یعنی چه
واژه مِهذار به شخصی اطلاق میشود که لفاظی میکند، سخنان بیارزش یا نادرست بر زبان میآورد و به پرحرفی و گزافهگویی شهرت دارد.
تلفظ
این کلمه بر وزن مِفعال (برای مبالغه) تلفظ میشود و سکون روی حرف هاء و صدای کشیده روی ذال قرار دارد.
در جدول
در جدولهای متقاطع، مِهذار به عنوان پاسخ برای راهنماهایی مثل «پرحرف»، «یاوهسرا» یا «گزافهگو» کاربرد دارد.
به انگلیسی
برای توصیف این ویژگی در انگلیسی معمولاً از واژههایی که به پرحرفی آمیخته با بیهودهگویی اشاره دارند، استفاده میشود.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است و از ماده «هـ ذ ر» ساخته شده که صیغه مبالغه آن به معنای شدت پرگویی در امور باطل است.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی آن کلماتی چون وراج، بیهودهگوی و هذیانگو هستند که صفت منفی ناظر بر زیادهگویی بیثمر را میرسانند.
در قرآن
خود کلمه مِهذار در متن قرآن وجود ندارد؛ اما نکوهش پرگویی و قول باطل تحت مفاهیمی مانند «لغو» یا «قول زور» در آیات قرآنی مطرح شده است.
نماد چیست
در متون اخلاقی و ادبیات کلاسیک، مِهذار بودن نمادی از بیتدبیری و نشانه انسانهای کمعقل است که با زیادهگویی ارزش سخن را از بین میبرند.
جمعبندی و توضیح کامل مهذار
واژه «مِهذار» یک صفت کلاسیک و عربیالاصل بر وزن مِفعال است که به زبان فارسی وارد شده است. این کلمه ریشه در ماده «ه ذ ر» دارد که به معنای سخن فاسد، بیهوده و زیادهگویی است. در نتیجه، مِهذار به کسی گفته میشود که با وراجی و لفاظی، کلمات بیارزش و بی فایدهای را بر زبان میآورد و توانایی سنجیده سخن گفتن را ندارد.
اگرچه این واژه در زبان عامیانه و روزمره امروز فارسی کاربرد چندانی ندارد، اما در متون ادبی، اخلاقی و لغتنامههای کهن به عنوان یک ویژگی ناپسند اخلاقی ثبت شده است. در برنامهها و سرگرمیهایی نظیر جدول کلمات متقاطع نیز این واژه ۵ حرفی معمولاً به عنوان معادل کلماتی چون یاوهگو، هرزهگو و پرحرف مورد استفاده قرار میگیرد.