا از مجرای تنفسی حیوانات (مانند اسب و فیل) یا ایجاد صدایی بلند و کشیده شبیه به دمیدن در بوق و شیپور جنگی اشاره دارد.
تنزّع / تلفظ
واژهٔ نفیر با فتح نون و کسر فاء (نَفِیر) تلفظ میشود و ترکیب آن با فعل کشیدن، یک مصدر مرکب فارسی را میسازد.
در جدول
این عبارت دقیقاً از ۹ حرف تشکیل شده است و در جدولهای کلمات متقاطع معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنماهای 'فریاد زدن'، 'ناله کردن' یا 'دمیدن در صور و بوق' به کار میرود.
به انگلیسی
بسته به متن و کاربرد، واژگان متفاوتی در انگلیسی معادل این عبارت هستند؛ از افعال مربوط به شیون و زاری گرفته تا اصطلاحات مربوط به صداهای شیپورمانند.
به عربی
در زبان عربی برای رساندن مفهوم این ترکیب فارسی، از واژههایی استفاده میشود که به جنبههای مختلف فریاد، ناله یا خروج صدا با فشار اشاره دارند.
به فارسی
برگردانها و جایگزینهای خالص فارسی برای این عبارت شامل مصادری چون فغان کردن، خروشیدن، دادخواهی کردن، نالیدن و زاری کردن است.
در قرآن
عبارت ترکیبی «نفیر کشیدن» در قرآن وجود ندارد. خود واژهٔ «نَفِیر» تنها یکبار در آیه ۶ سوره اسراء (...وَجَعَلْنَاکُمْ أَکْثَرَ نَفِیرًا) آمده که در آنجا به معنی فریاد یا بوق نیست، بلکه به معنای «تعداد نفرات، جمعیت یا یاریدهندگان کوچکننده برای جنگ» است و ارتباط آن با اصطلاح فارسی صرفاً ریشهای-لغوی است.
نماد چیست
در ادبیات حماسی نماد جنگ، بیدارباش، هشدار و حرکت جمعی است. در ادبیات عرفانی (مانند نینامه مولوی) نفیر نماد نالهٔ زار و اشتیاق روح هجرانزده برای بازگشت به اصل و وطن خدایی خویش است.
جمعبندی و توضیح کامل نفیر کشیدن
اصطلاح «نفیر کشیدن» یک مصدر مرکب در زبان فارسی است که از ترکیب واژهٔ عربی «نفیر» (به معنی بوق، شیپور یا فریاد) و فعل فارسی «کشیدن» ساخته شده است. این عبارت در دو حوزهٔ معنایی عمده کاربرد دارد؛ نخست به معنی سر دادن ناله، فغان و فریادی بلند و سوزناک از سر درد یا مظلومیت، و دوم به معنی ایجاد صدایی سهمگین و کشیده مانند صدای بوقهای جنگی قدیمی یا صدای نفس حیواناتی چون اسب و فیل.
در تاریخ و ادبیات کهن، درویشان و قلندران شاخی از حیوانات به همراه داشتند که به آن «شاخ نفیر» میگفتند و دمیدن در آن صدایی بلند ایجاد میکرد؛ این سنت به مرور زمان اصطلاح نفیر کشیدن را در زبان فارسی برای توصیف هرگونه فریاد یا بوق بیدارباش ماندگار کرد. همچنین این واژه در اشعار بزرگان بخصوص مولانا معنایی نمادین و عمیق یافته و به نالهٔ روح مشتاق تعبیر شده است.